Το Mazda CX-30 i-Activ AWD διασχίζει το Καζακστάν

mazda CX-30 Kaz_02

Το Mazda CX-30 με το all-wheel drive σύστημα i-Activ δοκιμάστηκε για πάνω από 800χλμ. διασχίζοντας το ανατολικό Καζακστάν μέχρι τα σύνορα με την Κίνα, σε μία διαδρομή που περιλάμβανε και κομμάτια από το θρυλικό ‘δρόμο του μεταξιού’, εξερευνώντας την άγρια ομορφιά των απομακρυσμένων περιοχών της κεντρικής Ασίας.

mazda CX-30 Kaz_01Η τελευταία αυτή περιπέτεια της Mazda, που έλαβε χώρα φέτος πριν να επιβληθούν οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί λόγω Covid-19, αποτελεί συνέχεια της αντίστοιχης εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε το 2018 στη Σιβηρία.

Σε αυτή την εκδήλωση η Mazda έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που διέσχισε τη λίμνη Βαϊκάλη της Σιβηρίας με αυτοκίνητα κανονικής παραγωγής, τα οποία πολλές φορές οδηγούνταν σε απάτητες παγωμένες εκτάσεις, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά τις εκπληκτικές ικανότητες του συστήματος 4κίνησης i-Activ του CX-5.

Ανέκαθεν το πάθος της Mazda να χρησιμοποιεί την οδήγηση ως πρόκληση οδηγού και μηχανής, παραμένει άσβεστο από το 1936 όπου μία ομάδα πρωτοπόρων αποφάσισε να αποδείξει την αντοχή του πρώτου οχήματος της εταιρείας – ένα τρίκυκλο ανοιχτό φορτηγάκι που λεγόταν Mazda Go.

Σε ένα μοναδικό τόλμημα που φανέρωνε την επιθυμία της Mazda να αποδείξει την αξιοπιστία των προϊόντων της, πέντε μοντέλα Mazda-Go (type KC και DC) ξεκίνησαν από το νοτιότερο άκρο του κυρίως νησιωτικού συμπλέγματος της Ιαπωνίας και διασχίζοντας πάνω από 2.700 χιλιόμετρα σε σκονισμένα, λασπωμένα και κακοτράχαλα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν τελικά στο Τόκιο μετά από 25 ημέρες.

Η δημοσιότητα που πήρε το γεγονός, εκτόξευσε τις πωλήσεις και ανύψωσε την εικόνα της μάρκας, κάτι για το οποίο η Mazda θα έβαζε σαν στόχο να επαναλάβει αργότερα υποβάλλοντας τα αυτοκίνητά της σε ακόμα πιο ηρωικές δοκιμασίες οδήγησης.

Το 1977 για να προωθήσει την πρώτη γενιά του Mazda 323, ένα ζευγάρι 323 hatchbacks πραγματοποίησε ένα ταξίδι 15.000 χιλιομέτρων ξεκινώντας από το εργοστάσιο της Χιροσίμα και τερματίζοντας τελικά στην Διεθνή Έκθεση της Φρανκφούρτης, όπου έγινε και η Πανευρωπαϊκή παρουσίαση του μοντέλου.

mazda CX-30 Kaz_0Με τον ψυχρό πόλεμο να βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, τα δύο 323 διέσχισαν όλη τη Σοβιετική Ένωση, αντιμετωπίζοντας πρωτόγονες συνθήκες και σκληρές διαδρομές αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο την μοναδική αξιοπιστία του μοντέλου ακόμα και πριν αυτό ξεκινήσει την εμπορική του καριέρα.

Η διάσημη περιπέτεια του 1977 έμελλε να έχει και συνέχεια καθώς έξι αυτοκίνητα Mazda (626, 323 και E2200 vans) ξεκίνησαν το 1990 από τη Χιροσίμα για ένα ταξίδι μέχρι τα κεντρικά της εταιρείας στο Λεβερκούζεν, αυτή τη φορά διασχίζοντας την υπό διάλυση Σοβιετική ένωση.

Το 2013, ήταν η σειρά των δημοσιογράφων να πάρουν το τιμόνι μερικών τρίτης γενιάς Mazda3 και να επαναλάβουν το ταξίδι από το εργοστάσιο μέχρι την Έκθεση της Φρανκφούρτης, οδηγώντας μέσα από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία.

Αντλώντας έμπνευση μέσα από αυτά τα περιπετειώδη ταξίδια και τις δημόσιες δοκιμασίες των αυτοκινήτων, οι εκδηλώσεις με την ονομασία Mazda Epic Drive, δίνουν την ευκαιρία στους δημοσιογράφους να νοιώσουν την εμπειρία της περιπέτειας, διασχίζοντας δρόμους μέσα από φανταστικά τοπία, και της περιπέτειας στο τιμόνι ενός Mazda.

Είτε διασχίζοντας την Ισλανδία με ένα MX-5, ή απολαμβάνοντας τους φιδωτούς δρόμους και την ηφαιστειακή ομορφιά των Αζορών σε ένα Mazda2, ή εξερευνώντας τα θαύματα της ακραίας μηχανικής στην κατασκευή των δρόμων μέσω των σηράγγων, των γεφυρών και των ορεινών περασμάτων στη Νορβηγία – το σύγχρονο Mazda Epic Drive προσφέρει στα μέσα ενημέρωσης απίστευτα ταξίδια, εστιάζοντας ταυτόχρονα στη σχέση της αυτοκινητιστικής τεχνολογίας και του οδηγού, για την οποία η Mazda έχει γίνει γνωστή.

Όπως και η διάσχιση της λίμνης Βαϊκάλης το 2018 με CX-5, το Epic Drive Mazda CX-30 του 2020 στο Καζακστάν επέτρεψε την τέλεια επίδειξη του συστήματος τετρακίνησης i-Activ της Mazda. Διαθέτοντας τη νέα γενιά Skyactiv-Vehicle Architecture της Mazda, η εξελιγμένη γενιά του συστήματος i-Activ AWD του CX-30, λειτουργεί σε συνεργασία με το

G-Vectoring Control (GVC) για τον έλεγχο της κατανομής ροπής μεταξύ των εμπρός και πίσω τροχών, παρέχοντας μια ακόμα πιο συναρπαστική οδηγική εμπειρία.

Χάρη στο πρόσφατα εξελιγμένο σύστημα ελέγχου και τις νέες τεχνολογίες περιορισμού των τριβών, το σύστημα i-Activ AWD της Mazda προσφέρει μια εκλεπτυσμένη και σταθερή οδήγηση σε οποιαδήποτε οδηγική κατάσταση, ενώ παράλληλα επιτυγχάνει πραγματική οικονομία καυσίμου, σχεδόν ισοδύναμη με ένα όχημα με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς.

Το εξελιγμένο σύστημα τετρακίνησης της Mazda έχει εμπλουτιστεί με τη λειτουργία «ανίχνευσης κατακόρυφου φορτίου» και στους τέσσερεις τροχούς, και λειτουργεί σε συνδυασμό με το GVC (G-Vectoring Control) για τον έλεγχο της κατανομής της ροπής μεταξύ των εμπρός και πίσω τροχών, ενισχύοντας το βαθμό πρόσφυσης ανεξάρτητα από τον τρόπο και τις συνθήκες οδήγησης. Μειώνει επίσης σημαντικά τις μηχανικές απώλειες και συμβάλλει στη βελτίωση της κατανάλωσης.

Οι νέες τεχνολογίες μείωσης τριβής περιλαμβάνουν ένα ελαστικό αποσβεστήρα μέσα στον κινητήρα, μειώνοντας έτσι σημαντικά τις διακυμάνσεις της ροπής που στέλνεται στο πίσω διαφορικό και μια νέα ρύθμιση που εφαρμόζει μια μικρή διαφορά στην αναλογία επιβράδυνσης μεταξύ της ισχύος του εμπρός και του πίσω διαφορικού.

Ρυθμίζοντας γρήγορα την κατανομή ροπής μόνο όταν είναι απαραίτητο, το σύστημα εξασφαλίζει άμεση απόκριση και βελτιωμένη οικονομία, σε πραγματικές συνθήκες οδήγησης.

Το πίσω διαφορικό ελαχιστοποιεί τις μηχανικές απώλειες υιοθετώντας ρουλεμάν με λιπαντικό χαμηλού ιξώδους, με μία διάταξη που αποθηκεύει το λιπαντικό στο πάνω μέρος και παρέχει μόνο την απαραίτητη ποσότητα λαδιού, όπου και όταν απαιτείται.

Ενεργώντας σε συνδυασμό, αυτά τα συστήματα αυξάνουν την ακρίβεια της μονάδας ελέγχου της 4κίνησης (AWD) περιορίζοντας σημαντικά τις συνολικές μηχανικές απώλειες.

Στην αρχή της στροφής, το σύστημα AWD θα διατηρήσει την υπάρχουσα κατανομή ροπής εμπρός/πίσω για να δώσει προτεραιότητα στην καλύτερη απόκριση μέσω του ελέγχου ροπής της μονάδας GVC.

Μετά την είσοδο στη στροφή, το σύστημα AWD αυξάνει σταδιακά το ποσοστό της ροπής που αποστέλλεται στους πίσω τροχούς ώστε να εξασφαλιστεί  ουδέτερη συμπεριφορά και σταθερότητα μέσα στη στροφή.

Η συνεργασία με το GVC βελτιώνει επίσης σημαντικά την απόκριση των πίσω τροχών και τη γραμμικότητα σε σχέση με τις εντολές του οδηγού στο γκάζι.

Κατά την επιτάχυνση, η ροπή κατανέμεται περισσότερο στους πίσω τροχούς, και κατά την επιβράδυνση περισσότερο στους εμπρός, μεγιστοποιώντας το επίπεδο πρόσφυσης και των τεσσάρων ελαστικών. Βελτιώνει επίσης τη δυνατότητα ελέγχου, οπότε το αυτοκίνητο ανταποκρίνεται καλύτερα στις εντολές του οδηγού στο τιμόνι.

Ταξείδι

Ξεκινώντας από το Αλμάτι – τη μεγαλύτερη πόλη του Καζακστάν που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στη σκιά της οροσειράς Trans lli Alatau στο Νότιο Καζακστάν κοντά στα σύνορα με το Κιργιζιστάν – τα CX-30 άφησαν την καρδιά της μοντέρνας πόλης περνώντας από δύσκολους δρόμους έξω από τα όρια της πόλης και στον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο Α3 που κατευθύνεται προς το Εθνικό Πάρκο Aityn Emel.

Στη συνέχεια τα CX-30 κατευθύνθηκαν μακριά από την άσφαλτο, σε χωματόδρομους σε μία απαιτητική διαδρομή προς το διάσημο Singing Dune. Αν και δεν πρόκειται για ένα καθαρόαιμο SUV εκτός δρόμου, το σύστημα AWD του CX-30 εξασφάλισε εξαιρετική πρόσφυση στα γλιστερά μονοπάτια του εθνικού πάρκου του Kazak.

Από το εκπληκτικό 150m Singing Dune – που ονομάστηκε λόγω του τρόπου με τον οποίο οι άνεμοι και η άμμος δημιουργούν μια σχεδόν τρομακτική χορογραφία – ο δρόμος κατευθύνεται πίσω από τις πεδιάδες της ερήμου με τις καμήλες, προς την πόλη Zharkent, η οποία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα κινεζικά σύνορα στο νοτιοανατολικό άκρο αυτής της απέραντης χώρας.

Τη δεύτερη ημέρα, η διαδρομή Epic Drive του Καζακστάν βρήκε τα αυτοκίνητα νότια προς το φαράγγι Charyn και σε ακόμα πιο δύσκολους χωματόδρομους μέσα από μια σειρά απίστευτων φαραγγιών που μοιάζουν αρκετά με τις άγριες περιοχές της Νεβάδα, αλλά βρίσκονται στην καρδιά της απομακρυσμένης κεντρικής Ασίας. Μετά από αυτό, η διαδρομή κατευθύνθηκε δυτικά πίσω προς το Αλμάτι, παρακάμπτοντας την τεράστια τεχνητή λίμνη του Kapshagay.

Τα Mazda CX-30 ολοκλήρωσαν με ευκολία το Epic Drive του Καζακστάν, αποδεικνύοντας την προσαρμοστικότητα του πρόσφατου SUV της Mazda και τις δυνατότητες του συστήματος i-Activ AWD.

Σε όλη τη γκάμα των SUV Mazda CX-30 και Mazda CX-5 και του Mazda3 hatchback, το σύστημα i-Activ 4WD προσφέρει την ασφάλεια και τη σιγουριά της τετρακίνησης όταν το απαιτούν οι συνθήκες, μαζί με την οικονομία στην κατανάλωση και την απολαυστική οδήγηση.

Πηγή: Mazda





Επανεκκίνηση για το “Abarth Tour of Europe in 1949 Hours”

Abarth 695 70°Anniversario (2)7

Το “Abarth Tour of Europe in 1949 Hours” ξεκινά και πάλι από το Τορίνο. Πρόκειται για ένα μοναδικό ταξίδι παρέα με το συλλεκτικό Abarth 695 70° Anniversario, το οποίο ξεκινά από την Ολλανδία και καταλήγει στην Πορτογαλία, καλύπτοντας περισσότερα από 3.700χλμ. σε 1.949 ώρες, αριθμός που συμπίπτει με τη χρονολογία δημιουργίας της μάρκας του «Σκορπιού».

Abarth 695 70°Anniversario (2)1

Μετά την υποχρεωτική στάση διαρκείας, λόγω του lock-down που προκάλεσε η πανδημία του COVID-19, ο Turbo κινητήρας του συλλεκτικού Abarth με τους 180 ίππους, είναι και πάλι έτοιμος να γοητεύσει με την απόδοση και κυρίως το μοναδικό του ήχο.

Ο κ. LucaNapolitano, Επικεφαλής των Fiat & Abarth για την περιοχή ΕΜΕΑ δήλωσε σχετικά: «Η επανεκκίνηση αυτής της Ευρωπαϊκής περιοδείας, αποτελεί ακόμα ένα μήνυμα επιστροφής στην κανονικότητα. Ο ενθουσιασμός για τη μάρκα, αλλά και ειδικότερα για το συλλεκτικόAbarth 695 70° Anniversario επιβεβαιώνεται από την αγάπη του κοινού, αλλά και από την εμπορική επιτυχία, με τα περισσότερα από τα 1.949 αριθμημένα κομμάτια της ειδικής έκδοσης να έχουν ήδη πουληθεί.»

Το ταξίδι του «Σκορπιού» ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου από την Ολλανδία και συγκεκριμένα το χωριό Lijnden, περίπου 10χλμ. έξω από το Άμστερνταμ. Στη συνέχεια το Abarth 695 70° Anniversario πέρασε από το Βέλγιο στη Γερμανία, όπου και η διαδρομή του αναγκαστικά σταμάτησε λόγω της πανδημίας.

Abarth 695 70°Anniversario (2)

Με την επιστροφή του στη βάση της Abarth, την πόλη του Τορίνο, το αυτοκίνητο παρέμεινε στο Heritage Hub, παρέα με μερικά από τα πιο σημαντικά μοντέλα της μάρκας. eHeHfdfd

Τώρα, το Abarth 695 70° Anniversario βάζει μπρος και πάλι τη μηχανή του, με το ρυθμό να δίνει το σύστημα εξαγωγής “Record Monza Attivo”, το ενεργό σύστημα εξαγωγής, του οποίου η βαλβίδα ενεργοποιείται από τον οδηγό μέσω της επιλογής Sport, δίνοντας έναν ακόμα πιο δυναμικό ήχο, όπως ταιριάζει σε κάθε Abarth.

Από το Τορίνο το ταξίδι θα συνεχιστεί στη Γαλλική Ριβιέρα και στη συνέχεια στην Ισπανία, όπου μέσω της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης, το Abarth 695 70° Anniversario θα τερματίσει στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.

Όπως αναφέρει και το ίδιο το όνομα της αποστολής, το  “ Abarth Tour of Europe in 1949 Hours” θα διαρκέσει ακριβώς 1.949 ώρες, όσα δηλαδή τα αριθμημένα κομμάτια του Abarth 695 70° Anniversario, αλλά και η χρονολογία ίδρυσης της μάρκας.

Πηγή: Abarth





“Great Escapes” με το Ford Transit Custom Nugget-Video

Ford Transit Custom Nugget 4

Στη Νορβηγία επιτρέπεται το νυχτερινό κάμπινγκ στην ύπαιθρο και αυτό αποτελεί την τέλεια ευκαιρία για ταξίδια περιπέτειας με το Ford Transit Custom Nugget.

Ford Transit Custom Nugget 3.Λίγο πριν το λιγοστό φως της ημέρας παραχωρήσει τη θέση του στις ατελείωτες αρκτικές νύχτες, οι σύγχρονοι εξερευνητές James Forrest και Nic Hardy ξεκινούν μία ακόμα περιπέτεια. Και συγκεκριμένα, ένα ταξίδι στο Trollveggen (ή Troll Wall), στην υψηλότερη κάθετη ανάβαση, που βρίσκεται στη Νορβηγία σε υψόμετρο 1.676 μ.

Το βίντεο καταγράφει τις περιπέτειές τους καθώς ξεκινούν από το Alesund. Κατόπιν επισκέπτονται μία δύσβατη παραλία στο Gødoya και διασχίζοντας τον Atlantic Ocean Road κατευθυνόμενοι προς το νησί Sekken, καταλήγουν στο Trollstiggen.

Το μενού δραστηριοτήτων των πρωταγωνιστών μας περιλαμβάνει ορειβασία, βόλτα με καγιάκ, ποδηλασία και πεζοπορία εν μέσω εντυπωσιακών και απόκρημνων τοπίων με ανυπέρβλητο φόντο τα φιόρδ.

Ford Transit Custom Nugget 0Πιστός σύντροφος σε αυτό το εγχείρημα είναι το Ford Transit Custom Nugget που εκτελεί χρέη μεταφορικού μέσου και σπιτιού ταυτόχρονα, προσφέροντάς τους πολυτελή διαμ ονή πολλών αστέρων κατά τη νυχτερινή τους διαβίωση στη φύση.

Μεταξύ άλλων, στο βίντεο παρακολουθούμε τους εξερευνητές μας να ανεβαίνουν σε μία πανέμορφη τοποθεσία από την οποία διακρίνονται τρεις διάσημες κορυφές που φέρουν τις ονομασίες Kongen (The King / Ο Βασιλιάς), Dronninga (The Queen / Η Βασίλισσα) και Bispen (The Bishop / Ο Επίσκοπος).

Πρόκειται για το πρώτο μιας σειράς επεισοδίων με τίτλο “Great Escapes”, το καθένα από τα οποία ακολουθεί ανθρώπους που λατρεύουν την περιπέτεια και θέλουν να ταξιδεύουν σε ασυνήθιστα μέρη με συναρπαστικά τοπία, παρέα με lifestyle οχήματα της γκάμας Ford.

Διαδρομή

Ford Transit Custom Nugget 40Σχόλια

«Το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του, αλλά οι μέρες στη Νορβηγία εξακολουθούν να είναι αρκετά μεγάλες, γι’ αυτό θέλαμε να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τις ώρες με φυσικό φως και να αποδράσουμε από την καθημερινότητα.»

«Τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, αλλά κατά μία έννοια, αυτό είναι και το στοιχείο που κάνει τέτοιες αποδράσεις πιο απολαυστικές. Υποθέτω ότι αυτή είναι η ομορφιά των ταξιδιών που διέπονται από τέτοιο πνεύμα, με όλα όσα χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, να χαλαρώσουμε και να εξερευνήσουμε. Η απόλυτη ελευθερία.»

James Forrest, λάτρης της περιπέτειας

«Το ταξίδι με το Nugget σου προσφέρει τα καλύτερα δύο διαφορετικών κόσμων: την περιπέτεια και τη ζωή στη φύση, αλλά με όλες τις σπιτικές ανέσεις.”

Nic Hardy, λάτρης της περιπέτειας

Σύνδεσμοι

  • Βίντεο: https://youtu.be/rd7STn5NH8w

  • Φωτογραφίες: http://custom.fordmedia.eu/GreatEscapes_Norwayzip

Άρθρο περιοδικού

Ο James και η Nic πέρασαν το καλοκαίρι τους ανεβαίνοντας σε 282 Munros (βουνά με ύψος πάνω από 3.000 πόδια) στη Σκοτία, κάτι που αποτέλεσε για αυτούς μία μεγάλη πρόκληση. Αυτό το ταξίδι στη Νορβηγία έγινε με κίνητρο την αγάπη τους για το friluftsiv, δηλαδή τη ζωή στην ύπαιθρο και περιλαμβάνεται στο 16ο τεύχος του περιοδικού περιπέτειας “Sidetracked”, στο οποίο ο James περιγράφει τα ταξίδια με δικά του λόγια.

Ford Transit Nugget

Τροποποιημένο από την Westfalia, μία εταιρεία εξειδικευμένη στα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα που αποτελεί εταίρο της Ford, το Nugget έχει δική του κουζινούλα, καθιστικό, τραπεζαρία και χώρο για ύπνο στην προέκταση της οροφής. http://www.fordmedia.eu/project/transit-custom-nugget/

Πηγή:  Ford





EKO DUCATI TOUR – 850 χιλιόμετρα απολαυστικής οδήγησης

DUCATI EKO TOUR_10

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το EKO DUCATI TOUR, ένα απολαυστικό τριήμερο road-trip 850 χιλιομέτρων για 6 τυχερούς νικητές του διαγωνισμού ekoracing100”.

DUCATI EKO TOUR_2Στη μαγευτική Πελοπόννησο, σε μια μοναδική εμπειρία οδήγησης μέσα από γραφικά χωριά, ιστορικά κάστρα, σε ορεινές αλλά και παραθαλάσσιες στριφτερές διαδρομές, τους τυχερούς ταξίδεψαν εντυπωσιακές Ducati Multistrada 950 & 1260, Diavel, Hypermotard, Monster & Scrambler.

Το επίπεδο οδήγησης όλων των νικητών ήταν υψηλό, αφού λίγες ημέρες πριν είχαν παρακολουθήσει με επιτυχία την ημερίδα ασφαλούς οδήγησης του DUCATI RIDERS ACADEMY. Η αναχώρηση έγινε την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου από το Ducati Athens, το επίσημο Ducati store της ΚOSMOCAR στην οδό Καλλιρόης 9, στην Αθήνα.

DUCATI EKO TOUR_7Μετά από σύντομο briefing με περιγραφή της διαδρομής και του ταξιδιού καθώς και τις απαραίτητες οδηγίες για τους κανόνες ασφάλειας, δόθηκε στους συμμετέχοντες ο εξοπλισμός προστασίας DUCATI.

Η διαδρομή ήταν προσεκτικά επιλεγμένη ώστε να αναδείξει τόσο τις αρετές της κάθε μοτοσυκλέτας όσο και την ποιότητα της ekoracing100, μίας βενζίνης που προσφέρει αυξημένες επιδόσεις με μεγάλη οικονομία.

Για το λόγο αυτό υπήρχε το απαραίτητο rotation ώστε όλοι να γνωρίσουν την κάθε μοτοσυκλέτα και να την οδηγήσουν για ικανό διάστημα και απόσταση ενώ φυσικά ο ανεφοδιασμός έγινε σε πρατήρια καυσίμων της ΕΚΟ.

DUCATI EKO TOUR_15Μετά την Αθήνα η διαδρομή πέρασε από τη Στυμφαλία, με επίσκεψη στο εκεί Μουσείο Περιβάλλοντος, τη Βυτίνα, για να καταλήξει στο τέλος της ημέρας στο μαγευτικό Ναύπλιο, αφού πρώτα οι αναβάτες είχαν την ευκαιρία να χαρούν τις στροφές του Αχλαδόκαμπου.

Την επόμενη μέρα Παράλιο Άστρος και Λεωνίδιο υποδέχθηκαν τους αναβάτες με τις απαστράπτουσες Ducati τους, πριν αυτοί καταλήξουν στον Παραδοσιακό Οικισμό Κοσμάς, σε υψόμετρο 1.150 μ., στις πλαγιές του νοτιοανατολικού Πάρνωνα.

DUCATI EKO TOUR_13Η συγκεκριμένη ανάβαση ήταν ακόμα μία απολαυστική διαδρομή σε έναν ιδιαίτερα στενό δρόμο, με απανωτές κλειστές στροφές και απόκρημνα βράχια να καραδοκούν. Όμως η ακρίβεια στο χειρισμό και η αμεσότητα στην οδήγηση των Ducati ενέπνεε την απαραίτητη σιγουριά.

Επόμενος προορισμός ο γραφικός Μυστράς με το διάσημο κάστρο. Δεύτερη και τελευταία διανυκτέρευση και ξενάγηση στην Καστροπολιτεία το επόμενο πρωί.

DUCATI EKO TOUR_16Αναχώρηση και έναρξη της επιστροφής μέσω του επαρχιακού δρόμου Τρίπολης–Σπάρτης μέσα από καστανιές, ψηλά πεύκα και έλατα που μπλέκουν μαγικά τα κλαδιά τους, δημιουργώντας ένα φυσικό υπόστεγο στον δρόμο, μια μαγευτική εικόνα και ένα μοναδικό τοπίο που καταλήγει στην κεντρική πλατεία με την εκκλησία της, στο χωριό Κολλίνες.

Στη συνέχεια Νεμέα, με επίσκεψη και ξενάγηση στους αμπελώνες και στο Οινοποιείο Λαφαζάνη. Κάπου εκεί ξεκίνησε η επιστροφή, με εξίσου δυναμική και ασφαλή οδήγηση στην εθνική, με τελικό προορισμό το Ducati Athens.

