Λέρος, το νησί της Αρτέμιδος

Θυμάμαι, πρώτη φορά που είδα το Λιμάνι της Λέρου ήταν πριν 20 χρόνια.

Επέστρεφα με το πλοίο της γραμμής από την Κω και αντικρίζοντας τον κλειστό απάνεμο κόλπο ένοιωσα μια αγκαλιά που έπρεπε να περάσουν δυο δεκαετίες για να καταλάβω από που ερχόταν….

Πριν τρία χρόνια ο υπεύθυνος ταξιδιωτικού της μοτοσικλετιστής λέσχης BMW Σπύρος Καψοκαβάφης (πρώην διοικητής τους ναυστάθμου της Λέρου) μου ζήτησε να έρθω σε επαφή με τον μοτοσυκλετιστικό όμιλο Λέρου και να προβάλλω το έργο του και τη δράση του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ανταποκρίθηκα άμεσα, όμως ποτέ δεν προσπερνάω προτάσεις που έχουν στοιχεία πρόκλησης.

Άντε τώρα, να πάω στη Λέρο 12 ώρες με το πλοίο, για να γνωρίσω και να κάνω ρεπορτάζ με μια μοτοσικλετιστική λέσχη, σκέφτηκα….Αυτή όμως ήταν η πρόκληση!!!

Και αφού το σκέφτηκα, αμέσως το αποφάσισα.

30 Ιουνίου επιβιβαζόμουν στο Blue Strar 2 και μαζί μου είχα την νέα Kawasaki W800 και το Dacia Sandero Stepway 0,9.

Εδώ στο Autoholix θα μιλήσουμε για τη Λέρο και το Dacia.

Και αν οι 12 ώρες σας φαίνονται πολλές σίγουρα δεν έχετε καταλάβει που πάμε…παρόλα αυτά για τους πολύ βιαστικούς υπάρχει και το αεροπλάνο που με 40 λεπτά πτήσης χάνεις 11 ώρες και 20 λεπτά διαλογισμού και Ελληνικής απόλαυσης μέσα από την Αιγαιοπελαγίτικη πλεύση.

Το λιμάνι του νησιού έχει την μοναδικότητα του πιο απάνεμου λιμανιού της Μεσογείου και παράλληλα τα ιστορικά μνημεία όπως ο ενεργός ναύσταθμος, ο σκουριασμένος γερανός που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί για την μεταφορά των υδροπλάνων άλλα και το τετραώροφο κτίριο των βασιλικών τεχνικών σχολών χαρακτηρίζουν και προσδιορίζουν την ταυτότητα του.

Μέχρι να δέσει το πλοίο στο Λακκί ας πούμε δυο λόγια για  την νεότερη ιστορία του νησιού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από το 1912 και μέχρι και το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου η Λέρος ήταν υπό Ιταλική κατοχή και διοίκηση.

Από τον Ιταλικό ναύσταθμο απέπλευσε το υποβρύχιο Ντολφίνο που στην συνέχεια τορπίλισε την Έλη στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940.

Κατά την διάρκεια της Ιταλικής κατοχής η τότε Φασιστική Ιταλία χώρισε τη Λέρο σε δυο τμήματα, στο νότιο όπου κατοικήθηκε κυρίως από Ιταλούς στρατιωτικούς και το βόρειο με τους ντόπιους κατοίκους του νησιού.

Το ενδιαφέρον των Ιταλών για τη Λέρο και κατ επέκταση η κατοίκιση και η στρατιωτική δραστηριότητα προκύπτει με την απώλεια της Μάλτας από τους Άγγλους.

Η Φασιστική Ιταλία ήθελε ένα νέο ορμητήριο στο Αιγαίο με στρατηγική σημασία και φυσικό πεδίο κάλυψης απόκρυψης.

Το όνομα του λιμανιού Λακκί προκύπτει από το “Πόρτο Λάγο” και αξίζει να πούμε ότι η ρυμοτομία και η αρχιτεκτονική είναι βασισμένες στο σχέδιο της Ιταλικής πόλης Σαμπαούντια.

-Παρακαλούνται οι οδηγοί των οχημάτων με μεταβούν στο γκαράζ 4 και 5 για την αποβίβαση του στο λιμάνι της Λέρου.

Πίσω από το τιμόνι του Stepway παίρνω τη πρώτη γεύση από την οδηγική ευκολία και το πλεονέκτημα της σφαιρικής ορατότητας που προσφέρει το τρικύλινδρο εννιακοσάρι.

