Οι Γάλλοι που ανακάλυψαν την κατηγορία των πολυμορφικών οικογενειακών αυτοκινήτων δεν έχουν σταματήσει ούτε στιγμή να την εξελίσσουν.
Η… σκούφια του C4 Picasso 1.6 Hdi της δοκιμής μας κρατά από το από την γνωστή σειρά Best Seller της Citroen, ή οποία στην αρχή με το Xsara Picasso και στην συνέχεια με το C4 Picasso- που είχα δοκιμάσει το 2006, είχε μια εξαιρετική πορεία στην αγορά. Και όχι άδικα!
Τα αυτοκίνητα της σειράς Picasso ανέκαθεν αποτελούσαν ορόσημο στην κατηγορία παρουσιάζοντας καινοτόμες λύσεις αναφορικά με την εκμετάλλευση των χώρων και την πρακτικότητα. Τι αλλάζει λοιπόν με το μοντέλο που παρουσιάστηκε το 2013 και το οποίο οδηγώ αυτή την στιγμή?
Δεν κρατιέμαι θα το πω: αυτό εδώ βλέπεται!
Έχοντας σχεδόν εξαντλήσει τις δυνατότητες τους σε ότι αφορά την διαχείριση των χώρων του αμαξώματος, οι
άνθρωποι της Citroen στραφήκαν στην αναβάθμιση της ποιότητας και την ικανοποίηση του αισθητικού μας κριτηρίου.. Και «μα τον Τουτατή» τα κατάφεραν! To C4 Picasso είναι τόσο στιλάτο και ταυτόχρονα κομψό- που σε κάνει να το θέλεις ακόμη και αν δεν το χρειάζεσαι.
Ας δούμε λοιπόν με όσο πιο αντικειμενικό τρόπο γίνεται τα προτερήματα αυτού του υπέροχου αυτοκινήτου, αλλά και να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τα σημεία που μπορεί να προβληματίσουν τον υποψήφιο αγοραστή.
Εμφάνιση
Το αυτοκίνητο μπορεί να είναι ψηλό και κάπως τετραγωνισμένο- όπως όλα τα αυτοκίνητα της κατηγορίας- αλλά οι Γαλάτες σχεδιαστές φρόντισαν να προσθέσουν κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν όλη την διαφορά.
Καταρχήν η πενταθέσια έκδοση του Picasso διατήρησε την “sports back” εμφάνιση του προηγούμενου μοντέλου, με το αεροδυναμικό σχήμα της πίσω κολώνας φροντίζοντας να στρογγυλέψουν όλες τις ακμές του αμαξώματος. Στην συνέχεια σχεδίασαν τα πίσω φωτιστικά σώματα έτσι ώστε να θυμίζουν Golf-διαφημίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναβαθμισμένη ποιότητα.
Με τα ξεχωριστά φώτα με τεχνολογία led στο μπροστινό μέρος διατηρείται στο ακέραιο η εταιρική ταυτότητα και αναδεικνύεται η Γαλλική καταγωγή του αυτοκινήτου. Επειδή στην εξωτερική εμφάνιση ισχύει το: «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» θα πω ότι για τα δικά μου γούστα το C4 Picasso είναι Το ομορφότερο πολυμορφικό της αγοράς και θα σταματήσω εδώ!
Εσωτερικό
Ανοίγοντας την πόρτα η εικόνα είναι ακόμα καλύτερη καθώς το ταμπλό- που είναι όλο επενδυμένο με μαλακό και ποιοτικό πλαστικό, κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις με το μινιμαλιστικό και απέριττο σχεδιασμό του. Βλέπετε, όλα τα συστήματα του αυτοκινήτου ελέγχονται από μια μεγάλη οθόνη αφής (12” νομίζω) στην κεντρική κονσόλα και έτσι όλα τα κουμπάκια για τον χειρισμό του ηχοσυστήματος και του κλιματισμού απουσιάζουν.