Πηγή: Ducati





Το νέο MINI Cooper SE: ένα ταξίδι περιπέτειας στον ‘καλύτερο δρόμο του κόσμου’.

mini-cooper-se-007

Για να λέμε την αλήθεια, το πλήρωμα – οδηγός και συνοδηγός – ήταν γεμάτο ανυπομονησία και ενθουσιασμό μπαίνοντας στο ηλεκτρικό MINI Cooper SE στο Căpățânenii Ungureni, ένα ειδυλλιακό χωριό στη Ρουμανία.

mini-cooper-se-001Το τρίθυρο αυτοκίνητο παράγει ένα χαρακτηριστικό ήχο για να δηλώσει την ετοιμότητα των συστημάτων του και η αθέατη επαναφορτιζόμενη μπαταρία σχήματος Τ κάτω από το πάτωμα παρέχει αυτονομία “250 χλμ.” σύμφωνα με το δείκτη επιπέδου φόρτισης. Τι είπες τώρα;

Εδώ στην πιο απότομη ανάβαση στη Ρουμανία; Ο εκκεντρικός Άγγλος μετρ της αυτοκίνησης Jeremy Clarkson ονομάζει τον Transfăgărăşan ‘τον καλύτερο δρόμο του κόσμου’, στην cult σειρά με θέμα το αυτοκίνητο ‘Top Gear’ – και αντιμετωπίζει τις υψομετρικές διαφορές των 1400 μέτρων με μέγιστη κλίση 8,6% με ένα πανίσχυρο, σούπερ σπορ αυτοκίνητο.

Και τώρα, το ηλεκτρικό cult ‘μικρό’ ακολουθεί τα χνάρια της συμμορίας του Top Gear – αλλά διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα;

mini-cooper-se-00Και βέβαια ναι! Ο ορεινός δρόμος Transfăgărăşan στη Ρουμανία που αναπτύσσεται γύρω από τις Τρανσυλβανικές Άλπεις, για 90 χλμ. είναι η αποστολή που πρέπει να φέρει εις πέρας το ηλεκτρικό MINI Cooper SE με μπαταρία – που πρόσφατα αποκαλύφθηκε στο κοινό του Σαλονιού Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης 2019.

Η αλήθεια είναι ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και τα μεγάλα υψόμετρα ταιριάζουν απόλυτα, όπως τα βουνά και οι κοιλάδες. Το τέλειο κράτημα του MINI Cooper SE συνδυάζεται με μία ιδανική σχεδόν κατανομή βάρους 54:46, και το χαμηλό κέντρο βάρους του χάρη την τοποθέτηση των επαναφορτιζόμενων μπαταριών του κάτω από το δάπεδο, μεταμορφώνει το πεδίο μάχης των στροφών με τις αμέτρητες θεαματικές φουρκέτες σε ένα παράδεισο πραγματικής απόλαυσης.

Επιπλέον, ο ηλεκτροκινητήρας παράγει μέγιστη ελκτική πρόσφυση, στέλνοντας 135 kW/184 hp απευθείας στο δρόμο μέσω των εμπρός τροχών χάρη στο αυτόματο κιβώτιο και την ροπή των 270 Nm.

mini-cooper-se-005Αυτό γίνεται αντιληπτό από το πλήρωμα ήδη μετά τις πρώτες στροφές. Και όσο περνά η ώρα αυτή η εντύπωση ενισχύεται. Ο δρόμος Transfăgărăşan ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά, γίνεται όλο και πιο άγριος και πιο συναρπαστικός.

Το αυτοκίνητο διασχίζει κοιλάδες ακροβατώντας πάνω σε γέφυρες και επιταχύνοντας μέσα σε τούνελ, περνά ξυστά από ορμητικούς καταρράκτες και κατηφορίζει σε πλαγιές γεμάτες από κοφτερούς βράχους.

Μετά τα πρώτα 30 χιλιόμετρα ανάμεσα σε πανοραμικά τοπία και συναρπαστική, δυναμική οδήγηση ήρθε η ώρα για διάλειμμα. Όχι για το MINI – αλλά για το πλήρωμα! Ακολουθούν μία παράκαμψη από την άσφαλτο σε αναζήτηση ενός γραφικού ορεινού χωριού.

Εδώ τα μονοπάτια γίνονται κακοτράχαλα – τυπικά Ανατολικοευρωπαϊκά – και σχεδόν αδιάβατα – κάτι που αναμφίβολα προβληματίζει μερικά αυτοκίνητα σχεδιασμένα στη Δυτική Ευρώπη, αλλά με το MINI Cooper SE όλα είναι εύκολα.

mini-cooper-se-002Παρά την προσθήκη των μπαταριών, το αυτοκίνητο είναι μόλις 145 κιλά βαρύτερο από ένα MINI Cooper S, χάρη στο πολύ μικρότερο βάρος ενός ηλεκτροκινητήρα συγκριτικά με έναν βενζινοκινητήρα.

Λέτε οι αγελάδες στην άκρη του δρόμου να ξαφνιαστούν από το θέαμα; Βρισκόμαστε σε μία περιοχή όπου πιο συνηθισμένο θέαμα είναι κάρα με άλογα, ενώ απαρχαιωμένα τρακτέρ στην προσπάθειά τους να στρίψουν μοιάζουν να εκτελούν μία περίτεχνη χορογραφία σλάλομ.

Μία τέτοια επίδοση είναι πραγματικά σπάνια στην περιοχή – και οι τετράποδοι θεατές κοιτάζουν το ΜΙΝΙ με απορημένο ύφος και βλέμμα γεμάτο περιέργεια.

Σε μία φουρκέτα, το MINI Cooper SE περνά δίπλα από ένα κοπάδι με πρόβατα σε απόσταση αναπνοής. Ο κινητήρας γουργουρίζει τόσο αθόρυβα ώστε μπορείς να ακούς ακόμα και τα βελάσματά τους.

mini-cooper-se-005Να ανησυχούμε μήπως κάποιο ξεφύγει και πέσει ξαφνικά στο κίτρινο διακοσμητικό του προφυλακτήρα; Δεν υπάρχει περίπτωση, η εξαιρετική ευελιξία και η υποβοήθηση πέδησης είναι απολύτως αξιόπιστα. Εάν κάποιο από τα ζώα τολμήσει κάποια απερισκεψία είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε – άνθρωπος και μηχανή σε μία σπάνια αρμονία.

Υπάρχουν άφθονοι χώροι στάθμευσης στο πάρκο αυτοκινήτων δίπλα στο φράγμα του Vidraru Dam και το σκηνικό είναι μία πρόσκληση για χαλάρωση.

Το πλήρωμα βγάζει το καλαθάκι του πικνίκ από το χώρο αποσκευών – που είναι ευρύχωρος όπως των βενζινοκίνητων αντίστοιχων μοντέλων με χωρητικότητα μεταξύ 235 και 731 λίτρων (όταν τα πίσω καθίσματα είναι αναδιπλωμένα) – και τραβά μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες που αποτυπώνουν μία πανοραμική άποψη του βουνού με ελαφριά καταχνιά – στην πραγματικότητα δημιουργείται από τα σύννεφα.

mini-cooper-se-008Δικαιολογημένα το Transfăgărăşan ονομάζεται ‘δρόμος μέσα στα σύννεφα’. Λίγο πριν την κορυφή του περάσματος, σε υψόμετρο 2042 μέτρων, το θερμόμετρο του MINI Cooper SE δείχνει εξωτερική θερμοκρασία δείχνει μόλις μερικούς βαθμούς πάνω από το μηδέν – μήπως αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή ή μείωση της ταχύτητας;

Όχι βέβαια, δεν υπάρχει κανείς κίνδυνος, ακόμα κι αν πατήσεις τέρμα το γκάζι. Το ηλεκτρονικά ελεγχόμενο διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης αποτρέπει αξιόπιστα την ολίσθηση του εμπρός τμήματος του αυτοκινήτου, εάν οι κινητήριοι τροχοί αρχίσουν να σπινάρουν.

Μέσα στο κατασκότεινο Τούνελ Bâlea, το περιβάλλον είναι πιο καταθλιπτικό και από το φέρετρο του Κόμη Δράκουλα, αλλά οι προβολείς με φώτα ημέρας LED του MINI Cooper SE απομακρύνουν όλα τα φαντάσματα και τις μαύρες σκέψεις.

Ξεκινώντας η κατάβαση, οι θεαματικές κατηφόρες προσφέρουν εξαιρετικές δυνατότητες στην ανάκτηση ενέργειας με αποτέλεσμα η μπαταρία να έχει φορτιστεί σχεδόν πλήρως μέχρι το αυτοκίνητο να φτάσει στην κοιλάδα.

mini-cooper-se-004Και αυτό επειδή η περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνεται στις ανηφόρες μπορεί να ανακτηθεί στην κατάβαση. Ο οδηγός μπορεί να αποφασίζει το επίπεδο ανάκτησης μέσω του σχετικού διθέσιου διακόπτη και επομένως το ποσοστό πέδησης κατά τη διάρκεια της ανάκτησης ενέργειας – ένα καινοτόμο, τυπικό και αποκλειστικό χαρακτηριστικό MINI.

Όταν το MINI Cooper SE φτάσει στη ρομαντική πόλη Sibiu, πρώην Hermannstadt, έρχεται η ώρα της επιστροφής μετά από τα 90 και πλέον χιλιόμετρα μιας απαιτητικής διαδρομής με ανηφόρες και κατηφόρες μέχρι την κοιλάδα.

Η μπαταρία δεν έχει αδειάσει ούτε μέχρι τη μέση και αφού επαναφορτιστεί πλήρως, το πλήρωμα ξεκινά το ταξίδι επιστροφής προσβλέποντας σε άφθονη διασκεδαστική οδήγηση. Ένα πράγμα συνειδητοποίησαν οδηγός και συνοδηγός. Ένα ταξίδι τέτοιας απόστασης αποδείχτηκε παιχνιδάκι για το MINI Cooper SE.

Άλλες διαδρομές που ολοκληρώνονται άνετα με αυτή την αυτονομία θα μπορούσαν να είναι οι Hamburg-Travemünde (81 km), Munich-Chiemsee (87 km) και Frankfurt-Heidelberg (90 km). Επίσης, η συγκεκριμένη αυτονομία μπορεί να υποστηρίξει δημοφιλείς διαδρομές όπως Hamburg-Warnemünde (192 km), Cologne-Frankfurt (190 km), Stuttgart- Friedrichshafen στη Λίμνη Constance (206 km), Munich-Passau (192 km) ή Berlin-Dresden (192 km) χωρίς επιστροφή.

Πηγή: Mini





O γύρος του κόσμου με ένα Jeep Wrangler

Jeep_Expedition-Earth_01

Ο θρύλος του Jeep Wrangler αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες στο χώρο του αυτοκινήτου. Γεννημένο μέσα στη θύελλα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, το Jeep Wrangler, εξελίχθηκε σε ένα πραγματικό ορόσημο χάρη στο μοναδικό του στιλ και βέβαια τη δυνατότητα του να ξεπερνά ακόμα και τις πιο δύσκολες εκτός δρόμου διαδρομές.

Με βάση τις δυνατότητες του μοντέλου, δεν αποτελεί έκπληξη η επιλογή του Jeep Wrangler από την ομάδα Expedition Earth ως το όχημα με το οποίο θα πραγματοποιήσει μέσα σε περίοδο τριών ετών το γύρο του κόσμου, περνώντας από 7 ηπείρους και καλύπτοντας συνολικά 350.000χλμ.

Το Jeep Wrangler, με το χαϊδευτικό όνομα Gunther, παρέα με τους Νεοζηλανδούς Topher Richwhite και Bridget Thackwray, είναι το τρίτο μέλος της ομάδας που βρίσκεται ήδη στο δρόμο εδώ και 526 ημέρες.

Jeep_Expedition-Earth_04Το Gunther είναι ένα λευκό Jeep Wrangler Rubicon με τον κινητήρα βενζίνης των 3,6 λίτρων.

Εφοδιασμένο με μία σειρά αξεσουάρ της Mopar, επίσημη μάρκα υπηρεσιών After Sales της FCA, έχει ήδη καταφέρει να περάσει από εξαιρετικά δύσκολες διαδρομές από την Αλάσκα και τη Γη του Πυρός, έως τις ερήμους της Αφρικανικής Ηπείρου.

Στόχος της ομάδας Expedition Earth είναι, εκτός των άλλων, να ευαισθητοποιήσει το κοινό για την προστασία του πλανήτη. Όπως δήλωσε η Bridget Thackwray: «Το Expediation Earth εστιάζει στο να προβάλει τη φυσική ομορφιά αυτού του πλανήτη. Παρουσιάζοντας τις απειλές που αντιμετωπίζει η Γη, αλλά και το πόσο εύθραυστο είναι το φυσικό μας περιβάλλον, θέλουμε να εμπνεύσουμε το κοινό να προστατεύσει τον πλανήτη μας».

Πηγή: Jeep





Harley-Davidson Flat Track στο 1ο Adventure Meeting!

Μαθαίνεις να ντριφτάρεις; Σου αρέσει η πλαγιολίσθηση; Σου αρέσουν οι Harley-Davidson;

Σου αρέσουν οι φτιαγμένες Harley-Davidson που ντριφτάρουν;

Έλα στο 1ο Adventure Meeting!

H Harley-Davidson Athena θα βρίσκεται στο Σοφικό Κορινθίας στο The Ranch, στις 13-15 Σεπτεμβρίου, και σε οριοθετημένη πίστα, θα ντριφτάρει με το ειδικά τροποποιημένο Harley-Davidson Street Rod 750!

Μαζί θα βρίσκεται και το Street Rod 750 παραγωγής, ώστε να μπορείς να δεις τις αλλαγές και να οδηγήσεις και τα δύο και να συγκρίνεις.

Παρέα με την σχολή Riding School του Θανάση Χούντρα, με τους πιστοποιημένους εκπαιδευτές, θα μάθεις – αν το επιθυμείς – να οδηγείς γρήγορα και να στρίβεις αριστερά στην κυκλική πίστα με ντριφτ και το γκάζι στο τέρμα!

H νέα τάση που εξασφαλίζει διασκέδαση αλλά και οδηγική εξέλιξη, το γνωστό Flat Track έχει την πρώτη του πίστα στην Ελλάδα στις εγκαταστάσεις του Riding School στο Πολυδένδρι και είναι ανοικτή για το κοινό.

Πάντα υπό την καθοδήγηση των εκπαιδευτών του Riding School, η εκμάθηση των τεχνικών και της ιδιαίτερης αυτής δεξιότητας στην οδήγηση γίνεται με τα σωστά βήματα ώστε όλοι να μπορέσουν να την απολαύσουν.

– Θέση οδήγησης
-Χειρισμός για έναρξη του γλιστρήματος
-Θέση και κλίση μοτοσυκλέτας
-Επιλογή πορείας σε συνθήκες γλιστρήματος
-Η σημασία του βλέμματος
-Εναλλαγή από πλαγιολίσθηση επιβράδυνσης σε πλαγιολίσθηση ισχύος

Ride Fast, Turn Left;

Μόνο στο 1o Adventure Meeting, με την Harley-Davidson Athena!

(H χρέωση για τα σεμινάρια Flat Track της σχολής Riding School δεν περιλαμβάνεται στις τιμές των εισιτηρίων – πληροφορίες στα τηλέφωνα της σχολής, στα link που ακολουθούν).

Μείνετε συντονισμένοι στο www.adventure-meeting.gr , όπως και στην σελίδα του event στο Facebook για περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς και για τα διαθέσιμα μοντέλα ανά εταιρία αναλυτικά.

1o Adventure Meeting, στις 13-15 Σεπτεμβρίου,

στο The Ranch, στο Σοφικό Κορινθίας.

 Κλείστε τώρα θέση, μόνος/μόνη ή με την οικογένεια, και απολαύστε ένα τριήμερο γεμάτο μοτοσυκλέτα και περιπέτεια, σε ένα event όπου όλοι θα περάσουν καλά!

 

Περισσότερα: www.adventure-meeting.gr

Για εισιτήρια και κρατήσεις: http://www.adventure-meeting.gr/index.php/event-pass

Facebook:https://web.facebook.com/1o-Adventure-Meeting-2019-172678629456757/

 





Λέρος, το νησί της Αρτέμιδος

Θυμάμαι, πρώτη φορά που είδα το Λιμάνι της Λέρου ήταν πριν 20 χρόνια.

Επέστρεφα με το πλοίο της γραμμής από την Κω και αντικρίζοντας τον κλειστό απάνεμο κόλπο ένοιωσα μια αγκαλιά που έπρεπε να περάσουν δυο δεκαετίες για να καταλάβω από που ερχόταν….

Πριν τρία χρόνια ο υπεύθυνος ταξιδιωτικού της μοτοσικλετιστής λέσχης BMW Σπύρος Καψοκαβάφης (πρώην διοικητής τους ναυστάθμου της Λέρου) μου ζήτησε να έρθω σε επαφή με τον μοτοσυκλετιστικό όμιλο Λέρου και να προβάλλω το έργο του και τη δράση του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ανταποκρίθηκα άμεσα, όμως ποτέ δεν προσπερνάω προτάσεις που έχουν στοιχεία πρόκλησης.

Άντε τώρα, να πάω στη Λέρο 12 ώρες με το πλοίο, για να γνωρίσω και να κάνω ρεπορτάζ με μια μοτοσικλετιστική λέσχη, σκέφτηκα….Αυτή όμως ήταν η πρόκληση!!!

Και αφού το σκέφτηκα, αμέσως το αποφάσισα.

30 Ιουνίου επιβιβαζόμουν στο Blue Strar 2 και μαζί μου είχα την νέα Kawasaki W800 και το Dacia Sandero Stepway 0,9.

Εδώ στο Autoholix θα μιλήσουμε για τη Λέρο και το Dacia.

Και αν οι 12 ώρες σας φαίνονται πολλές σίγουρα δεν έχετε καταλάβει που πάμε…παρόλα αυτά για τους πολύ βιαστικούς υπάρχει και το αεροπλάνο που με 40 λεπτά πτήσης χάνεις 11 ώρες και 20 λεπτά διαλογισμού και Ελληνικής απόλαυσης μέσα από την Αιγαιοπελαγίτικη πλεύση.

Το λιμάνι του νησιού έχει την μοναδικότητα του πιο απάνεμου λιμανιού της Μεσογείου και παράλληλα τα ιστορικά μνημεία όπως ο ενεργός ναύσταθμος, ο σκουριασμένος γερανός που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί για την μεταφορά των υδροπλάνων άλλα και το τετραώροφο κτίριο των βασιλικών τεχνικών σχολών χαρακτηρίζουν και προσδιορίζουν την ταυτότητα του.

Μέχρι να δέσει το πλοίο στο Λακκί ας πούμε δυο λόγια για  την νεότερη ιστορία του νησιού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από το 1912 και μέχρι και το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου η Λέρος ήταν υπό Ιταλική κατοχή και διοίκηση.

Από τον Ιταλικό ναύσταθμο απέπλευσε το υποβρύχιο Ντολφίνο που στην συνέχεια τορπίλισε την Έλη στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940.

Κατά την διάρκεια της Ιταλικής κατοχής η τότε Φασιστική Ιταλία χώρισε τη Λέρο σε δυο τμήματα, στο νότιο όπου κατοικήθηκε κυρίως από Ιταλούς στρατιωτικούς και το βόρειο με τους ντόπιους κατοίκους του νησιού.

Το ενδιαφέρον των Ιταλών για τη Λέρο και κατ επέκταση η κατοίκιση και η στρατιωτική δραστηριότητα προκύπτει με την απώλεια της Μάλτας από τους Άγγλους.

Η Φασιστική Ιταλία ήθελε ένα νέο ορμητήριο στο Αιγαίο με στρατηγική σημασία και φυσικό πεδίο κάλυψης απόκρυψης.

Το όνομα του λιμανιού Λακκί προκύπτει από το “Πόρτο Λάγο” και αξίζει να πούμε ότι η ρυμοτομία και η αρχιτεκτονική είναι βασισμένες στο σχέδιο της Ιταλικής πόλης Σαμπαούντια.

-Παρακαλούνται οι οδηγοί των οχημάτων με μεταβούν στο γκαράζ 4 και 5 για την αποβίβαση του στο λιμάνι της Λέρου.

Πίσω από το τιμόνι του Stepway παίρνω τη πρώτη γεύση από την οδηγική ευκολία και το πλεονέκτημα της σφαιρικής ορατότητας που προσφέρει το τρικύλινδρο εννιακοσάρι.

Αλλά επειδή η γεύση χωρίς διατροφικό περιεχόμενο προκαλεί λιγούρα με στοιχεία πείνας κάνω μια στάση στο υπερπαντοπωλείο της γεύσης “Μπακάλικο με Τσίπουρο” για ένα φρεσκοφτιαγμένο σάντουιτς από εκλεκτά προϊόντα και οπωσδήποτε δυο Λέρηκα αυγά….

Προορισμός μου και πρώτη στάση ο πανέμορφος και γραφικός οικισμός Παντέλι όπου και θα μείνω για τα τέσσερα επόμενα βράδια στο θεματικό και αμφιθεατρικό ξενοδοχείο Καστέλο.

Απο τα πρώτα χιλιόμετρα διακρίνω την έντονη οικιστική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στο μήκος της ακτογραμμής.

Οι δρόμοι είναι όπως στα περισσότερα νησιά στενοί αλλά το οδόστρωμα είναι σε καλό επίπεδο.

Το Παντελή είναι ένας κοτεράδικος προορισμός με πολλές ψαροταβέρνες και μια γραφική παραλία. Αν και τα δρομάκια είναι αρκετά στενά δεν θα σας προβληματίσει το παρκάρισμα αφού υπάρχει δημοτικός χώρος στάθμευσης στην καρδιά του οικισμού.

Σε 200 μέτρα υψόμετρο και απόλυτα ορατό από το Παντέλι στο όρος Πιτύκι δεσπόζει το κάστρο και οι έξη γραφικοί ανεμόμυλοι.

Και ως γνωστό τα κάστρα εκπνέουν αυτόματη πρόσκληση αφού πέρα από την αρχιτεκτονική τους απολαμβάνουμε και μια ιδιαίτερη θεά.

Η φουρκετοειδή διαδρομή σε συνδυασμό με τις μικρές ευθείες με άφησαν να καταλάβω την αξία και την ελαστική λειτουργία του τρικύλινδρου μοτέρ της Dacia που ειλικρινά δεν θα πίστευα αν μου το λέγανε ότι είναι μόλις 898 κυβικά εκατοστά.

Βορειότερα και συγκεκριμένα στο κέντρο του νησιού βρίσκεται η Αγία Μαρίνα, ένα αναπτυγμένο ψαροχώρι με εμπορικό λιμάνι, παραδοσιακές ταβέρνες και καφετέριες που ουσιαστικά εδώ υπάρχει και ο παλμός της βραδινής ζωής.

Σημείο κατατεθέν ο ανεμόμυλος που βρίσκεται μέσα στην θαλασσίλα και επίσης δεν πρέπει να παραλείψω ότι εδώ εδράζουν τα γραφεία του μοτοσυκλετιστικού συλλόγου Λέρου, Μ.Ο.Λ.

Ακόμα βορειότερα και περνώντας το αεροδρόμιο βρίσκεται το Παρθένι με την Αγία Κιουρά.

Έκτος από τις γραφικές παραλίες και τα κρυστάλλινα νερά αξίζει να επισκεφθείτε το ιδιαίτερο εκκλησάκι που το χαρακτηρίζουν οι τοιχογραφίες των πολιτικών κρατούμενων.

Αν θέλετε μεγαλύτερη παραλία σε απόσταση αναπνοής είναι ο Μπλεφούτης που αν πάρετε το δρόμο μέχρι το τέλος του και πατήσετε και λίγο χώμα θα βρεθείτε σε μικρό απάνεμο παραλιάκι με αρκετά αλμυρίκια να σας χαρίσουν σκιά.

Και αφού το Sandero δεν θέλει να κάψει βενζίνη λέμε να κάνουμε και μια χωματόβολτα στην Μερμηκαριά να δούμε από κοντά τις επτά ανεμογεννήτριες του νησιού που δίνουν το ρεύμα τους στην γειτονική Κω.

Παίρνουμε το δρόμο προς το κέντρο και στην περιοχή Σμαρού κάνουμε δεξιά στο πρώτο χερσότοπο μετά από μια μεγάλη μονάδα εξυπηρέτησης αυτοκινήτων.

Ο χωματόδρομος είναι μέτριας δυσκολίας και ανηφορικός.

Οι επτά επιπλέον πόντοι σε ύψος αμαξώματος που χαρακτηρίζουν την έκδοση Stepway σε συνδυασμό με την κοντή κλιμάκωση του κιβωτίου μας δίνουν αβαντάζ και σιγουριά ώστε να είμαστε με τρίτη σχέση στο κιβώτιο και άφοβα σβέλτη ροή.

Η ενεργειακή ροή των ανεμογεννητριών σε συνδυασμό με την ολοκληρωμένη εικόνα του νησιού που εισπράττουμε μας αποκαλύπτει την υψομετρική ισορροπία του νησιού και την κομβική του θέση αφού στο νότιο τμήμα είναι ξεκάθαρα ορατή η Κάλυμνος.

Σίγουρα οι σύντομες αναφορές και διαδρομές σε πραγματικό χρόνο και ροή προκαλούν διάθεση για ένα σύντομο τσιμπολόγημα και ένα παγωμένο μπυράκι… και εδώ τη απάντηση τη δίνει το Πίκολο στο Πλάτανο, το original street food της Λέρου!!!

Ίσως έχετε ακούσει ότι η Λέρος δεν έχει παραλίες, αυτό είναι παραπληροφόρηση.

Το νησί έχει πολλές παραλίες με πεντακάθαρα νερά και αντίστοιχες επιλογές σε περίπτωση που φυσάει.

Μπορεί να μην υπάρχει το προσδόκιμο πλάτος με τις ατελείωτες ακτογραμμές όμως προσβάσιμες παραλίες υπάρχουν παντού και σίγουρα τα νερά του Αιγαίου δεν έχουν αντίπαλο…!!!