Αλλά επειδή η γεύση χωρίς διατροφικό περιεχόμενο προκαλεί λιγούρα με στοιχεία πείνας κάνω μια στάση στο υπερπαντοπωλείο της γεύσης “Μπακάλικο με Τσίπουρο” για ένα φρεσκοφτιαγμένο σάντουιτς από εκλεκτά προϊόντα και οπωσδήποτε δυο Λέρηκα αυγά….

Προορισμός μου και πρώτη στάση ο πανέμορφος και γραφικός οικισμός Παντέλι όπου και θα μείνω για τα τέσσερα επόμενα βράδια στο θεματικό και αμφιθεατρικό ξενοδοχείο Καστέλο.

Απο τα πρώτα χιλιόμετρα διακρίνω την έντονη οικιστική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στο μήκος της ακτογραμμής.

Οι δρόμοι είναι όπως στα περισσότερα νησιά στενοί αλλά το οδόστρωμα είναι σε καλό επίπεδο.

Το Παντελή είναι ένας κοτεράδικος προορισμός με πολλές ψαροταβέρνες και μια γραφική παραλία. Αν και τα δρομάκια είναι αρκετά στενά δεν θα σας προβληματίσει το παρκάρισμα αφού υπάρχει δημοτικός χώρος στάθμευσης στην καρδιά του οικισμού.

Σε 200 μέτρα υψόμετρο και απόλυτα ορατό από το Παντέλι στο όρος Πιτύκι δεσπόζει το κάστρο και οι έξη γραφικοί ανεμόμυλοι.

Και ως γνωστό τα κάστρα εκπνέουν αυτόματη πρόσκληση αφού πέρα από την αρχιτεκτονική τους απολαμβάνουμε και μια ιδιαίτερη θεά.

Η φουρκετοειδή διαδρομή σε συνδυασμό με τις μικρές ευθείες με άφησαν να καταλάβω την αξία και την ελαστική λειτουργία του τρικύλινδρου μοτέρ της Dacia που ειλικρινά δεν θα πίστευα αν μου το λέγανε ότι είναι μόλις 898 κυβικά εκατοστά.

Βορειότερα και συγκεκριμένα στο κέντρο του νησιού βρίσκεται η Αγία Μαρίνα, ένα αναπτυγμένο ψαροχώρι με εμπορικό λιμάνι, παραδοσιακές ταβέρνες και καφετέριες που ουσιαστικά εδώ υπάρχει και ο παλμός της βραδινής ζωής.

Σημείο κατατεθέν ο ανεμόμυλος που βρίσκεται μέσα στην θαλασσίλα και επίσης δεν πρέπει να παραλείψω ότι εδώ εδράζουν τα γραφεία του μοτοσυκλετιστικού συλλόγου Λέρου, Μ.Ο.Λ.

Ακόμα βορειότερα και περνώντας το αεροδρόμιο βρίσκεται το Παρθένι με την Αγία Κιουρά.

Έκτος από τις γραφικές παραλίες και τα κρυστάλλινα νερά αξίζει να επισκεφθείτε το ιδιαίτερο εκκλησάκι που το χαρακτηρίζουν οι τοιχογραφίες των πολιτικών κρατούμενων.

Αν θέλετε μεγαλύτερη παραλία σε απόσταση αναπνοής είναι ο Μπλεφούτης που αν πάρετε το δρόμο μέχρι το τέλος του και πατήσετε και λίγο χώμα θα βρεθείτε σε μικρό απάνεμο παραλιάκι με αρκετά αλμυρίκια να σας χαρίσουν σκιά.

Και αφού το Sandero δεν θέλει να κάψει βενζίνη λέμε να κάνουμε και μια χωματόβολτα στην Μερμηκαριά να δούμε από κοντά τις επτά ανεμογεννήτριες του νησιού που δίνουν το ρεύμα τους στην γειτονική Κω.

Παίρνουμε το δρόμο προς το κέντρο και στην περιοχή Σμαρού κάνουμε δεξιά στο πρώτο χερσότοπο μετά από μια μεγάλη μονάδα εξυπηρέτησης αυτοκινήτων.

Ο χωματόδρομος είναι μέτριας δυσκολίας και ανηφορικός.

Οι επτά επιπλέον πόντοι σε ύψος αμαξώματος που χαρακτηρίζουν την έκδοση Stepway σε συνδυασμό με την κοντή κλιμάκωση του κιβωτίου μας δίνουν αβαντάζ και σιγουριά ώστε να είμαστε με τρίτη σχέση στο κιβώτιο και άφοβα σβέλτη ροή.