Όλες αυτές οι λειτουργίες μαζί με το on board computer, την ανοιχτή ακρόαση και το navigation system συγκεντρώνονται εκεί σε μια οθόνη με όμορφα γραφικά και φωτισμό.
Όμως η πρακτικότητα και η εργονομία του συστήματος αμφισβητείται –ιδίως από εκείνους που δεν είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, καθώς για παράδειγμα για να ρυθμίσεις το ραδιόφωνο πρέπει πρώτα να βγεις από το μενού του συστήματος αερισμού και να ακουμπήσεις την οθόνη στο κατάλληλο σημείο που θα σε οδηγήσει στο μενού με τους σταθμούς, όπου θα αρχίσεις να ψάχνεις.
Επιπλέον η απόκριση της οθόνης αφής δεν είναι άμεση, κόβοντας πόντους από την εμπειρία χειρισμού του συστήματος. Για να απλοποιήσει κάπως τα πράγματα η Citroen έχει τοποθετήσει ένα πλήκτρο στο τιμόνι που επιτρέπει την μετάβαση από το ένα μενού στο άλλο χωρίς να χρειάζεται να πάρει ο οδηγός το βλέμμα του από τον δρόμο.
Και μιλώντας για τιμόνια.. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ(!!) το “τιμόνι UFO” του προηγούμενου μοντέλου με το σταθερό κέντρο βρέθηκε εκεί που του αξίζει: έξω από το C4! Αυτό από μόνο του κάνει τον πολύπλοκο χειρισμό της κεντρικής μονάδας διαχείρισης να φαίνεται σαν μια μικρή λεπτομέρεια που στο τέλος την συνηθίζεις!
Πράγματι μετά από μια εβδομάδα οδήγησης του Picasso οφείλω να ομολογήσω ότι συνήθισα και χειριζόμουν το σύστημα χωρίς να χρειάζεται να αποσπώ πολύ την προσοχή μου από τον δρόμο.
Μια σημαντική έλλειψη σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο είναι η κατάργηση των μεγάλων και πολύ πρακτικών ντουλαπιών δεξιά και αριστερά από τον ψηφιακό πίνακα οργάνων, που αφαιρέθηκαν μάλλον για λόγους ποιότητας.
Στο νέο ταμπλό όλα δείχνουν να είναι φτιαγμένα για να μην τρίξουν ποτέ και το φινίρισμα είναι υπεράνω κάθε κριτικής. Το πανοραμικό παρμπρίζ δίνει την αίσθηση ότι κάθεσαι σε πιλοτήριο ελικοπτέρου και η ορατότητα προς τα εμπρός γίνεται ακόμη καλύτερη χάρη στα παράθυρα που βρίσκονται μπροστά από τις εμπρός κοίλωνες.
Το κάθισμα προσφέρει επαρκή στήριξη στο σώμα του οδηγού- που κάθεται ψηλά και μπροστά- προσφέροντας καλή ορατότητα κατά την οδήγηση μέσα στην πόλη.
Λίγη προσοχή χρειάζεται στο παρκάρισμα καθώς το αυτοκίνητο είναι αρκετά φαρδύ και από την θέση του οδηγού είναι αδύνατον να υπολογίσεις το μήκος προς τα εμπρός καθώς το τέλος του καπό δεν φαίνεται.
Τέλος τα ηλιοσκίαστρα εξαιτίας του πανοραμικού παρμπρίζ βρίσκουν στο κεφάλι ψηλών οδηγών, κάτι που σε σχέση με την αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει είναι μάλλον αμελητέο θέμα. Όπως και στο προηγούμενο μοντέλο, οι πίσω επιβάτες έχουν στην διάθεση τους τρία ξεχωριστά καθίσματα με ISOFIX τα οποία σε συνδυασμό με το επίπεδο πάτωμα κάνουν το C4 Picasso ιδανικό για την μεταφορά 5 ενηλίκων.