Μια από τις γραφικές και αμμουδερές παραλίες είναι ο Βρομόλιθος και μάλιστα μην διστάσετε να πάτε στο δεξί άκρο της παραλίας μετά το ανενεργό και παρατημένο πολυβολείο.

Η Λέρος είναι ξεκάθαρα ένας παρθένος προορισμός με πλούσια ιστορία.

Τεκμήρια τα μνημεία και τα μουσεία που δεν πρέπει να παραλείψουμε το μουσείο πολέμου με τις Ιταλικές κατακόμβες, το τυπογραφείο του 1900 στα Αλιντα και το Ιταλικό αερόφωνο για τον εντοπισμό των αεροπλάνων και οπωσδήποτε το ίδιο το λιμάνι που δεν υπάρχει όμοιο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

Στη περιοχή Άλιντα εκτός από το τυπογραφείο του 1900 υπάρχει και ο πύργος του Μπελλένη, στο εσωτερικό του υπάρχουν κομμάτια από το αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα, στόχος των Γερμανικών επιδρομών που διήρκησαν 52 ημέρες με σφοδρούς βομβαρδισμούς.

Η γαστρονομία της Λέρου είναι πολυδιάστατη και μπορείς να φας απλά και οικονομικά από πίτσα μέχρι τόνο παστουρμά.

Φρέσκο ψάρι με άρωμα Αιγαίου σε φυσιολογικές τιμές χωρίς εμπορικά περιτυλίγματα και παρωχημένες υπερβολές.

Η Λέρος είναι ένας γνήσιος εναλλακτικός προορισμός για ξεκούραση και απόλαυση.

Αν όμως κάτι κάνει τη διάφορα αυτό είναι η Λέρικη φιλοξενία που όμοια της δεν υπάρχει.

Απλοί άνθρωποι, πρόθυμοι, γεμάτοι με αγνά συναισθήματα που απέχουν από το πνεύμα της εμπορικής καπηλείας.

Πριν 20 χρόνια τους αισθάνθηκα να με αγκαλιάζουν με το λιμάνι σύμβολο της οικογενειακής τους θαλπωρής.

Τον Ιούλιο του 2019 μου χάρισαν την πιο ευχάριστη γλυκόπικρη γεύση του αποχωρισμού όταν ξημερώματα άφηνα πίσω μου το Νησί της Αρτέμιδος.

Ευτυχώς τα Καλοκαίρια είναι μεγάλα και οι ευκαιρίες πολλές, αρκεί, να θέλεις να ζήσεις το εναλλακτικό, το γνήσιο, το κάτι καινούργιο.

Θέλω να ευχαριστήσω την Dacia που μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη Λέρο με ένα ουσιαστικό και απολαυστικό αυτοκίνητο που έχει όλα όσα θέλαμε και που μας επέτρεψε να γυρίσουμε το μεγαλύτερο μέρος του νησιού με μισό ρεζερβουάρ καύσιμα.

Το άλλο μισό το κρατάμε για την επόμενη επίσκεψη….!!!

Θανάσης Μουρίκης





Μια διαφορετική Σχολική Εκδρομή

Nissan Barcelona (3)

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα, το οποίο ξεκίνησε τον περασμένο Ιανουάριο, δίνει τη δυνατότητα σε μαθητές από διάφορες σχολικές τάξεις, να ανακαλύψουν τις διαδικασίες παραγωγής που εφαρμόζει η Nissan για την κατασκευή των οχημάτων της.

Οι μικροί επισκέπτες Nissan Barcelona (1)μαθαίνουν για την ιστορία της Nissan και πώς η εταιρεία ανταποκρίνεται στις παγκόσμιες προκλήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας και σε τομείς όπως  η αυτόνομη οδήγηση, η ψηφιακή συνδεσιμότητα και τα  οχήματα με μηδενικές εκπομπές ρύπων.

Οι επισκέπτες απολαμβάνουν την εμπειρία της περιήγησης στο εσωτερικό του εργοστασίου όπου κατασκευάζονται τα NAVARA, αλλά και το αμιγώς ηλεκτροκίνητο e-NV200, η παραγωγή του οποίου γίνεται αποκλειστικά στη Βαρκελώνη για όλο τον κόσμο.

Nissan Barcelona (2)Τέτοιου είδους επισκέψεις, δημιουργούν τον ενθουσιασμό στους μαθητές  για ενδεχόμενη σταδιοδρομία στη αυτοκινητοβιομηχανία, προσφέροντας μια μοναδική αντίληψη στον κόσμο της προηγμένης μηχανικής. Η Nissan έχει δώσει σε περισσότερους από 800 μαθητές την ευκαιρία να δουν, από πρώτο χέρι, τον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας, από τις αρχές του 2019.

Η Nissan θα συνεχίσει να θεσπίζει πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση μια κοινωνίας με μηδενικές εκπομπές ρύπων, εμπνέοντας τις επόμενες γενιές σχεδιαστών και μηχανικών αυτοκινήτων.

Πηγή: Nissan





FCA What’s Behind – Ep.3 ‖ Ματιές στα άδυτα του Balocco

FCA-Whats-Behind_Balocco-Proving-Ground_HP

Μετά το πρώτο επεισόδιο της σειράς FCA What‘s Behind που μας μετέφερε στις πολικές θερμοκρασίες του Arjeplog της Σουηδίας και το δεύτερο που μας ταξίδεψε στο αφιλόξενο περιβάλλον των ερήμων της Ν. Αφρικής, η σειρά μας ανοίγει FCA-Whats-Behind_Balocco-Proving-Ground_14τις πόρτες του κέντρου δοκιμών της FCA στο Balocco.

Καλύπτοντας έκταση περίπου 6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Balocco δημιουργήθηκε το 1962 από την Alfa Romeo στην περιοχή Vercelli ανάμεσα στο Μιλάνο και το Τορίνο και σήμερα αποτελεί μία από τις πλέον προηγμένες εγκαταστάσεις του είδους.

Από τους αγώνες στα αυτοκίνητα παραγωγής

FCA-Whats-Behind_Balocco-Proving-Ground_11Αρχικά το κέντρο περιλάμβανε μία -εμπνευσμένη από τους αγώνες της Formula 1- πίστα με την ονομασία Misto Alfa Romeo.

Εκεί παράλληλα με τα αυτοκίνητα παραγωγής η Autodelta, το αγωνιστικό τμήμα της Alfa Romeo, εξέλισσε τα αγωνιστικά της αυτοκίνητα. Μόνο τυχαίο δεν είναι λοιπόν το γεγονός ότι πολλά από τα αυτοκίνητα παραγωγής της μάρκας στη συνέχεια αποδείχθηκαν και εξαιρετικές βάσεις για αγωνιστικές κατασκευές.

 Συμπυκνώνοντας 10 χρόνια σε 5 μήνες

FCA-Whats-Behind_Balocco-Proving-Ground_22Σήμερα το κέντρο διαθέτει 26 πίστες συνολικής απόστασης 80 χιλιομέτρων και 50 διαφορετικά είδη οδοστρώματος. Επιπλέον της πίστας Misto Alfa Romeo υπάρχουν όλες οι απαραίτητες διαδρομές για την εξέλιξη νέων οχημάτων, από πίστες υψηλών ταχυτήτων μέχρι εξαιρετικά δύσκολες εκτός δρόμου διαδρομές.

Το κέντρο και το προσωπικό εργάζεται σε 24 βάση ολοκληρώνοντας περισσότερες από 200.000 ώρες δοκιμών ανά έτος. Το βασικό πλεονέκτημα του Balocco είναι ότι επιτρέπει να συμπυκνώσει μέσα σε μόλις 5 μήνες τις δοκιμασίες και τη φθορά που έχει να αντιμετωπίσει ένα όχημα σε διάρκεια 10 ετών.

 

Ένα σημείο αναφοράς για την FCA

FCA-Whats-Behind_Balocco-Proving-Ground_07Εκτός από την πραγματοποίηση δοκιμών αντοχής και αξιοπιστίας, πάνω απ’ όλα το Balocco χρησιμοποιείται για την εξέλιξη νέων προϊόντων, όταν μετά τις προσομοιώσεις στους υπολογιστές τα πρωτότυπα αποκτούν φυσική υπόσταση.

Οι τεχνικές επιλογές δοκιμάζονται, αναλύονται και βελτιώνονται ώστε να προσφέρουν τη βέλτιστη απόδοση. Παράλληλα το Balocco είναι αγαπημένος τόπος για οδηγικά events, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και αγωνιστικές εκδηλώσεις.

Πηγή: FCA





FCA What’s Behind – Ep.2 ‖ Δοκιμές σε συνθήκες καύσωνα

FCA_Whats-behind_45

Μετά το πρώτο επεισόδιο της σειράς FCA What‘s Behind που μας μετέφερε στις πολικές θερμοκρασίες του Arjeplog της Σουηδίας, η σειρά μας ταξιδεύει τώρα 15.000 χιλιόμετρα νοτιότερα στο Upington της Ν. Αφρικής, κοντά στα σύνορα με την Μποτσουάνα και τη Ναμίμπια όπου πραγματοποιούνται δοκιμές σε συνθήκες καύσωνα.

FCA_Whats-behind_18Παρά το ότι οι περισσότερες δοκιμές πραγματοποιούνται στη Ν. Ευρώπη και τη Σικελία, το Upington επιλέχθηκε γιατί η συγκεκριμένη περιοχή έχει σταθερά όλο το χρόνο πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Το Upington είναι μία από τις θερμότερες πόλεις της Ν. Αφρικής και ιδανικό μέρος για να δοκιμάσει κανείς τις επιδόσεις του οχήματος σε ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας, αλλά και σημαντικών υψομετρικών αλλαγών.

Ποιος είναι ο λόγος όμως για τον οποίο δοκιμάζονται τα αυτοκίνητα σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες;

Κάθε αυτοκίνητο που περνά στην παραγωγή θα πρέπει να ανταπεξέλθει σε κάθε καιρική συνθήκη. Ειδικά στα πολύ θερμά κλίματα είναι κρίσιμης σημασίας η απόδοση του κινητήρα και ειδικότερα του συστήματος ψύξης, αλλά και του συστήματος κλιματισμού ώστε να διασφαλίζονται οι ιδανικές συνθήκες άνεσης και ασφάλειας..

Στα παρασκήνια των δοκιμών της FCA στο Upington

FCA_Whats-behind_09Σε αντίθεση με το κέντρο δοκιμών στο Arjeplog, στο Upington δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις. Οι δοκιμές πραγματοποιούνται σε περιοχές που αναπαριστούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν την αξιολόγηση της απόδοσης των συστημάτων.

Τα οχήματα στέλνονται από το Τορίνο έχοντας εγκατεστημένα όλα τα μετρητικά όργανα και οι δοκιμαστές-τεχνικοί έχουν τη δυνατότητα να αναλύσουν τα στοιχεία επί τόπου. Όλα τα συστήματα του αυτοκινήτου παρακολουθούνται λεπτομερώς έτσι ώστε να εντοπιστεί κάθε πιθανό πρόβλημα και να βρεθεί η κατάλληλη λύση. Η αποστολή οχημάτων από το Τορίνο είναι συνεχής και κάθε κύμα δοκιμών περιλαμβάνει συνήθως 12 οχήματα και 20 τεχνικούς.

Γιατί επιλέχθηκε η Ν. Αφρική για  τις δοκιμές;

FCA_Whats-behind_13Το περιβάλλον της Ν. Αφρικής είναι ιδανικό για τις δοκιμές εξέλιξης. Το βασικό πλεονέκτημα είναι η διαθεσιμότητα καυσίμων με χαρακτηριστικά αντίστοιχα με εκείνα που βρίσκει κανείς στην Ευρώπη, κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί σε περιοχές όπως π.χ. η Βραζιλία.

Στο Upington μπορεί κανείς να συναντήσει αυτοκίνητα όλων των τύπων, συχνά καμουφλαρισμένα, με πινακίδες από διάφορες χώρες. Κοινό χαρακτηριστικό αποτελεί η ειδική πινακίδα που επιτρέπει την κίνηση σε ένα δρόμο 55 χιλιομέτρων όπου τα οχήματα δεν απαιτείται να τηρούν τα όρια κυκλοφορία και ξεπερνούν συχνά τα 200 χλμ./ώρα.

Λόγω της κίνησης σε ένα παρθένο τοπίο ενδιαφέρον έχει η πανίδα που κανείς συναντά σε αυτές τις περιοχές. Αντίθετα από την Ευρώπη όπου το συχνότερο θέαμα είναι οι αγελάδες, εδώ είναι πολύ πιθανότερο να συναντήσει κανείς ζέβρες από κάθε άλλο ζώο.

Πηγή: FCA





Χειμερινή περιήγηση στην Ήπειρο με HONDA CIVIC 1,5 TURBO

Μην μου πείτε, ότι και ο πιο φανατικός μοτοσυκλετιστής δεν έχει κάνει έστω ένα ταξίδι με αυτοκίνητο, ότι ακόμα και ο πιο σκληροτράχηλος καβαλάρης δεν υπήρξε η στιγμή που ονειρεύτηκε να σβήσει το παγωμένο χνώτο του στο ζεστό αέρα του air condition….

Και αν αυτά σας φαίνονται δικαιολογίες τότε θα σας χρυσώσω το χάπι λέγοντας σας ότι η αμαρτία είναι πιο γλυκιά αν την κάνεις με το νέο HONDA Civic 1.5 turbo.

HONDA, μεγάλο και βαρύ όνομα για εμάς τους μοτοσυκλετιστές, όμως η μαμά εταιρία από την χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου δεν έχει αφήσει αδιάφορους τους φίλους των τεσσάρων τροχών, κάθε άλλο θα έλεγα αφού μια τεράστια μερίδα φανατικών αυτοκινητιστών ορκίζεται στο όνομα της HONDA και συγκεκριμένα στο Civic που κλείνει 47 χρόνια ιστορίας.

Θα μου επιτρέψετε σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι ο όρος “αυτοκινητιστής” ανήκει σε όλους του αυτοκινούμενους, σε όσους αρέσκονται να είναι ανεξάρτητοι στις μετακινήσεις τους αποφεύγοντας μέσα μαζικής μεταφοράς με προδιαγεγραμμένη πορεία και ωράρια.

Η αυτοκίνηση είναι μια έννοια που συμβολίζει την απόλυτη ελευθερία και ανεξαρτησία και σιγά σιγά μοιάζει πολυτέλεια και δυνατότητα για λίγους. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε και να περάσουμε στα ψιλά γράμματα ότι η ουσία της δράσης και αγανάκτησης των “κίτρινων γιλέκων” στη Γαλλία είναι οι περιορισμοί με κάθε τρόπο προς την αξία της αυτοκίνησης.

Αυτά τα ολίγα μέχρι να ζεσταθεί ο υπερτοφοδοτούμενος τετρακύλινδρος των 1,498cc και 182 ίππων παρακαλώ….!!!

Κόνιτσα

Προορισμός μας ήταν η Κόνιτσα όπου θα αποτελούσε και το ορμητήριο μας για τις τέσσερις επόμενες ήμερες στην ευρύτερη περιοχή, και όταν μιλάμε για ευρύτερη περιοχή πρέπει να αναφέρουμε οπωσδήποτε το Ζαγόρι, το Πωγώνι, τα Μαστοροχώρια και τα Πέτρινα χωριά.

Η απόσταση από την Αθήνα μέχρι την Κόνιτσα είναι 476 χιλιόμετρα και την διανύσαμε σε λιγότερο από 4 ώρες και 30 λεπτά αφού πλέον το οδικό δίκτυο με την Ολυμπία οδό την Γέφυρα Ρίου Αντίρριου αλλά και την Ιωνία οδό μας έδωσε τη δυνατότητα να διατηρήσουμε υψηλές ταχύτητες σε όχι κουραστικό ρυθμό.
Βέβαια πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει και το ανάλογο αντίτιμο διοδίων που ήταν 77.80€ μαζί με την επιστροφή μας.

Σε αυτό το σημείο θα επισημάνουμε ότι η διαφορά τιμής των διοδίων για τις μοτοσυκλέτες είναι πολύ μικρή, για παράδειγμα σε σταθμούς διοδίων της Ιωνίας οδού όταν η κοστολόγηση για το αυτοκίνητο ήταν 3.20€ για τις μοτοσυκλέτες ήταν 2,40€ εξαιρετικά άδικο και υπερβολικό αφού τα δίκυκλα κινούνται σε ένα άξονα και έχουν 1/8 περίπου  από το βάρος ενός μέσου αυτοκίνητου, άρα τα 0,50€ θα ήταν μια τίμια αναλογία (σε αυτό το πλαίσιο θα συμπεριλάβω και την υπερβολή των τελών κυκλοφορίας που το κράτος αντιμετωπίζει τις μοτοσυκλέτες σύμφωνα με τον κυβισμό τους, σαν να είναι αυτοκίνητα).

Την Κόνιτσα την έχουμε επισκεφτεί και στο παρελθόν και δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι αποτελεί την πιο κομβική θέση για να περιηγηθείς σε ένα από τα σημαντικότερα και μεγαλύτερα μέρη της Ηπείρου.

Σκοπός μας ήταν να εντοπίσουμε σημεία αναφοράς και λήψεων ώστε να πραγματοποιήσουμε τους Καλοκαιρινούς μήνες ένα ολοκληρωμένο ταξιδιωτικό με μοτοσυκλέτα και να παρουσιάσουμε εναλλακτικούς προορισμούς και διαδρομές.
Η αλήθεια είναι ότι την περιοχή δεν την είχα ξαναδεί χειμώνα και κατ επέκταση δεν φανταζόμουν την διάφορα στις εικόνες των τοπίων σε σχέση με τους Καλοκαιρινούς μήνες.

Ξεκάθαρα πιο μοναχικό πλάι στα Ελληνοαλβανικά σύνορα το Πωγώνι με την εκκλησιά της Μολυβδοσκέπαστης και τις στρατιωτικές γέφυρες πάνω από τον Αώο ποταμό, αξίζει να αναφέρω ότι 1 χιλιόμετρο πριν την Μολυβδοσκέπαστη μπορείς να διακρίνεις την γέφυρα που ανατίναξε ο Ελληνικός στρατός το 1940 κατά την διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων.

Θέλαμε να φτάσουμε στο χωριό Πωγωνίσκος και στην εκκλησιά του Αγίου Αθανασίου αλλά ο πάγος στο δρόμο ήταν απαγορευτικός και δεν ρισκάραμε…

Σε αντίστοιχα μοναχικούς χειμερινούς τόνους και τα Πέτρινα χωριά στο βορειοανατολικό τμήμα της Τύμφης και του Σμόλικα με το Μοναστήρι, τη Μόλιστα και το Γαναδιό όπου στο τρίτο στη σειρά αξίζει και πρέπει να ζήσετε έστω μια φορά το καταπληκτικό πανηγύρι στις 15 Αυγούστου, αλλά και να επισκεφθείτε την μοναδική βιβλιοθήκη στη Μόλιστα.

Μερικά χιλιόμετρα βορειότερα και περνώντας το Σαραντάπορο ξεκινάει το σύμπλεγμα τον Μαστοροχωρίων με κεφαλοχώρι την Πυρσόγιαννη και τελευταίο χωρίο το Πληκάτι στους πρόποδες του Γράμμου.

Μαστοροχώρια

Το όνομα Μαστοροχώρια δεν είναι τυχαίο αφού από εδώ ξεκινάνε την δράση τους οι πιο φημισμένοι μάστορες της πέτρας που χτίσανε τα περισσότερα χωριά αλλά και γεφύρια της Ηπείρου, δεν περιορίστηκαν όμως μόνο εδώ, έχτισαν και τα χωριά του Πηλίου και παράλληλα μετέδωσαν την τέχνη της πέτρας σε ολόκληρη την Ηπειρωτική Ελλάδα.

Τα μαύρα χρόνια της ξενιτιάς οι τεχνίτες της Ηπείρου σαν μετανάστες στην Αμερική αποτέλεσαν τα σημαντικότερα εργατικά χέρια αλλά και μυαλά για την κατασκευή του μετρό στην Νέα Υόρκη.

Το χωριό Χιονιάδες τέταρτο στη σειρά είναι η μητέρα των ζωγράφων της Ηπείρου και πραγματικά αξίζει να επισκεφθείτε το μοναδικό λαογραφικό του μουσείο.

Ζαγόρι

Το Ζαγόρι αν και πιο μακριά και αντιδιαμετρικά, το άφησα για το τέλος, όμως η αλήθεια είναι ότι με το νέο Honda Civic 1,5 Turbo ψάχνεις την ευκαιρία να κάνεις χιλιόμετρα σε στριφτερούς δρόμους.

Το αμάξωμα είναι δεμένο και δίνει την αίσθηση ώριμου ή πιο σωστά οικογενειακού GT με ζωηρές επιταχύνσεις που θα κάνουν τα κέφια, ακόμα και σε ένα μοτοσυκλετιστή.

Εντυπωσιακές είναι οι αναρτήσεις που ενώ είναι σφιχτές σε λειτουργία δεν κουράζουν στην οδήγηση και παράλληλα έχουν υποδειγματικές αποσβέσεις. Το σχετικά μακρύ και σταθερό αμάξωμα μας άφησε να παίξουμε στο ορεινό και στριφτερό κομμάτι μετά την Κλειδωνιά και πραγματικά η απόσταση Μαστιχοχώρια – Αρίστη μοιάζει με βόλτα προθέρμανσης.

Το Ζαγόρι αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο με  ένα σύμπλεγμα 42 χωριών και δεν αναλύεται ούτε παρουσιάζεται σε συνοπτικούς ρυθμούς..

Θα θυμάστε το ταξιδιωτικό μας το 2017 με BMW R1200GS ADVENTURE που σας είχαμε παρουσιάσει στο πλαίσιο της τηλεοπτικής μας εκπομπής.

Επειδή όμως τα πολλά χιλιόμετρα σε συνδυασμό με το καθαρό αέρα ανοίγουν την όρεξη πήραμε το δρόμο για το Μονοδένδρι, φτάσαμε στην πέτρινη  πλατεία του χωριού με τον εκατονταετή πλάτανο και κάναμε ένα διάλειμμα για να απολαύσουμε ακόμα μια φορά την πίτα της Κικίτσας!!!

Φυσικά από το μενού δεν θα μπορούσε να λείπει το μοναδικό κοντοσούβλι του Άκη Λαδιά που εκτός από “γίγαντας”, είναι και οδηγός αγώνων αυτοκινήτου παρακαλώ.

Από το Ζαγόρι ΔΕΝ φεύγεις αν δεν πας στο ψηλότερο Ζαγοροχώρι που είναι το Βραδέτο με υψόμετρο 1350 μέτρα!

Το GPS του Civic έγραψε 2 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο χωριό 1550 μέτρα.
Παιδιά μιλάμε για ΠΟΛΥ κρύο το βράδυ…!!!
Και αυτό όπως καταλαβαίνετε σηκώνει πολύ και καλό τσίπουρο.
Εδώ οι λάτρεις του παραδοσιακού ηδύποτου ή αλλιώς φανατικοί τσιπουράδες θα βρούνε την Μέκκα τους!!!
Το ταβερνάκι στο πιο όμορφο πέτρινο πλατεάκι που είδατε ποτέ είναι η γη της επαγγελίας για του σπιπουροπατέρες.

Το κερασάκι στην τούρτα του Βραδέτου είναι το εναλακτικό ατμοσφαιρικό μαγαζάκι της Κωσταντίνας “Η Σκάλα του Βραδέτου” που δίνει την απόλυτη αρμονία των αισθήσεων και της παράδοσης με παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και λαχταριστά κέικ!!!
Ακόμα είναι πολυ νωρίς για να βιαστούμε να επιστρεψουμε, όμως εμείς βιαζόμαστε και ο λόγος είναι πολύ καλός…. ποιος μπορεί να είναι;;;

Πάμε να οδηγήσουμε το Civic 1,5 Turbo με τα 182 άλογα και να φτάσουμε με “παράνομο” τρόπο μέχρι την Κόνιτσα όπου μας περιμένει το βραβείο…χεχεχεχεχε
Από το Βραδέτο ο δρόμος είναι κατηφόρα και εμείς πήραμε αρκετή φόρα για να πατήσουμε τα φρένα, που δεν είναι φρένα αλλά άγκυρες, ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!!!

Και από το σαλόνι του Honda βρισκόμαστε στο σαλόνι του ξενοδοχείου Πανοράματος, του καλύτερου ορμητηρίου στην Κόνιτσα.
Πριν προλάβει ο Μάκης να με ρωτήσει αν είναι καλό το εργαλείο μας ρωτάει η Ελένη, η μάγισσα των γεύσεων της Ηπείρου!!!
Πεινάτε καμάρια;;;
Εδώ είναι που πρέπει να πεις ΝΑΙ και να κοιτάς Μάκη και Ελένη.

Το Πανόραμα θα μπορούσε να είναι ο προορισμός, γιατί εκεί είναι οι άνθρωποι που μας μάθανε ότι η Ηπειρώτικη κουλτούρα ξέρει να μας κάνει να δακρίζουμε όταν φεύγουμε, ξέρει να χορεύει το αγριογούρουνο σε δωδεκάγλωσσο κόκκινο κρασί παρέα με γλυκά κρεμμύδια και να μελώνει τον ουρανίσκο μας με ντόπιο μοσχαράκι παντρεμένο με δαμάσκηνα και βερίκοκα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Ήπειρος είχε σαν μάτι του απολαυστικού κυκλώνα το Πανόραμα.
Αυτή τη φορά στο φαρδύ πλατύ πέτρινο πάρκινκ μπορεί να μην είχα παρκάρει μοτοσυκλέτα αλλά σίγουρα το Honda Civic 1,5 turbo μας έδωσε στοιχεία και αίσθηση από την ελευθερία της αυτοκίνησης.
Η ελευθερία είναι η επιλογή, είναι ο προσωπικός ρυθμός και η χαρά του όποτε και όπως γουστάρω εγώ.
Για αυτό αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε, να βολτάρουμε ίσως με κάτι που σε κάνει να νιώθεις, ναι να νιώθεις το δρόμο, την απόσταση, την τεχνολογία και προπάντων την ελευθερία και την ανεξαρτησία της επιλογής.