Η ενεργειακή ροή των ανεμογεννητριών σε συνδυασμό με την ολοκληρωμένη εικόνα του νησιού που εισπράττουμε μας αποκαλύπτει την υψομετρική ισορροπία του νησιού και την κομβική του θέση αφού στο νότιο τμήμα είναι ξεκάθαρα ορατή η Κάλυμνος.

Σίγουρα οι σύντομες αναφορές και διαδρομές σε πραγματικό χρόνο και ροή προκαλούν διάθεση για ένα σύντομο τσιμπολόγημα και ένα παγωμένο μπυράκι… και εδώ τη απάντηση τη δίνει το Πίκολο στο Πλάτανο, το original street food της Λέρου!!!

Ίσως έχετε ακούσει ότι η Λέρος δεν έχει παραλίες, αυτό είναι παραπληροφόρηση.

Το νησί έχει πολλές παραλίες με πεντακάθαρα νερά και αντίστοιχες επιλογές σε περίπτωση που φυσάει.

Μπορεί να μην υπάρχει το προσδόκιμο πλάτος με τις ατελείωτες ακτογραμμές όμως προσβάσιμες παραλίες υπάρχουν παντού και σίγουρα τα νερά του Αιγαίου δεν έχουν αντίπαλο…!!!

Μια από τις γραφικές και αμμουδερές παραλίες είναι ο Βρομόλιθος και μάλιστα μην διστάσετε να πάτε στο δεξί άκρο της παραλίας μετά το ανενεργό και παρατημένο πολυβολείο.

Η Λέρος είναι ξεκάθαρα ένας παρθένος προορισμός με πλούσια ιστορία.

Τεκμήρια τα μνημεία και τα μουσεία που δεν πρέπει να παραλείψουμε το μουσείο πολέμου με τις Ιταλικές κατακόμβες, το τυπογραφείο του 1900 στα Αλιντα και το Ιταλικό αερόφωνο για τον εντοπισμό των αεροπλάνων και οπωσδήποτε το ίδιο το λιμάνι που δεν υπάρχει όμοιο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

Στη περιοχή Άλιντα εκτός από το τυπογραφείο του 1900 υπάρχει και ο πύργος του Μπελλένη, στο εσωτερικό του υπάρχουν κομμάτια από το αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα, στόχος των Γερμανικών επιδρομών που διήρκησαν 52 ημέρες με σφοδρούς βομβαρδισμούς.

Η γαστρονομία της Λέρου είναι πολυδιάστατη και μπορείς να φας απλά και οικονομικά από πίτσα μέχρι τόνο παστουρμά.

Φρέσκο ψάρι με άρωμα Αιγαίου σε φυσιολογικές τιμές χωρίς εμπορικά περιτυλίγματα και παρωχημένες υπερβολές.

Η Λέρος είναι ένας γνήσιος εναλλακτικός προορισμός για ξεκούραση και απόλαυση.

Αν όμως κάτι κάνει τη διάφορα αυτό είναι η Λέρικη φιλοξενία που όμοια της δεν υπάρχει.

Απλοί άνθρωποι, πρόθυμοι, γεμάτοι με αγνά συναισθήματα που απέχουν από το πνεύμα της εμπορικής καπηλείας.

Πριν 20 χρόνια τους αισθάνθηκα να με αγκαλιάζουν με το λιμάνι σύμβολο της οικογενειακής τους θαλπωρής.

Τον Ιούλιο του 2019 μου χάρισαν την πιο ευχάριστη γλυκόπικρη γεύση του αποχωρισμού όταν ξημερώματα άφηνα πίσω μου το Νησί της Αρτέμιδος.

Ευτυχώς τα Καλοκαίρια είναι μεγάλα και οι ευκαιρίες πολλές, αρκεί, να θέλεις να ζήσεις το εναλλακτικό, το γνήσιο, το κάτι καινούργιο.

Θέλω να ευχαριστήσω την Dacia που μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη Λέρο με ένα ουσιαστικό και απολαυστικό αυτοκίνητο που έχει όλα όσα θέλαμε και που μας επέτρεψε να γυρίσουμε το μεγαλύτερο μέρος του νησιού με μισό ρεζερβουάρ καύσιμα.

Το άλλο μισό το κρατάμε για την επόμενη επίσκεψη….!!!

Θανάσης Μουρίκης