Η Ήπειρος είναι ακόμα εκεί και το Honda civic 1.5 turbo οδηγείται με κίτρινο γιλέκο.

Θανάσης Μουρίκης





H Alfa Romeo δίνει το παρών στο 21ο Gumball 3000 που ξεκινά από τη Μύκονο

190607_AR_21-Gumball_01

190607_AR_21-Gumball_10To Gumball 3000 αποτελεί μια ξεχωριστή αυτοκινητιστική διοργάνωση που καλύπτει 3.000 μίλια (περίπου 5.000 χλμ.) σε ανοικτούς στην κυκλοφορία δρόμους.

Διάσημοι απ’ όλο τον κόσμο συμμετέχουν με στόχο να στηρίξουν τους φιλανθρωπικούς σκοπούς της οργάνωσης που προσφέρει βοήθεια σε προγράμματα για νέους, πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος, εκπαιδευτικά προγράμματα κτλ.

Gumball 3000 mykonos 2019Αυτή τη χρονιά το Gumball ξεκινά την Παρασκευή 7 Ιουνίου από το Ελληνικό νησί της Μυκόνου και θα τερματίσει στην Ibiza στις 15 Ιουνίου. Η διαδρομή περιλαμβάνει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ το κομβόι θα ταξιδέψει στην Κροατία και από εκεί στη Βενετία.

Στις 12 Ιουνίου τα πληρώματα θα επισκεφτούν το Balocco, το κέντρο δοκιμών της FCA όπου η Alfa Romeo εξελίσσει όλα τα μοντέλα της. Στη συνέχεια η διαδρομή θα περάσει από το Μονακό και τη Βαρκελώνη πριν τερματίσει στις Βαλεαρίδες νήσους.

Ειδικά για τη διοργάνωση η Alfa Romeo ετοίμασε μία μοναδική Stelvio Quadrifoglio με ξεχωριστούς χρωματισμούς που δημιούργησε το Alfa Romeo Design Centre. Η έμπνευση έρχεται από το σχέδιο με το οποίο έκανε τους πρώτους γύρους στην πίστα του Fiorano η C38, το μονοθέσιο της Alfa Romeo Racing.

GUMBALLΓια την περίσταση οι σχεδιαστές επέλεξαν έναν συνδυασμό που τονίζει το δυναμικό, αλλά και τον πολυτελή χαρακτήρα του μοντέλου. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό αποτελεί βέβαια το τετράφυλλο τριφύλλι που συνοδεύει όλα τα αγωνιστικά και τις κορυφαίες εκδόσεις των μοντέλων της μάρκας.

Η εντυπωσιακή βαφή συνοδεύεται και από αντίστοιχα εντυπωσιακές επιδόσεις που προσφέρει ο bi-Turbo βενζινοκινητήρας των 2,9 λίτρων με απόδοση 510 ίππους.

Πηγή: AlfaRomeo





Η επίσημη αντιπροσωπεία της IVECO στην Ελλάδα στηρίζει την αποστολή ‘’TheWorldOffroad’’

TheWorldOffroad_Temperidis_Iveco-04927

Το ‘’TheWorldOffroad’’ είναι ένα εγχείρημα πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα: ο
δημοσιογράφος αυτοκινήτου και φωτογράφος Άκης Τεμπερίδης, μαζί με τη σύντροφό του Βούλα Νέτου και την 7χρονη κόρη τους, είναι η πρώτη οικογένεια από την Ελλάδα που επιχειρεί να κάνει το γύρο του κόσμου. Και για όχημά τους επέλεξαν ένα ειδικά διασκευασμένο IVECO VM90 4×4.

Πρόκειται για το δεύτερο TheWorldOffroad καθώς από το 2007 έως το 2010, ο Άκης και η Βούλα έκαναν ήδη το γύρο του κόσμου με άλλο 4Χ4 όχημα. Ήταν ένα επικό ταξίδι 167.000 χιλιομέτρων από 66 χώρες και στις πέντε ηπείρους, το οποίο διήρκεσε 1.234 ημέρες.

Η εταιρία ΠΑΥΛΟΣ Ι. ΚΟΝΤΕΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε και η IVECO Genuine Parts είναι επίσημοι χορηγοί
του νέου εγχειρήματος, έχοντας αναλάβει την τεχνική υποστήριξη του οχήματος και την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

theworldoffroad_temperidis-02222«Όταν μάθαμε ότι μία ελληνική οικογένεια αποφάσισε να κάνει ένα τόσο μεγάλο και δύσκολο ταξίδι με όχημα IVECO, σκεφτήκαμε ότι θα θέλαμε να συμμετέχουμε σ’ αυτό», δήλωσε ο κ. Σπύρος Αρέθας, διευθυντής του Τμήματος IVECO της ΠΑΥΛΟΣ Ι. ΚΟΝΤΕΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε. «Αν και το στρατιωτικό VM90 έχει σταματήσει να κατασκευάζεται εδώ και καιρό και δε διαθέτει την τελευταία λέξη της τεχνολογίας IVECO, δεν παύει να είναι ένα αυθεντικό IVECO που μπορεί να φτάσει χωρίς πρόβλημα μέχρι τα πέρατα του κόσμου».

TheWorldOffroad_Temperidis-DSC08609«Η τεχνική υποστήριξη της ΠΑΥΛΟΣ Ι. ΚΟΝΤΕΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε. είναι πολύ σημαντική για εμάς ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως στην κεντρική Ασία όπου θα βρεθούμε τους επόμενους μήνες», είπε ο Άκης Τεμπερίδης. «Η φροντίδα του αυτοκινήτου από τους εξειδικευμένους μηχανικούς της εταιρίας στην Αθήνα και η άτυπη εκπαίδευση που μας πρόσφεραν, μας χαρίζει ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά και μας εμπνέει εμπιστοσύνη».

Το IVECO VM90 της αποστολής ‘’TheWorldOffroad’’ φιλοξενήθηκε για μία εβδομάδα στο κεντρικό συνεργείο της ΠΑΥΛΟΣ Ι. ΚΟΝΤΕΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε. στην Αθήνα, για εξονυχιστικό, πλήρη έλεγχο και για περιοδική συντήρηση, που περιλάμβανε προληπτική αντικατάσταση ιμάντων, λιπαντικών και φίλτρων κινητήρα, καθώς και βαλβολίνων στο κιβώτιο και στο σύστημα μετάδοσης.

TheWorldOffroad_Temperidis-09060Επίσης, ο κινητήρας λύθηκε τελείως, ελέγχθηκε σε βάθος και συναρμολογήθηκε, αφού αντικαταστάθηκαν προληπτικά τα κουζινέτα στροφάλου, ο ιμάντας χρονισμού και μία τσιμούχα του μπλοκ που παρουσίασε μικρή διαρροή. Τέλος, αντικαταστάθηκαν μπαλάκια και σινεμπλόκ, στην μπροστινή ανάρτηση τα ημιαξόνια και τα υλικά τριβής στα φρένα.

Περισσότερα για τo ‘’TheWorldOffroad’’ μπορείτε να διαβάσετε στον επίσημο ιστότοπο της
αποστολής www.theworldoffroad.com. Τελευταία νέα μαζί με συναρπαστικές φωτογραφίες και βίντεο μπορείτε να βρείτε στη σελίδα της αποστολής στο facebook.

Πηγή: IVECO





Η Alfa Romeo επισκέπτεται την Ελλάδα

RIAR_GREECE_GR_001

Η Alfa Romeo, χάρη στη μακρά ιστορία της και το διαχρονικό πάθος για την αυτοκίνηση αποτελεί αγαπημένη μάρκα για τους φίλους του αυτοκινήτου.

RIAR_GREECE_GR_002Τα μοντέλα με τη χαρακτηριστική τριγωνική μάσκα, το scudetto, έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία του αυτοκινήτου ξεχωρίζοντας για την υψηλή αισθητική, το μοναδικό στιλ και βέβαια το δυναμικό τους χαρακτήρα.

Το Registro Italiano Alfa Romeo είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 1962 στην Ιταλία με σκοπό τη διατήρηση της παράδοσης της Alfa Romeo και των μοντέλων της.

Σήμερα με επίκεντρο την ιστορική έδρα της εταιρείας, το Μιλάνο, το RIAR έχει περισσότερα από 1.700 μέλη σε όλο τον κόσμο, τα οποία σε σχετικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται παρουσιάζουν μερικά από τα πιο ξεχωριστά μοντέλα της μάρκας.

RIAR_GREECE_GR_005Τη φετινή χρονιά, το RIAR επέλεξε τη χώρα μας και συγκεκριμένα την περιοχή της Μακεδονίας για να πραγματοποιήσει μια μοναδική εκδήλωση για τους εραστές της Alfa Romeo. Ο Γύρος της Μακεδονίας 2019 θα διαρκέσει από τις 5 έως τις 12 Ιουλίου, με τους συμμετέχοντες να επισκέπτονται με μερικές από τις πιο ξεχωριστές Alfa Romeo μέρη μοναδικής ομορφιάς, όπως η Καστοριά, οι Πρέσπες, το Νυμφαίο, η Βεργίνα, αλλά και το Άγιο Όρος.

RIAR_GREECE_GR_004Παράλληλα με κέντρο τη Θεσσαλονίκη, την οποία το γκρουπ θα έχει ως βάση για 5 ημέρες, θα οργανωθούν παράλληλες εκδηλώσεις καθώς και έκθεση ιστορικών αυτοκινήτων.

Αυτή είναι η τρίτη φορά που το RIAR επισκέπτεται τη χώρα μας για ανάλογη εκδήλωση, με το Γύρο της Ηπείρου – Κέρκυρας (2009), αλλά και το Γύρο της  Πελοποννήσου (2014) να αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις στους συμμετέχοντες, αλλά και σε όσους είχαν την τύχη να δουν από κοντά αυτές τις σπάνιες τετράτροχες δημιουργίες.

RIAR_GREECE_GR_003Η φετινή διοργάνωση είναι υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ τα μέλη Συλλόγων Alfa Romeo που θα ήθελαν να συμμετέχουν μπορούν να επικοινωνήσουν με τον Ελληνικό Σύνδεσμο του RIAR κ. Άγγελο Παπούλια (angelospapoulias@gmail.com).

Πηγή: Alfa Romeo





Fiat Ducato Camper: 2,600 χλμ. στο όριο-Test Drive-Οδοιπορικό.

Η απόφαση πάρθηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Η ιδέα προέκυψε επειδή ήταν αδύνατο να βρούμε δωμάτιο στα χωριά γύρω από τα χιονοδρομικά κέντρα της Βορείου Ελλάδας και έτσι έπεσε Η ΙΔΕΑ:«Γιατί δεν νοικιάζουμε από ένα αυτοκινούμενο Camper και να πάμε όπου θέλουμε»?, είπε κάποιος από την παρέα.

Ακούγεται σαν μια τρελή ιδέα, αλλά βλέπετε στην συγκεκριμένη παρέα τίποτα δεν είναι αρκετά τρελό(ή, και να είναι, κανείς δεν πρόκειται να το παραδεχτεί!). Πτυχιούχοι τρελοί είμαστε όλοι!!

Αντιδράσαμε με ψυχραιμία αλλά από το βλέμμα των περισσοτέρων κατάλαβα ότι η απόφαση είχε ήδη ληφθεί.
Υπήρξαν φυσικά οι διάφορες ερωτήσεις του τύπου: ποιος , πόσο, πότε, που, πόσο και γιατί, οι οποίες δεν φάνηκαν ικανές να μας σταματήσουν.

Για κάποιους η επιθυμία για σκι και για την οδήγηση ενός επτάμετρου πετρελαιοκίνητου αυτοκινούμενου δεν ήταν δυνατόν να μην πραγματοποιηθεί…
Έτσι οι απαντήσεις στα ερωτήματα που προέκυψαν έπεσαν σαν βροχή.

Στο ερώτημα «ποιος» κάποιος είχε δει κάπου στην Λ. Μαραθώνος στην Παλλήνη κάποιον που νοικιάζει τα «φορτηγά του πόθου» και θα το κανόνιζε την επόμένη.
Στο «που» και «πότε», ο άλλος  είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει την διαδρομή που θα ακολουθούσαμε.

Θα πηγαίναμε λέει σε όλα τα χιονοδρομικά της Β Ελλάδας τα πρωινά ενώ τα βράδια θα πηγαίναμε λέει σε όλα τα λουτρά της περιοχής αυτής. Το πρόβλημα των 2,500 χιλιομέτρων που έπρεπε να καλύψουμε δεν έμοιαζε να απασχολεί κανέναν. Δεν ήταν και η πρώτη φορά άλλωστε…

Οι μέρες της προετοιμασίας περάσανε και τρεις ημέρες πριν την Πρωτοχρονιά ήρθε η ώρα της αναχώρησης. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων η παρέα χωρίστηκε στα δύο και έτσι το ένα αυτοκίνητο ξεκίνησε τα ξημερώματα της Τετάρτης, ενώ εμείς χρειάστηκε να φύγουμε κατά τις 5 το απόγευμα της ίδιας ημέρας.

Ο καιρός ήταν βροχερός και φυσούσε με μανία.. Ακούγεται σαν θρίλερ ε?

Στον Αυτοκινητόδρομο

Ήταν! Προσπαθούσαμε να κρατήσουμε το αυτοκίνητο στον δρόμο με ανέμους έπνεαν με ..759 μποφόρ, ενώ ταυτόχρονα η βροχή έπεφτε με σταγόνες που είχαν μέγεθος ..μπανιέρας.

Στην Μαλακάσα και μέχρι την Θήβα ο αέρας ερχόταν από το πλάι και όταν άνοιξα το φως το πράσινο χρώμα και το παγωμένο βλέμμα που είχε ο “οδηγός της ζωής μας” σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κινούμασταν διαρκώς με 40-50 χλμ με έκανε να αναρωτηθώ για το εάν και ποτέ θα φτάναμε.

Ταυτόχρονα κατάλαβα το ότι  να οδηγείς φορτηγά, έχει και αυτό  την δυσκολία του!

Μας πήρε περίπου δύο ώρες να φτάσουμε μέχρι τις Θερμοπύλες και εκεί ανέλαβα εγώ το τιμόνι αφού ο “οδηγός της ζωής μας”είχε κουραστεί από τον αέρα και την βροχή.
Ο αέρας είχε πέσει και έτσι το έργο μου ήταν ιδιαίτερα εύκολο. Απερίσπαστη λοιπόν άρχισα να μαθαίνω το αυτοκίνητο.

Η αίσθηση είναι φανταστική. Δεν κάνω πλάκα, χαίρεσαι να το οδηγάς. Κάθεσαι ψηλά με απεριόριστη θέα στον δρόμο και μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο. Τον κόσμο των φορτηγών!

Αναρτήσεις -Πλαίσιο

Το τροχόσπιτο «πατάει» πάνω σε ένα Fiat Ducato και αυτό που αρχικά θέλει προσοχή είναι ότι το τροχόσπιτο περισσεύει αρκετά από το πλάι του αμαξώματος και πολύ από επάνω.

Όμως όλα όμως συνηθίζονται -και έτσι μετά από λίγο ξεχνάς το μέγεθος του και αρχίζεις να βολεύεσαι χάρη στο σαφές τιμόνι με την καλή πληροφόρηση, αλλά και τον πίνακα οργάνων που θυμίζει κάτι από PUNTO. Τα φρένα είναι καταπληκτικά και δεν κουράζονται όσο και αν τα πιέσεις.

Οι αναρτήσεις είναι μαλακές και αφήνουν το αυτοκίνητο να παίρνει μεγάλες κλίσεις για αυτό και εμείς αποφασίσαμε να μην μάθουμε τίποτα για την συμπεριφορά του αυτοκινήτου στο όριο.

Κινητήρας

Ο κινητήρας σχεδόν δεν ακούγεται και το μόνο που φτάνει στην καμπίνα είναι το χαρακτηριστικό σφύριγμα από το τούρμπο. Αν δεν κάνω λάθος- που μπορεί να κάνω- το Ducato που είναι η βάση του αυτοκινούμενου έχει έναν τετρακύλινδρο πετρελαιοκινητήρα 2,4 λίτρων, αμέσου ψεκασμού.

Έχοντας σαν δεδομένο το βάρος του «πράγματος» που νομίζω ότι πλησιάζει τους 4 τόνους, πραγματικά με εντυπωσίασε με την δύναμη και κυρίως με την ροπή του. Μόλις άρχιζε να «σφυρίζει»- δηλαδή στις 1800 στροφές, ανεξάρτητα από το τι ταχύτητα είχε μέσα (ΟΚ… σε ευθεία λέμε τώρα) άρχιζε και να γεμίζει με εντυπωσιακό τρόπο μέχρι τις 4,000 οπότε και «κρεμούσε».

Πάντως αν επιμείνεις μπορεί να φτάσει και τις 4,300 αλλά δεν έχει κανένα όφελος. Θα έλεγα ότι η ωφέλιμη περιοχή λειτουργίας του κινητήρα είναι μεταξύ 2,000-3,100 σαλ.

Αεροδυναμική

Τέλος πάντων στα Τέμπη βάλαμε πετρέλαιο και ξεκινήσαμε για Ξάνθη όπου θα συναντούσαμε και τους υπόλοιπους. Στην ευθεία της Κατερίνης, όπου είχε σταματήσει εντελώς η βροχή και ο αέρας, είδαμε δύσκολα 130 χλμ /ω στο ταχύμετρο.

Εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς την αεροδυναμική αντίσταση του οχήματος. Ο αεροδυναμικός συντελεστής πρέπει να πλησιάζει την μονάδα- και νοιώθεις τον αέρα να φρενάρει το αυτοκίνητο πιο πολύ από το βάρος του, ειδικά στην ανηφόρα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει στο Fiat Ducato Camper έχει να κάνει με τους πλάγιους ανέμους όπου πραγματικά μοιάζει με φτερό στον άνεμο.. Αλλά μάλλον όλα τα Camper έτσι είναι!

Καβάλα

Περάσαμε την Θεσσαλονίκη και από την Εγνατία οδό κινηθήκαμε προς Ξάνθη. Φτάσαμε έξω από την Καβάλα περίπου στη μία το πρωί- και επειδή ήμασταν πολύ κουρασμένοι και πεινασμένοι, αποφασίσαμε να αράξουμε εκεί για το βράδυ.
Η κούραση και η πείνα μας είχαν νικήσει και έτσι 40 χιλιόμετρα πριν τον προορισμό μας αναγκάστηκαμε να κάνουμε την πρώτη μας στάση.
Αν ποτέ ο δρόμος σας οδηγήσει στην Καβάλα μετά την μια το πρωί με διάθεση για φαγητό, μάλλον θα πεινάσετε αφού τα περισσότερα, αν όχι όλα τα εστιατόρια είναι κλειστά αυτή την ώρα. Ευτυχώς μετά από πολύ ψάξιμο εντοπίσαμε ένα ανοικτό σουβλατζίδικο το οποίο κατάφερε με ευκολία να σβήσει την πείνα μας.

Το αξιοπερίεργο είναι το ‘value for money’ που επιτυγχάνει κανείς στην πόλη αυτή, όπως και στις περισσότερες πόλεις της Β. Ελλάδας ξαφνικά το Ευρώ αποκτά την ξεχασμένη του αξία!

Οι τιμές και η ποιότητα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την μόνιμη προσπάθεια εξαπάτησης που έχουμε μάθει να ανεχόμαστε εμείς οι κάτοικοι της πολύπαθης Αθήνας.

Αυτό βέβαια δεν είναι κανόνας και όπως φρόντισαν να μας δείξουν με τον χειρότερο τρόπο κάποιοι «επαγγελματίες» σε άλλα μέρη που επισκεφτήκαμε τις επόμενες ημέρες, οι οποίοι με το που σε παίρνουν μυρωδιά ότι είσαι Αθηναίος γυρίζουν την διπλή ταρίφα (και την τριπλή καμία φορά).

Αλλά αυτά θα τα πούμε πιο κάτω γιατί στην Καβάλα ήταν όλοι άψογοι.

Αφού φάγαμε πήραμε το αυτοκίνητο και ψάξαμε να βρούμε ένα μέρος για να κοιμηθούμε το βράδυ. Μετά από περιήγηση από το ανατολικό στο δυτικό άκρο της πόλης, και αφού μελετήσαμε το θέμα από όλες τις πλευρές, καταλήξαμε να κοιμόμαστε σε ένα πάρκινγκ στο ψηλότερο σημείο της Παλαιάς πόλης.

Ήταν η πρώτη διανυκτέρευση στο αυτοκινούμενο και φυσικά είχαμε και το αντίστοιχο άγχος…

Διαδικασία ύπνου!

Όταν φτάνεις στον προορισμό σου με ένα τέτοιο όχημα υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδικασία η οποία πρέπει να ακολουθηθεί.

Καταρχήν πρέπει να παρκάρεις το αυτοκίνητο σε κάποιο μέρος που είναι επίπεδο και αν δεν βρεθεί τέτοιο μέρος τότε θα πρέπει να χρησιμoποιηθούν οι ειδικοί τάκοι που θα βοηθήσουν στην ευθυγράμμιση του οχήματος.

Μετά πρέπει να βγεις έξω και να ανοίξεις τις φιάλη του γκαζιού προκειμένου να μπορέσει να λειτουργήσει η θέρμανση και το μπόιλερ για το ζεστό νερό του ντους. Το ψυγείο πρέπει να γυρίσει από το ρεύμα στο γκάζι και να ρυθμιστεί ο θερμοστάτης.

Αν τα κάνεις αυτά δεν θα σε απασχολήσει τίποτε άλλο που να έχει σχέση με τις λειτουργίες του τροχόσπιτου. Το μεγάλο κρεβάτι βρίσκεται πάνω από την καμπίνα οδήγησης και είναι μεγάλο και σχετικά άνετο.
Από εκεί και πέρα κλείνετε τα μάτια σας και κοιμάστε “όπως στο σπίτι σας”.

Πρωινό καφεδάκι στην Καβάλα!

Η επόμενη ημέρα μας επιφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη. Η θέα προς το λιμάνι και την πόλη της Καβάλας ήταν εκθαμβωτική.

Ο ήλιος έλαμπε και εμείς χωρίς να το γνωρίζουμε είχαμε παρκάρει στο σημείο της πόλης με την καλύτερη θέα.

Φτιάξαμε τον καφέ μας και προσπαθήσαμε να τεμπελιάσουμε για λίγο προκειμένου να χωνέψουμε ότι είμαστε σε διακοπές και να πάψουμε να σκεφτόμαστε την δουλειά και τις υποχρεώσεις.

Ελευθερία:

Μερικοί γλάροι ήρθαν και έκατσαν δίπλα μας παρασύροντας μας στον κόσμο της ανεμελιάς που εκείνοι ζούνε. Λίγο παρέα ακόμα να μας έκαναν και θα νομίζαμε ότι μπορούμε και εμείς να πετάξουμε. Ένα αλιευτικό μπήκε στο λιμάνι και τότε έφυγαν όλοι οι γλάροι για να φάνε τζάμπα φαγητό…

Τελικά ούτε τα πουλιά δεν είναι ελεύθερα αφού είναι υποχρεωμένα να ψάχνουν όλη τους την ζωή για τροφή.

Περίπου τα ίδια προβλήματα με εμάς δηλαδή, αλλά στην πιο απλή και αγνή μορφή τους.

Η μεγάλη διαφορά με εμάς είναι η απουσία της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Ξεφύγαμε …

Κλείσαμε το γκάζι και τις θερμάνσεις και βάλαμε εμπρός τον τουρμποντίζελ για να πάμε στην Ξάνθη και να βρούμε τους άλλους.

Ξάνθη

Φεύγοντας από την πόλη ο δρόμος μας πέρασε κάτω από το επιβλητικό Ρωμαϊκό υδραγωγείο και αφού οδηγήσαμε για λίγο κατά μήκος της παραλίας της Καβάλας, ανηφορήσαμε προς την Εγνατία οδό με κατεύθυνση προς την Ξάνθη.
Τι δρόμος είναι αυτός; τι στροφές και τι άσφαλτος; και εμείς με ένα φορτηγό να έχουμε σανιδώσει το γκάζι και να πηγαίνουμε με 70 στην ανηφόρα.

Χάθηκε ένα Μ3, η ένα CBR 1000 να χαρούμε και εμείς τα κακόμοιρα παιδάκια. Αυτός δεν είναι δρόμος, πίστα είναι!

Πολύ σύντομα βρεθήκαμε στην Ξάνθη για να συναντήσουμε και τους υπόλοιπους τέσσερις της παρέα μας. Εκεί διαπιστώσαμε ότι εκείνοι είχαν προχωρήσει προς τα Θρακικά Τέμπη.

Θρακικά Τέμπη

Μετά μπήκαμε αυτοκίνητο και αφού αφήσαμε πίσω μας την Ξάνθη ανηφορίσαμε τα Θρακικά Τέμπη.

Τοπία όμορφα, ελληνικά και σμιλεμένα μέσα από την αιώνια μάχη του νερού με την πέτρα. Ονόματα χωριών που ακούγονται τρομακτικά, αλλά που υποθέτω ότι περιγράφουν με ακρίβεια το τι συμβαίνει σε εκείνους τους τόπους.

Λυκοδρόμιο-Λειβαδείτης

Τι σας φέρνει στο μυαλό το όνομα “Λυκοδρόμειο” για όνομα χωριού; Εμένα πάντως το όνομα αυτό μου προκαλεί ανατριχίλα, καθώς μου είναι αδύνατο να φανταστώ για παράδειγμα μερικούς λύκους να διαγωνίζονται με ευγενή άμιλλα-όπως συμβαίνει σε ένα…παγοδρόμιο με τους ανθρώπους ας πούμε!

Ανηφορήσαμε προς το χωριό “Λειβαδείτης” και προχωρήσαμε για το ραντεβού που είχαμε με τους υπόλοιπους στην τοποθεσία “καταρράκτες” , στην Δ. Ροδόπη- πάνω στα σύνορα με την Βουλγαρία.

Επειδή αργήσαμε, δεν προλάβαμε να δούμε τους καταρράκτες αφού όταν εμείς πηγαίναμε…εκείνοι γύρναγαν!

Αχ.. Σέρρες!

Επιστρέψαμε πίσω στο χωριό Λειβαδίτες και αφού συσκεφτήκαμε αποφασίσαμε να πάμε προς τις Σέρρες και να καταλήξουμε στην Λ. Κερκίνη για να κοιμηθούμε το βράδυ.

Πως να περάσει κανείς από τις Σέρρες και να μην επισκεφτεί το αυτοκινητοδρόμιο για να προσκυνήσει..

Πάντα υπάρχουν φίλοι που μπορούν να σου προμηθεύσουν με ένα superbike για μερικούς γύρους στην πίστα..

Αφού ήρθαμε στα ίσια μας 😉 , ο πολύ καλός μας φίλος που ήταν ο άρχοντας της αγαπημένης πίστας μας συνέστησε πριν πάμε στη Κερκίνη για να διανυκτερεύσουμε, να επισκεφτούμε τα λουτρά στο  ‘Αγκιστρο και ..την «ειδική ταβέρνα» στο Ν.Πετριτσι.

Και για τα δύο είχε δίκιο και τον ευχαριστούμε που μας κάνει να νοιώθουμε σαν στο σπίτι μας, όποτε βρισκόμαστε στα μέρη αυτά.

Τα λουτρά είναι μια εμπειρία που θα πρέπει να τη βιώσετε για να νοιώσετε την χαλάρωση που προσφέρουν. Σας προτείνω να κάνετε κράτηση από την προηγούμενη ημέρα(23230/41420) για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεων μιας και η κίνηση είναι ιδιαίτερα έντονη.

Λίμνη Κερκίνης

Κοιμηθήκαμε δίπλα στην λίμνη και για μια ακόμα φορά νοιώσαμε την ελευθερία που προσφέρουν τα οχήματα αυτά. Από την άλλη η έντονη καταιγίδα που έπιασε στις τέσσερις το πρωί μας ανησύχησε παραπάνω από ότι εάν κοιμόμασταν σε ένα ξενοδοχείο για παράδειγμα.

Φοβηθήκαμε μήπως βουλιάξουμε στην λάσπη και έτσι χρειάστηκε παρκάρουμε σε ένα πιο ασφαλές μέρος εκατό μέτρα πιο μακριά.

Όμως το πρωινό ξύπνημα κοντά στην λίμνη Κερκίνη- που αποτελεί καταφύγιο για σπάνια είδη πουλιών- είναι κάτι που δύσκολα περιγράφεται και που θα σας πρότεινα να ζήσετε με κάθε τρόπο.

Αφου φτιάξαμε τα καφεδάκια μας, κάναμε το ντουσάκι μας και ενημερωθήκαμε από την τηλεόραση για τον καιρό, ξεκινήσαμε με προορισμό την Έδεσσα.

Έδεσσα

Περάσαμε από την Πέλλα και τα Γιαννιτσά και φτάσαμε στους καταρράκτες της Έδεσσας κατά τις δύο το μεσημέρι.

Η βόλτα μέσα στους καταρράκτες κατέληξε στο  “Καναβουργείο” το οποίο παρέχει εξαιρετικό περιβάλλον με τραπέζια δίπλα από παλιές υφαντουργικές μηχανές.

Αν βρεθείτε εκεί αξίζει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε το εστιατόριο και να πιείτε έναν καφέ-μόνον…

Αριδαία

Φύγαμε λίγο πριν νυχτώσει προς τα βόρεια και με κατεύθυνση προς την Αριδαία και το Λουτράκι.

Εκεί βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θαύμα της ελληνικής φύσης.

Στο Λουτράκι, που βρίσκεται στους πρόποδες του χιονοδρομικού Καϊμακτσαλάν, θα βρείτε τους καταρράκτες “Ποζαρ”, οι οποίοι κυλούν αιώνες τώρα με μια θερμοκρασία κοντά στους 37 βαθμούς που πραγματικά μας συνεπήρε.

Τι και αν προσπάθησε ο ΕΟΤ με τα ασύλληπτα κακόγουστα κτίρια που τοποθέτησε εκεί, που θυμίζουν κάτι από θρίλερ, ή το Τσερνομπίλ μετά το παραλίγο “μέλτ ντάουν”, να καταστρέψει την παραμυθένια ομορφιά του τοπίου. Μάταια, ευτυχώς δεν τα κατάφερε.

Η ομορφιά της φύσης πνίγει την κακογουστιά του Ελληνικού Δημοσίου μέσα στα ζεστά νερά της. Φτάσαμε εκεί γύρω στις επτά το βράδυ και δεν ήταν δυνατόν να μην υποκύψουμε στην πρόσκληση του καταρράκτη. Αλλάξαμε, φορέσαμε τα μαγιό μας και τρέξαμε προς τους καταρράκτες.

Εκεί θα βρείτε αρκετές κολυμπήθρες- αλλά και μια πισίνα, με φυσικά θερμαινόμενο νερό.

Το ζεστό νερό κυλάει από καταρράκτες με εξαιρετικά υψηλή πίεση και προσφέρεται για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού, η για χαλάρωση.

Εγώ πάντως έμεινα εκεί μέσα για πάνω από δύο ώρες και χρειάστηκε να με βγάλουν …με το ζόρι!

Η μαγεία του τοπίου είναι μοναδική. Επειδή η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ήταν χαμηλότερη από το 0, οι υδρατμοί από τα θερμά νερά ατμοποιούνται και στην συνέχεια υγροποιούνται και παγώνουν επάνω στα κλαδιά των δέντρων χαρίζοντας τους απίθανα κρυσταλλικά σχήματα.

Δίπλα από τον θερμό καταρράκτη κυλά ένας άλλος παγωμένος, επιτρέποντας έτσι και τα γνωστά “σκοτσέζικα ντούς”. Περπατώντας περίπου ένα εικοσάλεπτο μπορείτε να βρεθείτε σε ένα παλαιολιθικό σπήλαιο, το οποίο και επισκεφτήκαμε μέσα στα μαύρα σκοτάδια.

Πάμε Γρεβενά για Σκί?

Επειδή η παρέα μας μάλλον δεν είναι με τα καλά της αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε προς τα Γρεβενά “για να εκμεταλλευτούμε την νύχτα”.
Ξεκινήσαμε αφού πρώτα υποσχεθήκαμε και δεσμευτήκαμε να επισκεφτούμε στο μέλλον τους καταρράκτες της Αριδαίας και με το φως της ημέρας προκειμένου να αντιληφθούμε την ομορφιά του τοπίου με όλες μας τις αισθήσεις.

Το τρελό κομβόι με τα αυτοκινούμενα ξεκίνησε για τον προορισμό του. Αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε από την Εγνατία Οδό-και πολύ καλά κάναμε.

Κατεβήκαμε μέχρι την Βέροια και από εκεί σε ρυθμούς “δεν πάει άλλο” και μέσω του εκπληκτικού αυτού δρόμου με τα μεγαλύτερα τούνελ στην Ελλάδα, βρεθήκαμε στα Γρεβενά λίγο μετά τις δώδεκα.

Σμίξη

Από εκεί αφού ανεφοδιαστήκαμε σε πετρέλαιο ξεκινήσαμε για το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας και φυσικά την Σμίξη.

Ο καιρός άρχισε να χαλάει και έτσι γύρω στη μία που πλησιάζαμε στη Σμίξη άρχισε να χιονίζει!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πείνα είχε αρχίσει να μας νικά! Αναγκαστήκαμε να κατεβούμε την χιονισμένη κατηφόρα η οποία οδηγεί στην κεντρική πλατεία ελπίζοντας ότι εκεί θα βρούμε κάποια ταβέρνα ανοικτή.

Η κατάβαση παγωμένων δρόμων με ένα όχημα τεσσάρων τόνων χωρίς αλυσίδες, εκτός από οδυνηρή εμπειρία, αποτελεί και μεγάλη χαζομάρα-στην οποία εμείς υποπέσαμε. Χρειάστηκε να κατεβούμε τόσο σιγά που μας πήρε ένα δεκάλεπτο για να διανύσουμε διακόσια μέτρα.

Όταν φτάσαμε στην πλατεία βάλαμε τις αλυσίδες και βρήκαμε μια ταβέρνα που μας έψησε μερικά λουκάνικα και μπιφτέκια στο τζάκι. Τώρα αν ο μεζές που φάγαμε άξιζε εκατόν είκοσι Ευρώ…θα σας γελάσω! Όμως κάτι η πείνα, κάτι η ώρα, κάτι η Αθηναϊκή προφορά μας -και να πως γυρνάει η διπλή ταρίφα!

Νυχτερινή Ανάβαση προς το Χιονοδρομικό Γρεβενών

Φάγαμε χωρίς να χορτάσουμε-πληρώνοντας για να χορτάσουμε- και ανηφορήσαμε για το πάρκινγκ του χιονοδρομικού όπου και διανυκτερεύσαμε.
Η οδήγηση με αλυσίδες στο χιόνι του φορτηγού-σπίτι ήταν εύκολη υπόθεση κυρίως χάρη στην μπροστινή κίνηση. Το χειρόφρενο όμως είναι τοποθετημένο μπροστά και αριστερά…και δεν βολεύει!

Αυτό που μάθαμε εκείνο το βράδυ είναι ότι το σύστημα θέρμανσης έχει φανταστική απόδοση και ότι επαρκεί για ότι συνθήκες και αν συναντήσετε με αυτό το όχημα.

Την άλλη μέρα το πρωί ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη. Φυσούσε δυνατά, είχε ομίχλη και πολύ κρύο. Αφού ήπιαμε ένα καφέ, αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο που κατηφορίζει στις πλαγίες του Σμόλικα προς την Κόνιτσα.

Σμόλικας:”δεν μπορείς να νοιώσεις το μεγαλείο του βουνού, εάν δεν έχεις το μεγαλείο μέσα σου”

Η μαγεία αυτής της διαδρομής δεν μπορεί να περιγραφεί από το φτωχό μου λεξιλόγιο. Στο μυαλό μου ήρθε μια φράση που λέει: “δεν μπορείς να νοιώσεις το μεγαλείο του βουνού, εάν δεν έχεις το μεγαλείο μέσα σου”.

Κακά τα ψέματα εκεί ψηλά νοιώθεις ότι ο Θεός είναι πιο κοντά σου.

Αφήσαμε από ένα οδηγό σε κάθε αυτοκινούμενο και οι υπόλοιποι πήραμε τα ποδήλατα μας και κατηφορίσαμε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της διαδρομής με τον αέρα να μας χτυπά στο πρόσωπο.

Περάσαμε μέσα από παρθένα χωριά και είδαμε φαράγγια και ποτάμια. Είναι μια μαγική διαδρομή την οποία σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Όταν κατάκοποι πια φτάσαμε στην Κόνιτσα αποφασίσαμε να πάμε για διανυκτέρευση στο Πάπιγκο.

Πάπιγκο

Αράξαμε στο πάρκινγκ έξω από το χωρίο και αφού κοιμηθήκαμε για λίγο, το βράδυ βγήκαμε για “night life”.

Μπήκαμε στο πρώτο καφέ που συναντήσαμε, το οποίο για την περίσταση είχε μετατραπεί σε μπαρ- ο Θεός να το κάνει! Ήπιαμε, χορέψαμε και ζήσαμε όμορφες στιγμές άλλων ηλικιών…

Και θα είχαμε περάσει υπέροχα, εάν ο πονηρός ιδιοκτήτης δεν αποφάσιζε να μας πιει το αθηναϊκό μας αίμα με τον λογαριασμό.

Ο απατεωνίσκος της συμφοράς, γύρισε την τριπλή ταρίφα και μας χρέωσε τριακόσια Ευρώ! Μπορεί να μην πήρε ούτε τα μισά, αλλά την διάθεση μας την χάλασε.

Βοϊδομάτης

Την επόμενη ημέρα κατεβήκαμε με τα ποδήλατα στον Βοϊδομάτη και αφού περιπλανηθήκαμε στις όχθες του ποταμού, φορτώσαμε και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Περάσαμε μέσα από το φαράγγι της Σαμαρίνας, τους Κήπους και το Τσεπελοβο, καταλήγοντας μέσω Κατάρας στο Μέτσοβο.

Εκεί επισκεφτήκαμε τα τουριστικά καταστήματα για την αγορά τοπικών προϊόντων.

Για μια ακόμα φορά μας έπιασαν το ισχίο. Αν μπορείτε, συμφέρει να αλλάζετε την προφορά σας όταν βρίσκεστε σε αυτά τα μέρη, για να μην καταλαβαίνουν την καταγωγή σας. Στα μέρη αυτά ο ξένος- και ειδικά ο Αθηναίος- θεωρείται εξ ορισμού μαλά..ς!

2,600 χιλιόμετρα Ελλάδας

Από εκεί με μια στάση στην Καλαμπάκα για φαγητό πήραμε τον μακρύ δρόμο της επιστροφής.
Μέσα σε πέντε ημέρες καλύψαμε 2,600 χιλιόμετρα και είδαμε μέρη που με διαφορετικό τρόπο δεν θα μπορούσαμε να είχαμε επισκεφτεί αφού.. τα αγνοούσαμε.

Μια τέτοια εκδρομή θα έπρεπε κανονικά να είχε διάρκεια πάνω από δέκα ημέρες αλλά όπως γνωρίζουμε όλοι, η δουλεία- και οι δύσκολοι καιροί δεν μας αφήνουν…

Μια εκδρομή στην οποία δεν καταφέραμε να κάνουμε σκι, να ξεκουραστούμε, ή να φάμε καλά (με εξαίρεση τις Σέρρες), αλλά που μας άφησε τόσες εικόνες στο μυαλό που σήμερα ένα μήνα μετά ακόμα δεν έχω καταφέρει να τις επεξεργαστώ.

Μια εκδρομή που μας έδωσε ιδέες για νέες εξορμήσεις στην πανέμορφη Ελλάδα μας.

Χαλάλι σας ρε φορομπήχτες…

Η Ελλάδα μοιάζει σαν μια μικρογραφία ολόκληρης της γης. Θα βρείτε την ομορφότερη θάλασσα, τα πιο γραφικά χωρία, τα πιο επιβλητικά χιονισμένα βουνά, καταρράκτες, πόζαρ και ότι ακόμα δεν έχουμε ανακαλύψει.

Βγείτε από τα μπαρ και τα καφενεία, κλείστε τα Facebook και ταξιδέψτε την πατρίδα μας, γιατί η ζωή είναι μια -και εμείς είμαστε από τους λίγους τυχερούς που μπορούμε να πούμε στην μόνη γλώσσα που κάνει νόημα:

«Ζούμε στον πιο όμορφο τόπο του κόσμου,

Στην Ελλάδα, στο Φως»..

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Ισμήνη Φαμπιάτου





FCA What’s Behind – Ep.1

FCA-Whats-Behind_Arjeplog_09

Πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του «FCA What’s Behind», μιας σειράς ντοκιμαντέρ, η οποία μεταφέρει το θεατή στα παρασκήνια της ιδιαίτερα πολύπλοκης διαδικασία εξέλιξης των νέων αυτοκινήτων. Η Fiat Chrysler Automobiles για πρώτη φορά ανοίγει τις πόρτες σε αυτό τον ξεχωριστό κόσμο στον οποίο κυριαρχεί η μυστικότητα.

Όλοι οι φίλοι του αυτοκινήτου θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις διαδικασίες και τις ενέργειες που ακολουθούν οι μηχανολόγοι και οι μηχανικοί ώστε να διασφαλίσουν ότι τα οχήματα θα παρέχουν άριστη ποιότητα, αξιοπιστία και άνεση κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για αυτό το λόγο οι σκληρές δοκιμές πραγματοποιούνται σε ακραίες συνθήκες. Η αντοχή του οχήματος είναι βασικός παράγοντας ασφάλειας και πρέπει να ελέγχεται σε διαφορετικά περιβάλλοντα, από τους -40οC του Arjeplog της Σουηδίας, μέχρι τους +40°C του Upington στη Ν. Αφρική.

Εκεί που η ιστορία συναντά το μέλλον

FCA-Whats-Behind_19Η παγωμένη βόρια Σουηδία και η έρημος στη Ν. Αφρική αποτελούν τα δύο κυρίαρχα τοπία στα πρώτα επεισόδια της σειράς FCA What’s Behind. Στα επόμενα επεισόδια ο θεατής θα ταξιδέψει σε κέντρα δοκιμών του ομίλου, όπως το Balocco και το κέντρο έρευνας του Orbassano “Centro Ricerche Fiat”.

Όλες οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν τελευταίας τεχνολογίας συστήματα και εξειδικευμένο προσωπικό με μοναδικό στόχο την απόλυτη ποιότητα σε κάθε τομέα.

Η εξέλιξη ενός αυτοκινήτου

Αφού εξερευνήσει τα μέρη όπου γράφεται καθημερινά το μέλλον του FCA Group, η σειρά θα επικεντρωθεί σε πιο εξειδικευμένα θέματα, όπως η απόδοση των κινητήρων, η προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια, η οδηγική απόλαυση και η αεροδυναμική.

Ο οδηγός μόλις βρεθεί σε ένα αυτοκίνητο της FCA απολαμβάνει την ευκολία και την ασφάλεια που προκύπτει από μια σειρά πολύπλοκων και απαιτητικών διαδικασιών. Το ντοκιμαντέρ φέρνει στο φως την τεράστια δουλειά και την υψηλή τεχνολογία που κρύβεται πίσω από την εξέλιξη κάθε αυτοκινήτου.

 

Arjeplog: Κέντρο Δοκιμών της FCA

FCA-Whats-Behind_Arjeplog_12Το Arjeplog είναι μια μικρή πόλη στη βόρεια Σουηδία όπου βρίσκεται ένα από τα κέντρα δοκιμών της FCA. Η περιοχή προσφέρει τις ιδανικές συνθήκες για τη δοκιμή αυτοκινήτων σε εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες. Το γεωγραφικό πλάτος του Arjeplog είναι αντίστοιχο με εκείνο της Ισλανδίας με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -40°C. Η παρουσία πολλών παγωμένων λιμνών προσφέρει πολλές διαδρομές για δοκιμές, καθώς και άπλετη ασφάλεια. Παράλληλα ένα ακόμα πλεονέκτημα είναι ότι η περιοχή είναι αρκετά απομακρυσμένη (1.000χλμ. από τη Στοκχόλμη) κρατώντας μακριά τα αδιάκριτα βλέμματα. Η χαμηλή πρόσφυση της παγωμένης επιφάνειας δίνει τη δυνατότητα στους τεχνικούς να εξελίξουν τη συμπεριφορά του οχήματος σε ακραίες συνθήκες και παράλληλα να πραγματοποιήσουν δοκιμές για το σύστημα κλιματισμού, την αντοχή των υλικών και τα ηλεκτρονικά συστήματα. Οι πίστες που κατασκευάζονται πάνω στον πάγο αποτελούν ιδανικό πεδίο για τη ρύθμιση των αναρτήσεων, τη δοκιμή των διαφορικών και του συστήματος πέδησης, συστήματα που πρέπει πάντα να λειτουργούν άψογα σε κάθε συνθήκη!

 

Upington: Δοκιμές με υψηλές θερμοκρασίες

FCA-Whats-Behind_24Από τη μία πλευρά οι πολικές θερμοκρασίες στο Arjeplog και από την άλλη οι συνθήκες καύσωνα στο Upington, μια μικρή πόλη στο βόρειο τμήμα της Ν. Αφρικής, κοντά στα σύνορα με τη Μποτσουάνα και τη Ναμίμπια όπου βρίσκεται η έρημος Καλαχάρι. Οι δοκιμές πραγματοποιούνται δίπλα στο αχανές πάρκο Kgalagadi, που στη γλώσσα Bantu σημαίνει «ο άνυδρος τόπος». Το Upington είναι μία από τις θερμότερες περιοχές σε όλη τη Ν. Αφρική και προσφέρει τις ιδανικές συνθήκες για δοκιμές σε υψηλή θερμοκρασία και υψηλά επίπεδα σκόνης. Ειδικά ο κινητήρας, το σύστημα κλιματισμού και τα υλικά του εσωτερικού θα πρέπει να περάσουν με επιτυχία όλες τις ακραίες δοκιμασίες σε μία από τις θερμότερες περιοχές του πλανήτη. Σε αυτό το σημείο της Ν. Αφρικής το κλίμα είναι πάντα εξαιρετικά θερμό, με αποτέλεσμα οι μηχανικοί να μπορούν να επαναλαμβάνουν με μεγάλη συχνότητα και ακρίβεια τις δοκιμές.

Πηγή: FCA





Once Upon a Time in the North Part 2

IMG_3732

…Αν δεν έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος κάντε κλίκ (ΕΔΩ)!

Leg-1

Βράδυ, στον τόπο διεξαγωγής της ειδικής δοκιμασίας. Ο κόσμος πάρα πολύς. Περπατάμε την ειδική για να δούμε τα πατήματα μας. Ξεκινάει σε μια ανηφόρα ‘καρφί’ που στην κορυφή της έχει μεγάλη πλάγια κλίση. Πρέπει πάνω στην πλάγια κλίση να κάνεις μανούβρα, μετά να κατέβεις έναν τοίχο μέσα σε νεροφαγώματα, μετά κλειστή αριστερή και άλλη ανηφόρα, πάλι πλάγια κλίση και κατηφόρα στον τερματισμό.


IMG_3314Με το φως των σταθερών προβολέων της διοργάνωσης, όταν είσαι πάνω στην πλάγια κλίση βλέπεις από κάτω σου το σύννεφο της σκόνης, δεν βλέπεις το έδαφος. Περιμένοντας την σειρά μας παρακολουθώ την προσπάθεια των άλλων ομάδων πριν από ‘μας. Κρατήματα με πλαϊνούς ιμάντες. Εργάτες. Φωνές ενίοτε και νεύρα. Όλα τα άλογα είναι φουλ στα νεύρα. Θυμάμαι έναν έμπειρο αγωνιζόμενο να σταματάει στην πλάγια κλίση και μετά από μερικά δευτερόλεπτα ακινησίας, να βγαίνει από την ειδική δηλώνοντας παράκαμψη διαδρομής (ενέργεια που επιφέρει μεγάλη ποινή). Σε λίγο τον συναντάω, ιδρωμένο ακόμα και με τεντωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Όταν τον ρωτάω τι έγινε εκεί ‘πάνω, μου λέει απλά Μιχάλη, φοβήθηκα.


Φτάνει η σειρά μας. Πάμε καλά στο πρώτο καρφί αλλά στην μανούβρα πάνω στην πλάγια κλίση χάνουμε χρόνο. Ο κύκλος στροφής του αγωνιστικού έχει αλλάξει με το μάκρεμα του μεταξονίου. Αργούμε. Ο Ionut μας περνάει και προχωράει με το γνωστό ήρεμο στυλ του. Πιέζω πολύ το αυτοκίνητο. Ο Ionut μας περιμένει στον τερματισμό. Τελικά τερματίζουμε κάνοντας έναν μέτριο χρόνο. Το μόνο που μας έσωσε είναι ότι δεν κατέβηκαν πουθενά οι συνοδηγοί για πλάγιο ιμάντα ή για εργάτη. Ο centerforce του αυτοκινήτου μας μυρίζει και βγάζει καπνό. Έρχονται τρέχοντας κοντά μας τα κορίτσια. Φιλιά, λίγα γέλια. Ετοιμαζόμαστε σε 5′ για την μεγάλη νυκτερινή ειδική διαδρομή των πολλών χιλιομέτρων.

Το αυτοκίνητο του Ionut είναι αυτό με το οποίο κέρδισε το Τransylvania. Ένα Defender 90 Td5 με πολύ πουσαρισμένο μοτέρ, χαμηλό, με εργοστασιακή γεωμετρία στην ανάρτηση, τέρμα κομμένα φτερά για να χωράνε τα 9.00Χ16 (περίπου 37”) και Ashcroft άξονες. Είναι ο ορισμός του πόσο abuse μπορεί να αντέξει ένα καλό τετρακίνητο αν δεν έχει πολλές και poser μετατροπές. Και του πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι ένα καλό τετρακίνητο, αν είναι χαμηλό.
IMG_3838Το δικό μας τερατάκι, είναι εντελώς custom. Υποτίθεται προηγμένο τεχνολογικά, ακριβό, ελαφρύ. Ο κόσμος το θεωρούσε super duper κι’ εμείς καμαρώναμε. Στην πραγματικότητα όμως, στο θέμα της γεωμετρίας της ανάρτησης, τότε μόλις είχαμε μπει στα βαθιά. Με ότι σήμαινε αυτό…. Θα περνούσε αρκετός καιρός ακόμα μέχρι να το στήσουμε σωστά. Το τερατάκι τότε είχε κατώτερη γεωμετρία από ένα καλό νορμάλ 4Χ4 σαν του Ionut. Γεγονός εξάλλου που ισχύει για τα περισσότερα custom αγωνιστικά, ακόμη και σήμερα. Πάντως ήταν bulletproof και με χαμηλό βάρος.

Τι ακριβώς ήταν η ειδική διαδρομή? Πολλά νυκτερινά χιλιόμετρα μέσα στο βουνό και την σκόνη, με καλά κρυμμένα check points μέσα στην οργιώδη βλάστηση. Και με εμπόδια, όπως πάντα δυσκολότερα από ότι στην ειδική δοκιμασία που είχε μόλις προηγηθεί. Welcome tο Evros Trophy. Αν έσπαγες το αυτοκίνητο ή αν έχανες κάποιο check point, είχες τελειώσει. Με τον Μουρατίδη και το ζευγάρι μας δεν λέμε πολλά. Αυτοσυγκέντρωση. Ξέχνα ότι έχει γίνει. Ουσιαστικά τώρα ξεκινάει ο αγώνας. Να θυμάσαι μόνο ότι ο centerforce δεν είναι στα καλύτερα του.

Νύχτα

4…3…2…1…GO! Ξεκινάμε εμείς μπροστά και ο Ionut κολλημένος πίσω μας. Ο ρυθμός ανεβαίνει. Στην αρχή πιέζω τον εαυτό μου και το αυτοκίνητο. Μέσα στον πόλεμο από χτυπήματα και θόρυβο, προσπαθώ να δω, να ακούσω τον Μουρατίδη που μου διαβάζει το Road Book, να ακούσω τον ασύρματο, να παρακολουθώ τις ενδείξεις του αυτοκινήτου, να παρακολουθώ τα φώτα του Ionut.


Ο ρυθμός εξακολουθεί να ανεβαίνει. Σύντομα φτάνουμε πίσω από την προπορευόμενη ομάδα και σε ένα άνοιγμα της βλάστησης την προσπερνάμε. Έχει άπνοια και το βουνό είναι πνιγμένο στη σκόνη από τα αγωνιστικά. Το σύννεφο της σκόνης κόβεται εδώ κι’ εκεί από τους προβολείς των ομάδων που ψάχνουν, πλοηγούν ή δένουν εργάτες. Δεν τους βλέπουμε, ούτε τους ακούμε μέσα στην εκκωφαντική φασαρία των δικών μας αυτοκινήτων. Βλέπουμε όμως τους προβολείς τους στις γύρω πλαγιές.


MIK_0427Σιγά-σιγά συνειδητοποιώ ότι έχω σταματήσει πια να πιέζομαι. Ο ιδρώτας κυλάει σταθερά στην πλάτη από την προσπάθεια αλλά αναπνέω, βλέπω και ακούω εξαιρετικά καλά. Ταυτόχρονα συνειδητοποιώ ότι ο ρυθμός μας είναι πλέον αυτός που πρέπει. Ο Μουρατίδης με τον φακό κεφαλής διαβάζει το Road Book. Ο Ionut ακολουθεί, άλλοτε κοντά, άλλοτε λίγο πιο πίσω.
Έχει αποκατασταθεί η επικοινωνία μου με το αυτοκίνητο. Το νιώθω κάτω από τα πόδια μας, νιώθω τις πληροφορίες που περνάει η ανάρτηση στο πάτωμα και στο κάθισμα μου. Είναι όλα όπως πρέπει. Μέσα στην φασαρία και στο κοπάνημα, υπάρχει πλέον μια κανονικότητα, μια αρμονία και ο ρυθμός μας είναι φονικός.

Το χάσιμο

Φτάνουμε πίσω από μια ομάδα από την Τουρκία. Μπαίνουμε σε μια πολύ στενή Ραβένα (ένα βαθύ V) όπου τα αυτοκίνητα ακουμπάνε στο πλάι, με πολύ μεγάλες τρύπες και περίεργα σημεία, επίφοβα για τούμπα. Οι Τούρκοι μας καθυστερούν αιώνες.


MIK_0653Όταν τελικά βγαίνουμε από τη Ραβένα σε στενό δασικό κατσικόδρομο, οι Τούρκοι τα δίνουν όλα για να μην τους περάσουμε. Πρέπει όμως να το κάνουμε γιατί στο επόμενο V θα μας καθυστερήσουν και πάλι. Ionut, we’re gonna pass them. Στο πρώτο άνοιγμα περνάω το ένα τους αυτοκίνητο και μπαίνω ανάμεσα τους. Το αυτοκίνητο που μόλις πέρασα είναι τώρα ανάμεσα σε ‘μας και στον Ionut. Η σκόνη είναι απίστευτη και δεν βλέπουμε τίποτα άλλο εκτός από τα κόκκινα φώτα του μπροστινού μας και τους προβολείς του πίσω. Στο επόμενο άνοιγμα περνάω και τον leader των Τούρκων και επιτέλους βγαίνω από το σύννεφο της σκόνης. Ionut, where are you? – “I have passed, I’m right behind you”. OK, lets give it some more! Σίγουρος ότι ο Ionut μας ακολουθεί, I give it some more.

-“Mike, you just took the wrong turn!”
-Where are you, Zina?
-“I was right behind you but you took the wrong turn”
-Having problems with the radio?
-“Mike, I cannot hear you. You must come back”
-“But we see you close behind us”
-“Hssssss – hsssssss”
-Come again Zina, we can’t hear you!
-“Mike, come back. You are out of the Road Book!”

Κάνω στην άκρη και κόβω, περιμένοντας να κόψει και ο Ionut πίσω μου. Αλλά πίσω μου δεν είναι ο Ionut. Είναι ο leader των Τούρκων. Κάναμε λάθος σε μία τουλίπα και μας ακολούθησε. H Zina δεν έκανε λάθος, έστριψε σωστά και το δεύτερο αυτοκίνητο των Τούρκων την ακολούθησε νομίζοντας ότι ακολουθεί τον leader του. Καταραμένη σκόνη. Γυρνάμε πίσω και τους βρίσκουμε. Έχουμε χάσει χρόνο. Πάμε!


MIK_0061Συνεχίζουμε, περνώντας όποιο αγωνιστικό συναντάμε. Τα απροσπέλαστα τεχνικά κομμάτια εναλλάσσονται με πατημένα χωμάτινα μονοπάτια και δασικούς δρόμους. Ο Μουρατίδης με τη Zina κάνουν εκπληκτική δουλειά. Η Zina κερδίζει τον θαυμασμό του Μουρ στην πλοήγηση και στις πυξίδες. Είναι απλά τέλεια. Αν σκεφτείς ότι κέρδισε το ΤΑΤ και ότι στη συνέχεια ήταν αυτή που έγραφε το Road Book για το διασημότερο Τrophy της Ευρώπης, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο Μουρ κάνει πλοήγηση, δένει εργάτες και στα 2 αυτοκίνητα, κάνει τα πάντα.


Προς το τέλος, και ενώ τα αμορτισέρ μας έχουν δώσει σημάδια υπερθέρμανσης, έχουμε ένα κατηφορικό πολύ γρήγορο κομμάτι όπου φτάνουμε και περνάμε ακόμα μία ομάδα μέσα σε μηδενική ορατότητα, ντριφτάροντας στο όριο των αυτοκινήτων μας, μην ξέροντας αν πέρα από τα 5-10 μέτρα σκόνης που βλέπουμε υπάρχει στροφή ή ευθεία, δέντρα ή χάσιμο. Τελικά περνάμε το ποτάμι στο Δέρειο και τερματίζουμε. Κατεβαίνουμε από τα αυτοκίνητα, άσπροι απ’ την σκόνη και λιωμένοι στον ιδρώτα, παρά τη δροσερή νύχτα. Οι πρώτες λέξεις της Zina (που δεν καπνίζει) είναι can I have a cigarette? Ο Ionut λέει man, that was dangerous! Δίπλα στο βενζινάδικο που είναι ο τερματισμός, η οργάνωση κερνάει ζεστή πεντανόστιμη κρεατόσουπα.

Αφήνουμε τα αγωνιστικά στην ομάδα μας και φεύγουμε με ένα Ι.Χ. για το δωμάτιο που μας έχουν κλείσει στο Σουφλί. Είναι κάπου μία ώρα δρόμος. Θα ήταν προτιμότερο να είχαμε κοιμηθεί στο camp. Πλησιάζει τέσσερις το πρωί όταν πέφτουμε “όπως είμαστε” για ύπνο.

05:30

Ο Μουρατίδης είναι έτοιμος. Το cocktail βιταμινών κι’ αυτό έτοιμο. Μα καλά, δεν κοιμήθηκε καθόλου? Σηκώνομαι μηχανικά, πίνω μονορούφι το cocktail με την απαίσια γεύση και βάζω το κεφάλι μου κάτω από το παγωμένο νερό της βρύσης. Μετά απ’ αυτό δεν μπορείς να μην ξυπνήσεις! Διατάσεις, επιβίβαση στο Ι.Χ. και φύγαμε πίσω για το Δέρειο.

06:30

Ευτυχώς, τα αγωνιστικά δεν έχουν κανένα σοβαρό πρόβλημα.. Είναι ετοιμασμένα από την ομάδα και γεμάτα καύσιμο. Μας παίρνει λίγη ώρα να ρυθμίσουμε τα αμορτισέρ γιατί δεν είναι σε καλή κατάσταση. Κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε και φεύγουμε για το camp.

Πρωί

Στο camp γίνεται το briefing και το μοίρασμα των Road Books της σημερινής ημέρας. Πρώτα όμως θέλουμε να δούμε τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα του 1ου σκέλους. Παντού επικρατεί ο κλασικός αναβρασμός. Όλοι οι αγωνιζόμενοι ζουν το απόλυτο παρόν, καθένας με τον τρόπο του. Παίρνουμε τέλειο ζεστό καφέ και προσπαθούμε να δούμε τι, ποιος, που.


MIK_0404Αρκετές ζημιές χθες στη νυκτερινή. Πολλοί δεν έκλεισαν μάτι, επισκευάζοντας τα αυτοκίνητα. Ένας καλός φίλος από Θεσσαλονίκη τουμπάρισε με πολλά χιλιόμετρα στην κατηφορική στο τέλος. Πάει το αυτοκίνητο. Ευτυχώς όμως τα παιδιά δεν χτύπησαν. Πολλές ομάδες είχαν χάσει κάποια check points μέσα στο σκοτάδι και υπήρχε αρκετή γκρίνια για την μεγάλη ποινή. Επίσης οι φήμες λένε ότι η οργάνωση χάρισε ένα χαμένο check point σε κάποια ομάδα.

Τα hot news λοιπόν λένε ότι μία ομάδα, όταν τερμάτισε και διαπίστωσε πως έχει χάσει το τελευταίο check point, εξεμάνη επειδή το check point ήταν σε κρυφό σημείο. Και ότι ο ένας εκ των  οργανωτών -τον οποίον εγνώριζαν-  τους επέτρεψε να γυρίσουν πίσω στο βουνό με το χρονόμετρο να τρέχει, να βρουν το check point και να τους καταχωρήσει ηλεκτρονικά την διέλευση. Χαρίζοντας τους ουσιαστικά τους 7200 βαθμούς ποινής του. Δεν δίνω σημασία. Έτσι κι’ αλλιώς δεν ήμασταν εκεί, για να ξέρουμε αν έγινε αυτό ή όχι.

Στο τέλος του πρώτου σκέλους (leg), βγαίνουν συγκεντρωτικά αποτελέσματα. Το άθροισμα δηλαδή των χρόνων και των ποινών, όλων των ειδικών δοκιμασιών και των ειδικών διαδρομών της ημέρας. Στο τέλος του δεύτερου σκέλους βγαίνουν συγκεντρωτικά αποτελέσματα ολόκληρης της 1ης μαζί με την 2η ημέρα και ούτω καθεξής. Έτσι βγαίνει αυτό που λέμε “προσωρινή κατάταξη”. Ποια θέση δηλαδή θα είχε η κάθε ομάδα, αν ο αγώνας τελείωνε εκείνη τη στιγμή.

Όταν ο αγώνας ολοκληρωθεί, αυτή η προσωρινή κατάταξη μετατρέπεται αυτόματα στην τελική κατάταξη του.
Εμείς δεν είχαμε καν κοιτάξει την επίδοση μας χθες τη νύχτα. Τώρα ανακαλύπτουμε ότι παρά τον μέτριο χρόνο στην ειδική δοκιμασία και παρά το χάσιμο με τους Τούρκους στην ειδική διαδρομή, είμαστε στην 3η θέση overall. Ο “man, that was dangerous¨ Ionut χαμογελάει. Οι διαφορές των 5 πρώτων ομάδων είναι περίπου 200 βαθμοί από θέση σε θέση, 3-4 λεπτά δηλαδή.

Leg-2

IMG_3706Η σημερινή μέρα είναι η μεγαλύτερη του αγώνα. Ξεκινάει με ειδική δοκιμασία. Η εκκίνηση δίνεται μέσα στο ποτάμι και η διαδρομή οδηγεί με ανηφορική έξοδο με αμμώδη τοίχο. Χωρίς διακοπή, τα πληρώματα παίρνουν εκκίνηση για ειδική διαδρομή πολλών χιλιομέτρων που δεν ξέρουμε που μας πάει. Στη συνέχεια υπάρχει ξανά ειδική δοκιμασία, μετά κατευθείαν επόμενη ειδική διαδρομή πολλών χιλιομέτρων και στο τέλος ξανά ειδική δοκιμασία.


Το Evros, φτιαγμένο στα πρότυπα του πολυήμερου Transylvania Trophy, πρωτοέφερε στην Ελλάδα αυτό το αγώνισμα. Οι θεατές απολάμβαναν τις ειδικές δοκιμασίες και οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από εκεί. Αλλά η πραγματική κόλαση ήταν οι ατελείωτες ειδικές διαδρομές μέσα στη ζούγκλα του Έβρου, στις οποίες οι θεατές συνήθως δεν είχαν πρόσβαση. Εκεί βρισκόταν η μεγάλη και συνεχής δυσκολία. Συν την πλοήγηση, συν τις πυξίδες, συν την κούραση. Όλα τα πληρώματα, άνθρωποι και μηχανήματα, έφταναν στο απόλυτο όριο τους.

Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, η μορφή εκείνη αγώνων έχει εκλείψει. Οι μόνοι hard core αγώνες που γίνονται πλέον σε φυσικό έδαφος, ονομάζονται Wild Terrain. Είναι αγώνες αποτελούμενοι αποκλειστικά από μερικές ολιγόλεπτες ειδικές δοκιμασίες ανά ημέρα. Οι φωτογραφίες από τα Wild Terrain μοιάζουν αρκετά με αυτές των Trophies. Στην ουσία όμως, πρόκειται για εντελώς διαφορετική μορφή αγώνων. Όπως π.χ. στον κλασικό αθλητισμό, τα Sprint είναι διαφορετική μορφή αγώνων από τους Μαραθώνιους.

Ξεκινάμε την πρώτη ειδική δοκιμασία. Στον αμμώδη τοίχο δεν υπάρχει χώρος για να πάρεις φόρα. Στη βάση του είναι ένα βάθεμα του ποταμού, με γρήγορη ροή του νερού και απότομο σκαλοπάτι. Δείχνει σίγουρο σημείο για εργάτη, αλλά τελικά αρκετοί θα το ανέβουν χωρίς να δεθούν. To τερατάκι βρίσκει grip και εκμεταλλευόμενο το χαμηλό του βάρος ανεβαίνει χωρίς εργάτη, μέσα σε τρελό χειροκρότημα.

Γρήγορη στροφή και δέσιμο του Ionut χωρίς να χαθεί ούτε δευτερόλεπτο. Οι συνοδηγοί μπαίνουν μέσα, δένονται και τερματίζουμε. Χωρίς διακοπή, μας μετρούν αντίστροφά για την εκκίνηση της πρώτης μεγάλης ειδικής διαδρομής. Μέσα από το ποτάμι, αριστερά, δεξιά ή μέσα στην ροή του νερού.

DSC_0198“Come back, there’s a check point here”. Ακούμε την Zina στον ασύρματο. Σε ένα βαθύ σημείο πρέπει να περάσουμε μέσα από το νερό για να πάρουμε το καλά κρυμμένο check point. Στο νερό, το μεγάλο πλεονέκτημα  του χαμηλού βάρους μετατρέπεται σε μειονέκτημα.

Εκεί που το Defender περνάει από το νερό σαν θωρηκτό, το τερατάκι επιπλέει και δεν έχει grip. Γνωρίζοντας το, έχουμε κόψει τα λάστιχα των θυρών και βγάλει τις τάπες, οπότε μόλις η καμπίνα γεμίζει με νερό, έχουμε κι’ εμείς grip. Παίρνουμε το check point. Αυτό θα χρειαστεί να γίνει αρκετές φορές σήμερα.

Η Zina είναι αλάνθαστη. Ο Μουρατίδης επίσης. Ήδη έχουν βρει μεταξύ τους ένα pattern: Ο Μουρ κάνει σχεδόν όλα τα δεσίματα για τα 2 αυτοκίνητα και μόλις ξανακαθίσει πενταβρώμικος στη θέση του και δεθεί, ξεκινάμε σφαίρα χωρίς να τον περιμένουμε να βγάλει γάντια, να βρει στο Road Book την τελευταία τουλίπα κλπ. Τα κάνει όλα αυτά ενώ η Zina πλοηγεί, είτε μπροστά με τον Ionut είτε από τον ασύρματο, αν τύχει να είμαστε εμείς μπροστά.


Συνεχίζουμε flat out μέσα και έξω από το νερό, όσο πιο γρήγορα μπορούν να πάνε τα αυτοκίνητα.

Σε λίγα χιλιόμετρα αφήνουμε το ποτάμι και ανηφορίζουμε μέσα στην ζούγκλα της βλάστησης του Έβρου. Κλαδιά μπαίνουν από τα ανοιχτά παράθυρα και σε λίγο, όπως κάθε φορά, όπως και χθες τη νύχτα, η καμπίνα του αγωνιστικού είναι ένα μικρό οικοσύστημα από φύλλα, κομμένα κλαδιά, κάμπιες, αράχνες και κάθε λογής ζουζούνια. Τα έντομα δεν δείχνουν να συμμερίζονται καθόλου τη βιασύνη μας ούτε προβληματίζονται από τον θόρυβο, τα κοπανήματα και τον χαμό.

Εξερευνούν τα ρούχα μας ή κάνουν τουρισμό πάνω στο ταμπλό. Δεν ενοχλούν, αλλά τα κλαδιά που μπαίνουν συνεχώς μέσα με φόρα θέλουν προσοχή. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα τζάμια γιατί θα πάθουμε θερμοπληξία.
“My terratrip is dead”. Το να μείνει το ένα αυτοκίνητο χωρίς terratrip, είναι κάτι που δεν θέλουμε. Τελικά, δεν υπάρχει πρόβλημα: ένα κλαδί έχει μπει κάτω από το Defender και έχει ξηλώσει το καλώδιο του αισθητήρα.

Το φτιάχνουμε σε 1′ και συνεχίζουμε. Τα δύο οχήματα εναλλάσσονται στη σειρά. Κάνουμε εξαιρετική δουλειά στις πλάγιες κλίσεις και στα στενά περάσματα. Ο Ionut οδηγεί το Defender εκπληκτικά. Όπου χρειάζεται δουλεύουν οι εργάτες αλλά γενικά περνάμε τα δύσκολα σημεία πραγματικά γρήγορα. Περνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη από εμπόδια που αν τα βλέπαμε σε ειδική δοκιμασία, όπου έχεις τον χρόνο να σκεφτείς τη δυσκολία, θα μας δενόταν το στομάχι κόμπος.


DSC_0204Σε ένα σημείο μέσα σε πολύ πυκνό δάσος, το Road Book έχει θαυμαστικά και γραπτή επισήμανση: “SOS επικίνδυνη πλάγια κλίση!” Φτάνοντας εκεί ο κριτής στο check point μας δίνει νεκρό χρόνο αναμονής γιατί μπροστά μας είναι μία ομάδα μέσα στο επικίνδυνο σημείο και προσπαθεί. Ακούμε τους εργάτες να δουλεύουν, ακούμε τις φωνές των πληρωμάτων.

Σε λίγα λεπτά μας επιτρέπουν να μπούμε στο σημείο. Έχουμε να περάσουμε οριζόντια μια πλαγιά που “έχει πέσει” προς τη μεριά του οδηγού και έχει μεγάλες ρίζες στη μεριά του συνοδηγού. Έχει δέντρα που δεν σε αφήνουν να διαλέξεις διαφορετικό πάτημα, παρέχουν όμως την ασφάλεια ότι σε περίπτωση ανατροπής δεν θα φύγεις κάτω στο κενό. Αν έλεγες σε κάποιον πως από εκεί μπορεί να περάσει αυτοκίνητο, θα γελούσε. Κι’ όμως μέχρι το βράδυ πέρασαν όλοι, χωρίς ατύχημα. Ξεκινάμε. Τα αυτοκίνητα γλιστρούν με το πλάι, χτυπάνε πότε-πότε στα δέντρα, σηκώνουν μία-δύο φορές τους εσωτερικούς τροχούς και σε λίγο έχουμε περάσει το σημείο χωρίς να σταματήσουμε.

Η δεύτερη ειδική δοκιμασία είναι μέσα σε στεγνή κοίτη ποταμού, μεγάλη σε μήκος και με πολύ βαθιά άμμο. Θέλει ταχύτητα και αποφασίζουμε να μπούμε με 4-hi. Το μοτέρ δουλεύει συνεχόμενα στο κόκκινο, λίγο πριν τον κόφτη. Σε κάθε προσγείωση από γιάμπ, το μπαμ από την ανάρτηση είναι όλο και πιο ξερό. Τα αμορτισέρ έχουν τελειώσει. Τα αυτοκίνητα όμως αντέχουν. Έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας ότι πρέπει να αντέξουν, αλλιώς η επίδοση θα πάει χαμένη. Και προσπαθούμε να τα φυλάξουμε, τουλάχιστον από δικά μας λάθη. Παρόλα αυτά, το σφυροκόπημα που δέχονται είναι ευθέως ανάλογο του ρυθμού μας.

Μετά τον αγώνα θα σε λύσω και θα σε κάνω καινούργιο. Όμως τώρα πρέπει να αντέξεις και να μας φέρεις στο τέρμα, την Κυριακή το απόγευμα. Είναι μεσημέρι και παίρνουμε εκκίνηση για την επόμενη μεγάλη διαδρομή.

Μεσημέρι

IMG_3534Φτάνουμε σε ένα πολύ στενό κάθετο κατέβασμα, μέσα σε μια ‘πισίνα’ με μεγάλες σχιστολιθικές πλάκες και θολό πράσινο νερό. Πρέπει να βρούμε το πάτημα και να ανέβουμε λοξά απέναντι σε άλλον κάθετο τοίχο. Εδώ το μικρό μέγεθος είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Δεν βλέπουμε τον βυθό και το Defender των παιδιών που πηγαίνει μπροστά, σε μια στιγμή βρίσκεται με όλο το καπό βυθισμένο, σχεδόν κάθετα. Γρήγορα δέσιμο προς τα πίσω και μανούβρα πάνω στις πλάκες ώστε να περάσουμε δίπλα του. Φαίνεται πως τον απέναντι τοίχο θα πρέπει να τον ανέβουμε πλαγίως γιατί στη βάση του είναι το σημείο της πισίνας όπου δεν βλέπουμε το βάθος.

Ο Μουρ πέφτει μέσα στο νερό στο σημείο εκείνο και παρά το ύψος του, δεν καταφέρνει με τα παπούτσια του να αγγίξει τον πυθμένα. Επιχειρώ να ανέβω λοξά χωρίς δέσιμο, με το σχοινί του εργάτη του Defender ήδη δεμένο πίσω μου και χαλαρό. Αν μας βγει, θα έχουμε κερδίσει τον χρόνο του μπροστινού δεσίματος. Αν τουμπάρουμε προς τα πίσω στο νερό θα έχουμε μπλέξει άσχημα.

Είναι μία στιγμή που θυμάμαι, σαν ένα καρέ. Το αυτοκίνητο είναι εντελώς σούζα και με κλίση προς την πλευρά του οδηγού. Νιώθω ότι μόνο ο πίσω αριστερός τροχός ακουμπάει κάτω και έχει grip. Από το παρμπρίζ βλέπω τον ουρανό, από τον καθρέπτη το νερό. Το τερατάκι σπινάρει, μένει για μια στιγμή ακίνητο σαν να το σκέφτεται και τελικά γέρνει ένα κλικ προς τα εμπρός, βρίσκει περισσότερο grip και ανεβαίνει. Οριακά μας βγαίνει, εντελώς οριακά, λες και ήταν η θέληση μας και μόνο, που το έσπρωξε τελικά προς τα εμπρός.

DSC_0131Είναι περασμένο μεσημέρι και κάνει πολλή ζέστη. Έχουμε πια στεγνώσει από τις βουτιές στο νερό. Τα κράνη και οι μπλούζες  στάζουν από τον ιδρώτα. Μέρος της δεύτερης πολύωρης ειδικής διαδρομής είναι ένα κατηφορικό νεροφάγωμα μήκους 3-4 χιλιομέτρων.

Παλαιά κοίτη χειμάρρου ίσως, γεμάτη χοντρές ρίζες δέντρων ξεγυμνωμένες από το νερό, μεγάλες τρύπες και πέτρες. Από πάνω μας, σε όλο του το μήκος είναι σκεπασμένο από τα φύλλα των δέντρων, σαν τούνελ. Δεν βλέπεις πουθενά ουρανό, έχει φανταστική σκιά και δροσιά. Είναι πάρα πολύ όμορφο. Τι μέρη, τι τόπος! Το έδαφος όμως είναι σκληρό σαν τσιμέντο.

Ο Ionut είναι μπροστά. Κατεβαίνει την διαδρομή τόσο γρήγορα που χτυπώντας τις ρίζες και πέφτοντας στα χαντάκια, το Defender έχει σχεδόν μόνιμα έναν ή δύο τροχούς στον αέρα. Χτυπιέται σαν αν προσπαθεί κάποιος να το διαλύσει. Ακολουθούμε κολλητά. Έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει λίγο νωρίτερα την ρεζέρβα του Defender και ελπίζουμε να μην σκιστεί άλλο λάστιχο.

Σώμα και μυαλό στο 100%.  Κάνω τέλεια, κάτι πολύ δύσκολο. Νιώθω Θεός. Είναι η αδρεναλίνη, ανόητε..

Απόγευμα

MIK_0537Ο τερματισμός αυτής της διαδρομής είναι ακριβώς στο σημείο εκκίνησης της τελευταίας ειδικής δοκιμασίας της ημέρας. Φτάνουμε εκεί το απόγευμα. Είναι πιθανό τα αυτοκίνητα μας να μην έχουν ούτε μία ίσια μπάρα, ούτε μία σφιγμένη βίδα, αλλά είναι ακόμα σε απόλυτα λειτουργική κατάσταση.

Τα μοτέρ τους δουλεύουν ρολόι και σε φυσιολογική θερμοκρασία. Δεν έχουμε σπάσει τίποτα στην μετάδοση τους, ούτε ακούμε κάποιον ανατριχιαστικό θόρυβο. Ακόμα και ο centerforce δεν μυρίζει πλέον.

Βρισκόμαστε σε μία τοποθεσία κοντά σε δρόμο, επιλεγμένη από την οργάνωση για να προσελκύσει θεατές. Εξάλλου, είναι Σάββατο απόγευμα, ημέρα και ώρα που είναι εύκολο να έρθει κάποιος να δει την ειδική. Πράγματι ο κόσμος είναι τόσο πολύς, που το σκηνικό θυμίζει rock festival, με ουρές παρκαρισμένα αυτοκίνητα και θεατές στα πρανή γύρω από τη διαδρομή. Φτάνουμε την ώρα που η προηγούμενη ομάδα ετοιμάζεται να εκκινήσει την ειδική δοκιμασία. Είμαστε η δεύτερη ομάδα που φτάνει σ’ εκείνο το σημείο. Με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς, με βάση τις διαφορές από χθες και τον χρόνο άφιξης, είμαστε σίγουρα στην 1η θέση του αγώνα.

Η ομάδα που ετοιμάζεται να μπει στην ειδική είναι οι Κοκκίνης – Πισκοπάκης από την Κρήτη. Η ειδική ξεκινάει από το επίπεδο του δρόμου με μια μακριά ανάβαση με ροδιές, η οποία στην κορυφή της εξελίσσεται σε κάθετο δόντι. Μετά στρίβει μέσα στα δέντρα και με μια κατάβαση κάπως απότομη, τερματίζει. Ο Κοκκίνης δεν το ξέρει ακόμα, αλλά σε λίγα δευτερόλεπτα πρόκειται να δώσει ένα από τα θεαματικότερα στιγμιότυπα στην ιστορία του ελληνικού 4Χ4.
Παίρνουν εκκίνηση. Προς μεγάλη έκπληξη των περισσότερων θεατών, ο Πισκοπάκης ανεβαίνει χωρίς να χρειαστεί εργάτη, δίνοντας ακριβώς όσο γκάζι έπρεπε για να μην γυρίσει το αυτοκίνητο σούζα προς τα πίσω.

Ο Κοκκίνης ξεκινάει.
IMG_3727Το Patrol φτάνει στο κάθετο σημείο στην κορυφή και καταφέρνει να ανεβάσει τους μπροστινούς τροχούς του επάνω αλλά δεν μπορεί να νικήσει την βαρύτητα. Για να μην χάσει χρόνο, το πλήρωμα επιλέγει να μην δεθεί με εργάτη αυτά τα 1-2 μέτρα που τους έμεναν για να ανέβει ολόκληρο το Patrol, αλλά να ξαναφύγουν γρήγορα πίσω στην βάση της ανηφόρας και να δοκιμάσουν με περισσότερο γκάζι. Βρέχω το κεφάλι μου με ένα μπουκάλι νερό , όταν ακούω τρελά ουρλιαχτά πανικού από τους θεατές, αντρικές και γυναικείες φωνές.

MIK_0231Σε εκείνο το σημείο, όσα αγωνιστικά ήταν ακόμα λειτουργικά, ήταν εξαιρετικά καταπονημένα. Το πανέμορφο λευκό Y60 έχει φύγει full power στην ανηφόρα. Φτάνοντας στο κάθετο σημείο, η μπροστινή του ανάρτηση χτυπάει λοξά στην ροδιά, κάνει rebound και στέλνει το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου στην απέναντι ροδιά.

Το μοτέρ συνεχίζει να δίνει ώθηση (μετά βρέθηκε το γκάζι κολλημένο), το Y60, κάθετο πλέον προς το έδαφος συνεχίζει λίγο ακόμα και μετά οι νόμοι της φυσικής το υποχρεώνουν να γυρίσει ανάποδα, σε μια σειρά από εφιαλτικές τούμπες προς τα πίσω και κάτω, ξανά και ξανά, μέχρι να σταματήσει σχεδόν στην εκκίνηση. Χαμός από κόσμο, διασώστες, πυροσβέστες, κριτές, μέσα σε έναν πανικό από φωνές και σε σύννεφο σκόνης.
Ευτυχώς δεν εκδηλώνεται φωτιά και το πλήρωμα βγαίνει από το κατεστραμμένο Patrol. Xάρη στο πιστοποιημένο Roll Cage του, που όπως άκουσα να λένε το είχε φτιάξει κάποιος “Νίνο από την Αθήνα”, ο ζωτικός χώρος μέσα στην καμπίνα είχε διατηρηθεί και κανείς από τους δύο δεν έχει χτυπήσει σοβαρά. Παρόλα αυτά, αν θυμάμαι καλά, τους πήραν για προληπτικό έλεγχο στο νοσοκομείο.MIK_0234

Οι οργανωτές μας ανακοίνωσαν ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί με την διαφορά ότι, στο σημείο που έφυγε το Patrol, η χρήση εργάτη θα ήταν πλέον υποχρεωτική από όλους. Ολοκληρώνουμε την ειδική χωρίς απρόοπτα και τερματίζουμε το Leg-2. Θέλουμε να μείνουμε λίγο, να δούμε τις επόμενες ομάδες, να χαλαρώσουμε. Αλλά πρέπει να φύγουμε για την Ορεστιάδα πριν χαλαρώσουμε, να ρίξουμε μια ματιά στα αυτοκίνητα.

Νύχτα

MIK_0236Ζεστό μπάνιο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και καθαρά ρούχα. Αξία ανεκτίμητη. Έχουμε τελειώσει με τα αυτοκίνητα. Είναι ΟΚ για την υπερειδική της Κυριακής. Βγαίνουμε όλοι μαζί βόλτα με τα πόδια στην πόλη για φαγητό. Η παρέα είναι μεγάλη, τόσοι φίλοι από την Ελλάδα και τη Ρουμανία.

Έχουν εκδοθεί και τα αποτελέσματα των Leg 1 & 2 και πράγματι, είμαστε στην 1η θέση. Είναι όλα τέλεια.

Περίπου 3 1/2 λεπτά (+/- 200 βαθμοί) μας χωρίζουν από την 2η ομάδα. Την νικητήρια τριάδα συμπληρώνει στην 3η θέση η ομάδα του Κοκκίνη, παρόλο που το ατύχημα του Patrol τους φόρτωσε με ποινή καθώς δεν ολοκλήρωσε την ειδική. Ήταν τόση η διαφορά των τριών πρώτων ομάδων με τις υπόλοιπες, που κανένας δεν κατάφερε να τους φτάσει, παρόλο που το ένα από τα δύο αγωνιστικά τους έχει πάθει ολική καταστροφή.

Μόλις χαλαρώνουμε, τα μάτια μας κλείνουν από την κούραση.

Ξημέρωμα

MIK_0239Ξυπνάω νωρίς και αράζω λίγο. Έτσι κι’ αλλιώς, το πρωινό σερβίρεται μετά τις 7. Ο Μουρατίδης ξυπνάει κι’ αυτός και πιάνουμε την κουβέντα.

Λίγο μετά, ενώ σιγά-σιγά όλοι κατεβαίνουν για πρωινό, βγαίνουμε με τον Μουρ από το ξενοδοχείο προς την πλατεία της πόλης. Εκεί είναι η έρημη ακόμα γραμματεία, τα αυτοκίνητα των σέρβις, το parking του αγώνα, οι αψίδες κλπ. Τα μαγαζιά ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν.

Οι εργαζόμενοι βρέχουν με τα λάστιχα τις πλάκες τις πλατείας όπου βρίσκονται παραταγμένα τα τραπεζάκια των cafe. Πεταγόμαστε 2-3 στενά πιο πάνω για  μπουγάτσα με τυρί που μόλις έχει βγει από τον φούρνο, στο παλαιότερο και καλύτερο μαγαζί της Ορεστιάδας. Επιστρέφοντας στην πλατεία βλέπουμε κάποιους φίλους Θεσσαλονικιούς, τον Σάκη Καλαϊτζή και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο. Έχουν ξυπνήσει κι’ αυτοί νωρίς και έχουν αράξει για καφέ στο μαγαζί που μόλις ανοίγει.

MIK_0242Υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση παλιών-νέων στα Trophy. Ο παλιός είναι sensei, ‘αυτός που ήξερε πριν μάθεις εσύ’ . Αυτή η σχέση δεν αλλάζει όσα χρόνια κι’ αν περάσουν. Και τα παιδιά ήταν παλιοί, όταν εμείς ξεκινούσαμε. Αράζουμε μαζί στο cafe. Αν θυμάμαι καλά, σ’ αυτόν τον αγώνα είχαν κάποια ατυχία και δεν πήγαν όπως θα ήθελαν. Ο Σάκης όμως χαμογελάει όπως συνήθως. Και ο Δημήτρης το ίδιο, ενώ με εκείνο το σχεδόν πατρικό ύφος του αρκείται σε ένα “μπράβο ρε”, χωρίς άλλα.

-Κάτσε ρε Μήτσο να τελειώσει, και μετά μας λες μπράβο.
-“Τι να τελειώσει, πάει τελείωσε”

Η υπερειδική στο Evros Trophy δεν ήταν ποτέ τόσο σκληρή όσο ο υπόλοιπος αγώνας. Γινόταν περισσότερο για τους θεατές, πριν τη φιέστα της απονομής. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και εκείνη τη φορά θα γινόταν στην τοποθεσία Χανδράς, μέσα σε καταπράσινους λόφους, χωρίς δέντρα, με μικρά βαλτώδη ρυάκια από λόφο σε λόφο. Ήταν λογικό λοιπόν τα 3 1/2 λεπτά να θεωρούνται διαφορά ασφαλείας από τους 2ους.

Πρωϊ

IMG_4540Αναχωρούμε σε κομβόι για τον Χανδρά, για την υπερειδική. Ο Γιώργος έχει μαζί του σαμπάνια για τη φιέστα του τερματισμού. Η υπερειδική δεν φαίνεται δύσκολη. Παρόλα αυτά την περπατάμε ολόκληρη και βλέπουμε τα πατήματα. Παίρνουμε θέσεις στην εκκίνηση και ξεκινάμε. Στην υπερειδική αυτή τελικά θα χάσουμε την 1η θέση γιατί κάναμε το λάθος να απομακρυνθούμε από το ζευγάρι μας.


Θυμάμαι το μεταλλικό σφυροκόπημα της ανάρτησης, καθώς είχαμε κόψει εντελώς τα bump stops από τα τερματίσματα των προηγούμενων ημερών. Προχωράμε όμως κανονικά. Αλλά δεν τσεκάρω τον καθρέπτη μου. Δεν έχω στο μυαλό μου ότι πρέπει να μείνω κοντά στον Ionut.

Έτσι, όταν το Defender βουλιάζει σε έναν μικρό βούρκο μεταξύ δύο λόφων, πρέπει να γυρίσουμε πίσω 80-100 μέτρα μέσα στην ειδική με το τερατάκι, για να δεθεί το βαρύ Defender πάνω μας, καθώς δεν υπάρχουν πουθενά δέντρα. Λίγο πριν τον τερματισμό σε έναν επίσης μικρό βούρκο, το Defender βουλιάζει ξανά, αλλά απεγκλωβίζεται σε λίγα δευτερόλεπτα με δικές του δυνάμεις. Δεν υπάρχει μικρό εμπόδιο σε ειδική. Δεν υπάρχει διαφορά ασφαλείας.

Δεν υπάρχει μπράβο πριν τον τερματισμό του αγώνα.
MIK_0357Ο Ionut και η Zina χρεώθηκαν αδίκως στα μάτια των θεατών την απώλεια της 1ης θέσης. Σίγουρα το Defender είχε περάσει σε όλο τον αγώνα απείρως δυσκολότερα σημεία από εκείνους τους μικρούς βούρκους. Αλλά αν εμείς είχαμε μείνει κοντά τους στην υπερειδική δεν θα είχαμε χάσει τόσο χρόνο. Εξάλλου, χάρη στην κορυφαία κλάση τους, στις απίστευτες ατομικές τους ικανότητες, στην ομαδικότητα τους και στην χημεία που είχαμε μεταξύ μας ολόκληρη η τετράδα, είχαμε φτάσει στην 1η θέση after all.


Τα παιδιά της 2ης θέσης δεν αφήνουν πουθενά το γκάζι στην υπερειδική και τελικά κερδίζουν την 1η θέση στον αγώνα, με 12 νομίζω δευτερόλεπτα διαφορά μπροστά μας. Δωδεκα βαθμοί ποινής. Είναι η ίδια ομάδα που rumor has it της χαρίστηκε το χαμένο check point και οι 7200 βαθμοί ποινής, στην νυκτερινή της Παρασκευής.

eat2007Λίγα θυμάμαι από την απονομή, το γλέντι, το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Μετά τον τερματισμό, είναι σαν ο σκληρός δίσκος του μυαλού μου να έπαψε να γράφει τόσο έντονα, να επανήλθε σε φυσιολογικό mode.
Μερικούς μήνες μετά, ταξιδέψαμε με την ίδια παρέα στη Κεντρική Ασία.

Ένα βράδυ, χωρίς προφανή λόγο, η Ζωή έβαλε τα κλάματα. Βρε καλή μου, τι έχεις? Μετά από πολλά παρακάλια μου είπε πως μου κρατούσε παράπονο, γιατί τότε στον τερματισμό του Evros Trophy της είχα μιλήσει απότομα για ασήμαντο λόγο, όντας έξω φρενών. Το είχε κρατήσει μέσα της. Και της βγήκε μετά από μήνες, με την πίεση εκείνου του ταξιδιού.

Στην απονομή πάντως, θυμάμαι ότι ήμουν ήρεμος.  Επίσης θυμάμαι ότι είχε live ένα πολύ δυνατό rock γκρουπάκι, και ότι ήπιαμε αρκετά.

 

“Και ζήσαν αυτοί καλά, κι’ εμείς καλύτερα”

MIK_0737 Με όλη σχεδόν τη παρέα που ήμασταν τότε στην Ορεστιάδα, είμαστε ακόμα μαζί.
Έχουμε καθένας τη δική του ζωή αλλά είμαστε πάντα παρόντες για τους υπόλοιπους. Έχουμε ζήσει από τότε τόσα άλλα συναρπαστικά πράγματα. Έχουμε γράψει την δική μας ιστορία. Και δεν έχουμε φτάσει ακόμα ούτε στη μέση του βιβλίου. Δεν έχουμε διαβάσει ακόμα τις καλύτερες σελίδες του (αυτή η αίσθηση με ακολουθεί εδώ και πολλά χρόνια, πρέπει να το ψάξω). Ο Μουρ είναι απαράλλαχτος, αλλά αποσύρθηκε από τους αγώνες. Συνοδηγός μου είναι πλέον ο Ηλίας. Σε εκείνο το Evros Trophy, ο Ηλίας ήταν κριτής στο σημείο του ατυχήματος του Κοκκίνη.

Πολύ αργότερα σε κατ’ ιδίαν συνομιλία μας, ο ίδιος ο οργανωτής μου επιβεβαίωσε το περιστατικό με το χαρισμένο check point. Ένα από τα πολλά παρόμοια περιστατικά στην ιστορία του Evros Trophy, ενδεικτικό της νοοτροπίας που επικρατούσε. Αυτή όμως είναι μια ξεχωριστή ιστορία, που δεν έχει σχέση με το παραμύθι μας αυτό.

MIK_0832Χαρές, απογοητεύσεις, νίκες και ήττες, ήρθαν και ξαναήρθαν. Με τους υπέροχους τρελούς που αποτελούσαν τον κόσμο των Trophies έχουμε με τα χρόνια χτίσει φιλίες. Οι περισσότεροι έχουν παρόμοιες ιστορίες να διηγηθούν. Μπορεί και καλύτερες.

Ελπίζω του χρόνου να ανέβουμε πάλι Τρανσυλβανία με τον Ionut και τη Zina. Επιδιώκουμε να συναντιόμαστε κάθε χρόνο, είτε στη Ρουμανία είτε στην Ελλάδα. Ζουν στο πανέμορφο ιστορικό κέντρο του Βουκουρεστίου και είναι classy as always. Στοιχηματίζω ότι κανένας μαθητής της Zina στο πανεπιστήμιο δεν μπορεί να φανταστεί την καθηγήτρια του βαμμένη στα χρώματα του πολέμου. Έτσι όπως την ζήσαμε εμείς, once upon a time in the North.

Καλή Άνοιξη σε όλους!

Mike Miskis

… το Part 1 (Εδώ)





Once Upon a Time in the North Part 1

MIK_0236

Μια φορά κι’ έναν καιρό, ένα ανοιξιάτικο πρωινό, απολάμβανα τον καφέ μου στον Διόνυσο.

Είναι Πέμπτη, τέλος Απριλίου. Μόλις έχει ξημερώσει. H ώρα αυτή είναι φανταστική την Άνοιξη. Το αυτοκίνητο, φορτωμένο και έτοιμο, περιμένει να ετοιμαστούν τα κορίτσια για να ξεκινήσουμε το ταξίδι. Έχει δροσιά όσο είναι νωρίς, αργότερα όμως ο καιρός θα είναι ζεστός σαν καλοκαιρινός.
Ξεκινάμε. Έχουμε μπροστά μας 1000 χιλιόμετρα μέχρι την Ορεστιάδα.

Πρωινές κουβέντες και πειράγματα. Το Yaris καταπίνει τα χιλιόμετρα με ρυθμό πολύ μεγαλύτερου αυτοκινήτου.
Προορισμός μας το Evros Adventure Trophy. Το αγωνιστικό γεγονός της χρονιάς, κάθε χρονιάς. Φέτος η ομάδα μας είναι πολύ μεγάλη και έχουμε κλείσει όλοι δωμάτια στο ξενοδοχείο “Αλέξανδρος” στην πλατεία της Ορεστιάδας. Μέχρι το βράδυ της Πέμπτης, άλλοι οδικώς και άλλοι με αεροπλάνο, θα έχουμε μαζευτεί εκεί.


Κατά τις έντεκα, επιτέλους, φτάνει η ώρα για τον πρώτο κανονικό καφέ της ημέρας. Σταματάμε κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη για ξεμούδιασμα, ανεφοδιασμό, καφέ και αλλαγή οδηγού.
Το μικρό αυτοκίνητο ταξιδεύει φουλ φορτωμένο, γρήγορα και σταθερά. Κάποια στιγμή η οδηγός με μεγάλη σοβαρότητα με πληροφορεί ότι ‘πάμε με 187…’. Του ήπιε το αίμα.

Το τοπίο από την Κατερίνη και πάνω αλλάζει. Δεν υπάρχει ομορφότερος τόπος από τη Β.Ελλάδα. Ούτε ομορφότερη εποχή για τη Β.Ελλάδα, από την Άνοιξη.

Στα Trophies κάθε ομάδα αποτελείτο από 2 αγωνιστικά 4Χ4 με τον απαραίτητο εξοπλισμό, και από 4 άτομα. Οι ομάδες  διαγωνίζονταν στην διάσχιση ορεινού terrain, καλούμενες να υπερβούν οποιαδήποτε δυσκολία βρουν στην διαδρομή, όπως αυτή είχε ορισθεί στο Road Book. Αντίπαλος τους όχι μόνο η φύση και το χρονόμετρο, αλλά κυρίως τα δικά τους όρια. Σωματικά και πνευματικά.

Μεσημέρι
Το μεσημέρι, νωρίς σχετικά, φθάνουμε στην Ξάνθη. Τα κορίτσια θέλουν στάση για φαγητό και φυσικά για εκείνο το εκπληκτικό ρυζόγαλο με κανέλα έξω από την πόλη. Αυτό που νομίζεις ότι είναι φτιαγμένο ολόκληρο από ολόφρεσκο βούτυρο! Έχουμε καλύψει την απόσταση γρηγορότερα από όσο υπολογίζαμε, οπότε λίγο άραγμα δεν βλάπτει.

Το ζευγάρι μας στο φετινό Evros Trophy θα είναι οι φίλοι μας από τη Ρουμανία, ο Ionut και η Zina. Ο Ionut είναι φωτογράφος παγκόσμιας εμβέλειας και η Zina καθηγήτρια στο εθνικό πανεπιστήμιο στο Βουκουρέστι. Το κάθε τι επάνω τους, οι τρόποι τους, η αισθητική τους, δεν θα σε έκαναν με τίποτα να φανταστείς τη φήμη που έχουν αυτά τα παιδιά στο brutal άθλημα του off road.

Στο ευρωπαϊκό κοινό του off road όμως, ο Ionut και η Zina είναι πασίγνωστοι και χαίρουν εξαιρετικής εκτίμησης. Νικητές στην Extreme Class του διασημότερου αγώνα της Ευρώπης, του θρυλικού Transylvania Trophy και έκτοτε οργανωτές του κάθε χρόνο.

orestiada01Πολύ πριν νυχτώσει, είμαστε στην Ορεστιάδα. Ο Μουρατίδης, ο αδελφικός μου φίλος και συνοδηγός μου τότε, είναι ήδη εκεί. Θυμάμαι σαν τώρα τη στιγμή που, ενώ μου δίνει οδηγίες από το τηλέφωνο για το που να στρίψω για το parking του ξενοδοχείου, στρίβω και τον βλέπω στο πεζοδρόμιο με το κινητό στο χέρι. Αγκαλιές, φιλιά.

Τίποτα καλύτερο από το να συναντάς τους αγαπημένους σου. Σιγά-σιγά και πάντα με πολλά πειράγματα, καταφέρνουμε να ξεφορτώσουμε τα πράγματα και να τακτοποιηθούμε στα δωμάτια μας. Τα κορίτσια στο δικό τους και εγώ με τον συνοδηγό μου στο δικό μας. Στα Trophy μέναμε πάντα μαζί και αναγκαστικά χωρίζαμε από τα κορίτσια – έτσι κι’ αλλιώς μετά την εκκίνηση οι αγωνιζόμενοι ακολουθούσαν εντελώς διαφορετικό timeline από τους θεατές.

Βράδυ
thraki2Την παραμονή της εκκίνησης ενός Trophy, η κατάσταση ήταν πάντα χαώδης. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν μέσα στο βράδυ της Πέμπτης. Έρχονται οι νταλίκες με τα αγωνιστικά. Θα πρέπει να τα ξεφορτώσουμε και να τα περάσουμε τεχνικό έλεγχο. Μετά θα πρέπει να γίνει η ταυτοποίηση στοιχείων, η δήλωση της συμμετοχής στην γραμματεία του αγώνα, ο τελευταίος έλεγχος σε οχήματα και εξοπλισμό.


Ταυτόχρονα, φίλοι και γνωστοί όλο και καταφθάνουν στο ξενοδοχείο. Ο Ionut και η Zina έρχονται από το Βουκουρέστι οδικώς μαζί με μια μεγάλη παρέα φίλων. Oι δικοί μας φίλοι έρχονται κι’ αυτοί και μέχρι να νυχτώσει, το ξενοδοχείο είναι γεμάτο από μια τεράστια παρέα που είναι εκεί για να παρακολουθήσει το Trophy και την προσπάθεια μας.


Όλη η πόλη ζει στον ρυθμό του αγώνα. Δεν υπάρχει ελεύθερο δωμάτιο πουθενά. Όλα τα cafe & τα εστιατόρια είναι ασφυκτικά γεμάτα από αγωνιζόμενους, από φωτογράφους, από bloggers και θεατές.

orestiada001Το Evros Trophy ήταν το μεγαλύτερο αγωνιστικό γεγονός στην Ελλάδα και το talk of the town της Ορεστιάδας. Ακόμα και για ανθρώπους που δεν ασχολούνται με το 4Χ4. Τώρα που επιτέλους ήρθε η ώρα της διεξαγωγής του, όλοι μιλάνε γι’ αυτό. Φήμες και ειδήσεις από τους αγωνιζόμενους κυκλοφορούν από μαγαζί σε μαγαζί, από τραπέζι σε τραπέζι.

Για τη δική μας ομάδα, ξέρουν όλοι ότι θα τρέξουμε με τον Ionut. Ξέρουν ποιες αλλαγές έχουμε κάνει στο αγωνιστικό μας, ή τουλάχιστον ποιες αλλαγές ακούστηκε ότι κάναμε. Παντού, όπου και να πέσει το μάτι σου, συναντάς φίλους και γνωστούς από κάθε άκρη της Ελλάδας και από το εξωτερικό.


Εδώ βρίσκονται τα σκληρότερα πληρώματα από όλη την Ελλάδα. Η αφρόκρεμα. Επίσης βρίσκονται εδώ αρκετές εμπειρότατες ομάδες από χώρες του εξωτερικού. Οι δημοτικές αρχές, η πυροσβεστική, η αστυνομία και διάφορες τοπικές επιχειρήσεις υποστηρίζουν το μεγάλο event. Οι δρόμοι κλείνουν περιστασιακά για να οδηγηθούν τα αγωνιστικά στο κέντρο της πόλης.

dadia-02.jpgΤα περίπου 80 αγωνιστικά αυτοκίνητα έχουν κάνει επίσημα κατάληψη στην κεντρική πλατεία. Βλέπεις ζευγαράκια, γονείς με πιτσιρίκια, ακόμα και μεγάλους κυρίους να έρχονται στην πλατεία να χαζέψουν ‘τα αγωνιστικά τζιπ’. Όλοι νιώθουν ότι βρίσκονται στο κέντρο μιας μεγάλης γιορτής. Και πράγματι, έτσι είναι.

Μια γιορτή με ένταση και μέγεθος που μοιάζουν εντελώς παραμυθένια τώρα, μετά την κρίση των τελευταίων χρόνων. Όμως τότε ήταν πραγματικότητα. Τότε κανείς μας δεν είχε επίγνωση του πόσο λίγο θα κρατούσε όλος αυτός ο οργασμός στο παράξενο άθλημα που λέγεται extreme off road.

Εκείνο το βράδυ, όλη αυτή η πολύβουη δραστηριότητα μας φαίνονταν απόλυτα φυσιολογική. Οι περισσότεροι περίμεναν η ομάδα μας να πάει καλά στον αγώνα και να βρεθεί την Κυριακή στο βάθρο των νικητών. Είναι τρομερή η τύχη που είχαμε, να ζήσουμε τα χρόνια της οργιώδους ανάπτυξης του σπορ στην Ελλάδα. Και μάλιστα να τα ζήσουμε σαν πρωταγωνιστές, στο κέντρο των εξελίξεων.

24:00
Τότε ακόμα, την νύχτα πριν την εκκίνηση δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Αργότερα βέβαια συνήθισα και μειώθηκε αυτό. Αλλά πάντα η νύχτα πριν την εκκίνηση είναι το peak του άγχους. Ο Μουρ στο διπλανό κρεβάτι κοιμάται σαν πουλάκι. Τελικά, καταφέρνω να κοιμηθώ κι’ εγώ, περασμένες 2.

06:00
kokteil01Το γνωστό ξύπνημα-Μουρατίδη: ‘Σήκω φιλαράκι, έχουμε αγώνα!’ Ντυμένος και πανέτοιμος ήδη, με ξυπνάει με ένα παράξενο coctail βιταμινών και φυτικών συστατικών που δίνουν ενέργεια, το οποίο σε κρατάει σε απίστευτη εγρήγορση όλη μέρα. Έχει φρικτή γεύση όμως. Δεν πειράζει, σε λίγο θα κατέβουμε για πρωινό και για μυρωδάτο καφέ.


Είμαστε στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Μήνες περιμέναμε να έρθουν αυτές οι μέρες. Και τώρα που ήρθαν, ζούμε στο απόλυτο παρόν. Τα καλά νέα είναι ότι είμαστε και οι δύο σε εξαιρετική φυσική κατάσταση. Όσο πιο δύσκολος είναι ο αγώνας, όσο πιο εξαντλητικός, τόσο το καλύτερο για εμάς. Η κούραση των αντιπάλων θα λειτουργήσει υπέρ της δικής μας ομάδας. Καλά νέα επίσης, ότι το ζευγάρι μας από τη Ρουμανία μας εμπνέει εμπιστοσύνη.

Τα λιγότερο καλά νέα είναι ότι δεν έχουμε ξανατρέξει με τα παιδιά, για να δούμε αν υπάρχει αγωνιστική χημεία μεταξύ μας (καμία σχέση με την χημεία μεταξύ φίλων: μπορεί με κάποιον να είσαι αδελφός αλλά σε συνθήκες αγώνα να μην συντονίζεστε). Και το ότι τα αγωνιστικά μας, το μικρό τερατάκι και το επιβλητικό Defender, έχουν πάνω από 700 κιλά διαφορά βάρους μεταξύ τους.


Το πραγματικά ανησυχητικό όμως, είναι πως δεν έχω οδηγήσει το τερατάκι μετά το τελευταίο Trophy στο Καρπενήσι. Αμέσως μετά την απονομή στο Καρπενήσι, έφυγε φορτωμένο για το συνεργείο στη Θεσσαλονίκη, για καινούργια πίσω ανάρτηση και αλλαγή στο μεταξόνιο. Και βγήκε από το συνεργείο για να φορτωθεί στην νταλίκα για το Evros. Είμαι από αυτούς που θεωρούν την προπόνηση, την τριβή με το αγωνιστικό, να το οδηγείς όσο συχνότερα γίνεται, υπέρ-απαραίτητη για να οδηγήσεις καλά στον αγώνα. Oooops…

07:00
Πρωινό. Απόλαυση! Όλη η παρέα μαζεύεται σιγά-σιγά. Ο Πάνος και η Βίκυ είναι εκεί, με τον Πάνο να έχει άτυπα τον ρόλο του συντονιστή των θεατών. Ο Γιώργος είναι επίσης εκεί. Η Άννα με την Ζωή θα έχουν το Yaris το οποίο έχει μετατραπεί σε βανάκι, γεμάτο εργαλεία και ανταλλακτικά. Οι Ρουμάνοι φίλοι μας θα ακολουθούν το αυτοκίνητο του Πάνου κλπ κλπ.


Στο τραπέζι του πρωινού καθόμαστε λίγο παράμερα, εγώ με τον Μουρ, τον Ionut και τη Zina. Λίγες κουβέντες για στρατηγική, λίγη νευρικότητα, πειράγματα. Τότε είπε ο Ionut και την ατάκα με την οποία ακόμα γελάμε:we don’t need strategy Mike, we need POWER!’. Πείραγμα φυσικά, από έναν οπαδό της στρατηγικής. Ο Ionut πατάει τέρμα το γκάζι μόνο εκεί που χρειάζεται, πουθενά αλλού.

08:00
evros-trophy2005-03-25_0075Από αυτή τη στιγμή και μετά είναι συνήθως που ο χρόνος αρχίζει να μετράει διαφορετικά αν είσαι αγωνιζόμενος. Αποχαιρετάμε προσωρινά την παρέα και φεύγουμε για να καλιμπράρουμε τα terratrip, να συγχρονίσουμε τους ασυρμάτους, να ξανακάνουμε έναν τελευταίο έλεγχο σε όλα.

Όλοι βρίσκουμε κάτι που θέλουμε να αλλάξουμε, παρόλο που αυτή τη διαδικασία την έχουμε κάνει ξανά και ξανά από χθες. Λίγο ρύθμιση στις ζώνες ασφαλείας, λίγο στο λουρί του κράνους, λίγο περισσότερο ή λιγότερο αέρα στα λάστιχα. Επουσιώδη πράγματα. Είμαστε απλά νευρικοί πριν την εκκίνηση, σαν τα άλογα πριν ανοίξει η πόρτα της θυρίδας στον ιππόδρομο. Πάμε στο “Hotel Βιέννη” για briefing και για μοίρασμα των Road Books της ημέρας. Η αίθουσα του briefing είναι ασφυκτικά γεμάτη.

Στα Trophies μετράει ο χρόνος. Οι αγωνιζομένοι αξιολογούνται, όχι με το αν πέρασαν τα εμπόδια αλλά με το πόσο γρήγορα τα πέρασαν. Δεν θυμάμαι ακριβώς τον κανονισμό και την ορολογία που ίσχυε τότε. Θυμάμαι όμως ότι κάθε δευτερόλεπτο ήταν ένας βαθμός ποινής. Ένα λεπτό ήταν εξήντα βαθμοί ποινής.

Οι αγωνιζόμενοι δεν γνωρίζουν την διαδρομή, καθώς παίρνουν το Road Book μόλις πριν την εκκίνηση κάθε σκέλους.
Υπάρχουν και ποινές, για όλες τις παραβάσεις του κανονισμού. Μακράν η μεγαλύτερη τότε, ήταν η ποινή του χαμένου check point. Tα check points ή απλά ΣΕΔ, βρίσκονται συνήθως σε δύσκολα σημεία της διαδρομής και συχνά είναι κρυμμένα, ώστε να μην παρακάμψει κανείς αυτά τα σημεία.

Κάθε χαμένο check point επέφερε ποινή μίας ώρας για το κάθε αυτοκίνητο της ομάδας. Δηλαδή 7200 βαθμούς ποινής για την ομάδα. Άρα, ότι και να κάνεις, δεν έπρεπε να χαθείς ούτε να κλέψεις ή να παρακάμψεις κάποιο εμπόδιο στη διαδρομή, αν ήθελες να έχεις ελπίδα διάκρισης.


Εκείνη τη χρονιά, επειδή πολλά είχαν ακουστεί τις προηγούμενες, είχαν φέρει ηλεκτρονικό σύστημα σε κάθε αυτοκίνητο, το οποίο καταχωρούσε τη διέλευση από κάθε check point χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Μεσημέρι
Όλα έχουν γίνει πλέον και περιμένουμε την εκκίνηση. Η πρώτη ειδική δοκιμασία είναι κατατακτήρια. Γίνεται λίγο έξω από την πόλη της Ορεστιάδας και είναι εύκολη. Σκοπός της, να δώσει απλά την σειρά εκκίνησης. Στη συνέχεια θα φύγουμε για το βουνό και ο αγώνας θα ξεκινήσει ουσιαστικά με την νυκτερινή ειδική δοκιμασία. Μετά ακολουθεί πολύωρη νυκτερινή ειδική διαδρομή.
Η διαδικασία ξεκινάει. Αμέτρητα αυτοκίνητα, πάρα πολύς κόσμος. Ήχοι, μυρωδιές, χρονόμετρα. Για να δούμε, πόσο κάνουν οι ανταγωνιστές μας? Πλησιάζει η σειρά μας. Μπαίνουμε στα αγωνιστικά, δενόμαστε, φοράμε κράνη κλπ και τσεκάρουμε επικοινωνίες. Καλό αγώνα φιλαράκι… Godspeed Ionut, Zina!


Στην κατατακτήρια επιδιώκεις να κάνεις τέτοιο χρόνο, ώστε στη συνέχεια να εκκινήσεις από τις θέσεις 4 έως 6. Ούτε από τους πρώτους, ούτε φυσικά στην ουρά. Κάνουμε την διαδρομή. Είναι σε όλο της το μήκος (!) ασφυκτικά γεμάτη με θεατές. Εμείς μπροστά και ο Ionut πίσω κολλητά, ώστε υποτίθεται να ελέγχω το ρυθμό και τον χρόνο που θα κάνουμε. Η αλήθεια είναι δεν ελέγχω τον ρυθμό. Το έδαφος και το αυτοκίνητο με κάνουν ότι θέλουν. Anyway η κατατακτήρια ολοκληρώνεται και φεύγουμε σφαίρα για το συνεργείο για να επισκευάσουμε τα φρένα. Πως καταφέραμε να τα χαλάσουμε σε μια τόσο εύκολη ειδική?

Απόγευμα
Περιμένουμε να φτιάξουμε τα φρένα και να φύγουμε για το βουνό, για την πραγματική εκκίνηση του Trophy. Σκέφτομαι λίγο, μόνος μου. Το αυτοκίνητο είναι διαφορετικό μετά την αλλαγή στην ανάρτηση και στο μεταξόνιο. Είναι αδοκίμαστο και εγώ απροπόνητος. Όλοι οι φίλοι μας περιμένουν να βγούμε πρώτοι. Οι περισσότεροι θεατές, ακόμα και οι περισσότεροι αντίπαλοι μας, επίσης προβλέπουν ότι θα πάμε πολύ καλά. Και έχουμε για ζευγάρι τους πρωταθλητές του Transylvania Trophy. Είμαστε το φαβορί. Πρέπει να πάμε καλά.

Και το κυριότερο εαυτέ μου, αυτό που κάνεις το λατρεύεις. Και αυτή είναι η στιγμή που περίμενες. Αλλά αν συνεχίσεις να οδηγείς όπως στην κατατακτήρια, θα το σπάσεις το αυτοκίνητο. Και να μην το σπάσεις όμως, ο ρυθμός σου δεν είναι καλός. Απέναντί σου έχεις τους καλύτερους. Αγωνιζόμενους με τεράστια εμπειρία. Και μερικούς πολύ ζόρικους τύπους από 5-6 ακόμα χώρες της Ευρώπης…

Νυχτώνει σιγά-σιγά. Φεύγουμε με απλή διαδρομή για την πρώτη νυκτερινή ειδική δοκιμασία.

… η συνέχεια στο Part 2

Mike Miskis

Φωτογραφίες

 





Land Rover Series III SWB: Ιστορίες απογευματινού καφέ-Off Road Οδοιπορικό

Land Rover Series III SWB 02

Η δουλειά μου με φέρνει σε επαφή με κάθε τι καινούργιο στην αγορά του off road. Και όLand Rover Series III SWB 03σο κι αν μου αρέσει, συχνά με κάνει να ταυτίζω την περιπέτεια με τα high-tech προϊόντα του χώρου μας. Έτσι χρειάζεται πότε πότε να θυμάμαι πως η ικανοποίηση της ανάγκης να γνωρίσουμε the new and the unseen δεν μετριέται με specs.

Τις προάλλες λοιπόν έπεσε στα χέρια μου ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από ένα παλιό ταξίδι και θέλω να μοιραστώ την ιστορία του μαζί σας. Επιτρέψτε μου όμως πρώτα να σας γνωρίσω κάποιον.

Λοιπόν, αυτός ήταν ο παππούς. Ένα Land Rover Series III SWB του τέλους της δεκαετίας του ’60, με μεταξόνιο 88 ιντσών και κινητήρα βενζίνης 2.25 λίτρων.

Τον είχα βρει σε αποκαρδιωτική κατάσταση, στο γκαράζ ένος διαφημιστή πελάτη μου.

Όταν όμως τον ανακατασκευάσαμε με τον κύριο Κώστα, ρίχνοντας ατελειώτη προσωπική δουλειά, ξενύχτια και χρήματα, έγινε κούκλος! Το κάθετι επάνω του ήταν original. Από το σαζμάν μέχρι τους καθρέπτες και την χειμωνιάτικη τέντα από καραβόπανο. Μέχρι και το χρώμα bronze green deluxe από τα sixties ήταν το γνήσιο, φερμένο από την Αγγλία.

Είχε μόνο 74 ίππους, όσους ένα σύγχρονο αυτοκίνητο πόλης. Είχε όμως αρκετή ροπή, πολύ κοντό gearing και ζύγιζε όσο τα κορυφαία σπορ αυτοκίνητα, δηλαδή το μισό απ’όσο ζυγίζει σήμερα το FJ μου. Με τόσο χαμηλό βάρος, military τροχούς 700Χ16, άκαμπτους άξονες και καλές γωνίες, μπορούσε να περάσει από σημεία που φάνταζαν απροσπέλαστα. Ήταν πραγματικά λεβέντης με τα κριτήρια της εποχής του.Land Rover Series III SWB 02

Όπου κι αν βρισκόταν κέρδιζε την αγάπη και τον θαυμασμό. Ήταν όμορφος, σπάνιος, εξέπεμπε καλό γούστο και πολλή δουλειά κι ο κόσμος δεν δίσταζε να εκδηλωθεί και να μου πιάσει κουβέντα. Μου έχει χαρίσει αξέχαστες διακοπές σε Ελληνικά νησιά και μεθυστικές βραδυνές βόλτες σε παραλιακούς δρόμους.

Εκεί που δεν το είχε, ήταν στην άνεση και την ασφάλεια. Άβολα flat καθίσματα χωρίς σχήμα και headrest, καμία μόνωση και ανάρτηση κάρου. Επιπλέον, πανάρχαια φρένα και πολύ στενό μετατρόχιο.

Αν σκεφτώ τι κάναμε τότε, ακόμα και η δυσκολότερη διαδρομή με τα σημερινά οχήματα μου φαίνεται βαρετά ασφαλής. Με τον παππού έζησα φανταστικές περιπέτειες στη Β. Ελλάδα.

Μία απ’αυτές ήταν πραγματικό epic expedition. Δύο εβδομάδες διάσχιση από δασικούς δρόμους και αχαρτογράφητα μονοπάτια από το Κιλκίς μέχρι τα Πομακοχώρια της Ξάνθης. Όλη σχεδόν η αχανής Ροδόπη, διανυκτερεύοντας με σκηνές καθημερινά σε διαφορετικό δάσος.

Φυσικά χωρίς GPS. Χάρτινος χάρτης, πυξίδα, υπολογισμός των διαδρομών με αζιμούθιο, ψάξιμο και απίστευτο fun. Κολύμπι σε ποτάμια, βουτιές σε καταρράκτες, περπάτημα σε μονοπάτια με ίχνη από αρκούδες, διαβίωση στα καλύτερα της και πάρα πολύ off road. Απόλυτη αίσθηση ελευθερίας.

Η παρέα μας ήταν εννέα μπουμπούκια. Δύο κολλητοί μου από Β.Ελλάδα, ένας φίλος από Κρήτη, εγώ και πέντε κορίτσια. Τα οχήματα μας έμοιαζαν και τα τρία λες και τα είχαμε κλέψει από τα γυρίσματα κάποιας ταινίας εποχής.

Ένα Jeep CJ2, ένα Austin Gypsy και ο παππούς. Αθροιστικά είχαν 100 χρόνια ζωής πίσω τους. Επίσης είχαν ίσως 100 ίππους, αθροιστικά πάντα. Κανένα δεν είχε σκεπή ή κάποια προστασία για τους επιβάτες από τη σκόνη και τον ήλιο, το κρύο και τη βροχή.

Κουβαλούσαμε 100 λίτρα εφεδρικά καύσιμα για το κάθε όχημα, τρόφιμα για 10 γεύματα, ανταλλακτικά, σκηνές, υπνόσακκους κλπ, συν σκεύη για το μαγείρεμα, όπλα, survival gear κι όλα τα συναφή.

Τα οχήματα ήταν φορτωμένα σε υπερβολικό σημείο. Το πλάνο ήταν κάθε λίγες μέρες να κατεβαίνουμε στον πολιτισμό για ανεφοδιασμό. Νερό φυσικά είχαμε όσο θέλαμε, από τις αμέτρητες πηγές του δάσους. Ξεκινήσαμε βράδυ, επίτηδες για να οδηγήσουμε όλη τη νύχτα κάτω από τ’αστέρια και να αποφύγουμε το ψήσιμο από τον ήλιο.

Όμως στην ανάβαση προς το Καστανοχώρι, λίγο πριν ξημερώσει, το μοτέρ του CJ δεν άντεξε κι έφυγε for a better place.

Ήττα. Άναμα φωτιάς, καφές και συμβούλιο των αντρών της φυλής.

Πράγματι οι επιλογές που είχαμε ήταν να επιστρέψουμε ηττημένοι ή να συνεχίσουμε την περιπέτεια με τους δύο Εγγλέζους, το Austin και τον παππού.

Αποφασίσαμε το δεύτερο κάτω από τα βλέμματα των κοριτσιών που μας παρακολουθούσαν να λέμε με απόλυτη σοβαρότητα, με μάτια κόκκινα από τη σκόνη, πως όταν ξημερώσει θα συνεχίσουμε με τα εναπομείναντα οχήματα. Έτσι κι έγινε.

Ο παππούς ρυμούλκησε το πεθαμένο τζιπ στο Καστανοχώρι και επέστρεψε. Φορτώσαμε τα πάντα και τα δέσαμε. Στη συνέχεια ο κόσμος ανέβηκε πάνω στα πράγματα και συνεχίσαμε.

Θυμάμαι ότι κατά το μεσημέρι της επόμενης μέρας ένας φίλος μου (Tom, ζεις;) αποκοιμήθηκε πάνω στα πράγματα και παρολίγο να πέσει έξω απ’το όχημα. Τελικά μας πήρε 40 ώρες να φτάσουμε στην καρδιά του Καράντερε.

Το φορτίο ήταν τόσο που η χρήση του low range ήταν σχεδόν μονόδρομος, ενώ τα πρωτόγονα φύλλα σούστας του παππού είχαν γίνει τόσο άνετα όσο ποτέ άλλοτε από το βάρος που σήκωναν.

Κάθε λίγο έπρεπε να συμπληρώνουμε λάδι στον πίσω άξονα. Κατά τ’άλλα όμως το Land Rover δούλευε σαν ραπτομηχανή. Ούτε υπερθέρμανση, ούτε τίποτα.

Οι μέρες περνούσαν, οι διακοπές μας συνεχίζοταν και όλοι, ιδίως τα κορίτσια προς έκπληξη μας, περνούσαμε μαγικά. Μπάνιο, δάσος, περιπέτεια, φωτιά το βράδυ και ατέλειωτο γέλιο και κουβέντες.

Η έκπληξη του ταξιδιού ήταν ακόμα μπροστά μας αλλά δεν το ξέραμε. Φεύγοντας από το Στραβόρεμα στο δάσος του Φρακτού για Θέρμα και Παρανέστι, χάσαμε επαφή με το Austin. Ασυρμάτους δεν είχαμε, ήμασταν ακόμα εντελώς πρωτόγονοι. Για κινητά και άλλα τέτοια gizmos ούτε λόγος.

Προς το απόγευμα, μετά από πολύ ψάξιμο στα μονοπάτια για ίχνη από τα λάστιχα του Austin αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο σημείο του camp της προηγούμενης νύχτας και να πιάσουμε τη διαδρομή από την αρχή.

Kατά τις 2 τη νύχτα τα φώτα του παππού έπεσαν πάνω στις σκηνές της παρέας και μερικά μέτρα πιο κάτω είδαμε και το Austin.

Τα παιδιά μας είπαν τι είχε γίνει. Το Austin είχε φύγει στο πλάϊ του μονοπατιού και είχε τουμπάρει. Μη έχοντας σκεπή, roll cage, τέντα, τίποτα πάνω από τους επιβάτες, στην πρώτη τούμπα άδειασε στο έδαφος τους ανθρώπους και όσα πράγματα δεν ήταν δεμένα. Και συνέχισε μόνο του άλλη μία ολόκληρη τούμπα πριν σταματήσει στα πιο κάτω δέντρα. Κανείς δεν είχε πάθει τίποτα περισσότερο από γρατζουνιές!

Αν δεν το είχα δει με τα μάτια μου δεν θα το πίστευα. Βλέποντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο, τα παιδιά έστησαν σκηνές, άναψαν φωτιά, μαγείρεψαν και μας περίμεναν. Ήξεραν ότι θα τους ψάχναμε με κάθε τρόπο μέχρι να τους βρούμε.

Όταν τους βρήκαμε τη νύχτα είχαν μπει ήδη στις σκηνές για ύπνο. Δεν είχαν εμφανή σημάδια μετατραυματικού στρες.

Το επόμενο πρωϊ έκπληκτοι διαπιστώσαμε ότι το Austin δεν είχε πάθει σοβαρή ζημιά. Μόνο τσαλακωμένες λαμαρίνες, σπασμένα παράθυρά και παρπρίζ. Ηλεκτρικούς εργάτες όμως δεν είχαμε. Μόνο high-lift, πολλά μέτρα σχοινί, τσεκούρια, εργαλεία, τον παππού και τα χέρια μας.

Ετοιμάσαμε στη φωτιά σιτεμένα μοσχαρίσια steaks, πατάτες στη χόβολη και δυνατό καφέ και μετά πιάσαμε δουλειά. Προς το απόγευμα το είχαμε βγάλει. Θέλαμε να το γυρίσουμε στις ρόδες του σιγά σιγά με τα σχοινιά και το high-lift, ασφαλίζοντας το πάντα από ψηλότερα δέντρα.

Και στο τέλος να το τραβήξουμε από την απότομη πλαγιά. Θυμάμαι ότι σ’ αυτή τη τελική προσπάθεια τραβήγματος, είχαμε ανέβει και οι εννέα πάνω στον παππού γιατί αλλιώς σπίναρε και δεν μπορούσε να το τραβήξει.

Υπάρχει σίγουρα λόγος που αυτά τα αρχαία Land Rover είναι θρύλοι. Άντεξε, ούτε μυρωδιά συμπλέκτη, ούτε οποιαδήποτε ζημιά. Εννοείται ότι εκείνο το βράδυ φάγαμε ξανά φανταστικά και με εξαιρετική όρεξη. Την επομένη κάναμε τις απαραίτητες επισκευές στην μηχανή του Austin και συνεχίσαμε τις διακοπές μας, μέχρι την ημερομηνία που επιστρέψαμε κύριοι στον πολιτισμό.

Στην Ροδόπη ξαναταξιδέψαμε πολλές φορές κι έχω πολλές τέτοιες ιστορίες. Κανείς ευτυχώς δεν ξανάπεσε σε γκρεμό. Μεχρι που εκείνη η παρέα σκόρπισε, όπως γίνεται συνήθως.

Ένα τέτοιο ταξίδι δεν θα μπορούσε να γίνει σήμερα.

Θα το θεωρούσα επιπόλαιο και δεν θα εξέθετα τα παιδιά και τους ενήλικες της παρέας σε τέτοιες συνθήκες. Σίγουρα περιφρονήσαμε κάθε κανόνα ασφαλείας και είχαμε τεράστια τύχη που γυρίσαμε όλοι πίσω.

Την αίσθηση της ελευθερίας όμως, την κακουχία, τις νύχτες στα ξέφωτα του πανάρχαιου δάσους με τη λάμψη της φωτιάς να ζωγραφίζει παράξενα σχήματα στα γύρω έλατα, τις βουτιές στις φυσικές πισίνες με το παγωμένο νερό, την συντροφικότητα και την εξάρτηση από τον διπλανό σου για την επιβίωση, νιώθω τόσο μα τόσο τυχερός που τα έζησα.

Και θα ‘θελα κι η μικρή μου να μάθει πως αυτά δεν υπάρχουν μόνο στα βιβλία.

Μιχάλης Μισκής

*Οδοιπορικά με ουσιά και συναίσθημα δυστυχώς σήμερα σπανίζουν στο διαδύκτιο, καθώς για να μπορέσεις να εκφράσεις ένα συναίσθημα θα πρέπει πρώτα να είσαι άνθρωπος που μπορεί να βιώσει την στιγμή πριν γράψει για αυτήν. Ένας τέτοιος άνθρωπός είναι ο φίλος και συνεργάτης Μιχάλης Μισκής που με άφησε να μοιραστώ την αναμνηση του μαζί σας..

Αν θέλετε να βιώσετε περισσότερα Off Road οδοιπορικά επισκευθείτε την σελίδα Nomad Off Road στην διευθυνση : http://www.nomad.gr/.

Ismini Fabiatou





EnglishΕλληνικά