Εναλλακτικά εάν θέλετε (εγώ θέλω!) μπορείτε να τοποθετήσετε τρία παιδικά καθίσματα Isofix. Αυτό το τελευταίο το ζήλεψα καθώς στο δικό μας αυτοκίνητο που θεωρητικά είναι εξίσου μεγάλο κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατον.
Ο χώρος αποσκευών με 537-630 λίτρα είναι ο μεγαλύτερος της κατηγορίας και έχει κανονικό σχήμα, ενώ αν χρειαστεί να μεταφέρετε μακριά αντικείμενα αυτό γίνεται με μεγάλη ευκολία ρίχνοντας το μεσαίο κάθισμα.
Υπάρχουν πολλοί αποθηκευτικοί χώροι στις πόρτες, κάτω από τα καθίσματα, και πίσω από τον μοχλό των ταχυτήτων, ενώ τα τραπεζάκια πίσω από τα καθίσματα είναι πολύ γερά και πρακτικά.
Το αυτοκίνητο διαθέτει και δύο θύρες USB για να φορτίζετε το κινητό, ή για να τοποθετήσετε το ipοd σας. (αν)Άξιο αναφοράς είναι το ηλεκτρικό χειρόφρενο που ασφαλίζει από ένα διακόπτη στο μέσον της κονσόλας και που αν μη τι άλλο θέλει αρκετή συνήθεια για να το εμπιστευτείς.
Κινητήρας
To C4 Picasso συνδυάζεται με τέσσερις κινητήρες 1.6 λίτρων, δυο βενζίνης και δύο πετρελαίου. Ο γνωστός βενζινοκινητήρας 1,6 VTi με τους 120 ίππους αποτελεί την βασική έκδοση, ενώ ο 1,6 ΤΗP με τους 155 ίππους εξοπλίζει την πιο γρήγορη έκδοση του αυτοκίνητου.
Όσοι επιλέξουν την πετρελαιοκίνητη έκδοση (..σχεδόν όλοι δηλαδή!) θα βρουν διαθέσιμο τον 1,6 HDi με 90 ή 115 ίππους. Εμείς εδώ έχουμε να κάνουμε με την δυνατή πετρελαιοκίνητη έκδοση των 115 ίππων και 270Νm ροπής που συνδυάζεται με ένα σχετικά πυκνό εξατάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων.
Ο επιλογέας θα μπορούσε να είναι πιο σαφής, όμως για τον χαρακτήρα του αυτοκινήτου είναι αποδεκτός, ενώ το πετάλι του συμπλέκτη είναι μαλακό και ακριβές. Ο κινητήρας εκκινεί από ένα κουμπί στο ταμπλό και ο θόρυβος του δυσκολεύεται να φτάσει στους επιβάτες λόγω της πολύ καλής μόνωσης.
Τραβά θετικά μετά τις 1300 σαλ ως τις περίπου 4000 στροφές όπου πάνω από εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να λειτούργει. Αν δεν πιεστε
ί μπορεί να κινεί το αυτοκίνητο σε ημιαστικές περιοχές καταναλώνοντας μόλις 5,5 λίτρα/ 100 χλμ. , ενώ αν θέλετε να το πιέσετε πηγαίνοντας με 180 στην εθνική μην εκπλαγείτε εάν δείτε και 11λίτρα/ 100 χλμ.
Στην Πόλη
Απολαυστικά εύστοχο για τον χαρακτήρα του αυτοκινήτου μου φάνηκε το ηλεκτρουδραυλικό τιμόνι που στο παρκάρισμα είναι μαλακό και εύχρηστο, ενώ «σφίγγει» ευχαρίστα όσο ανεβαίνουν τα χιλιόμετρα.
Επιπλέον το τιμόνι εκτός του ότι είναι εμφανισιακά όμορφο και φιλοξένει τα χειριστήρια του ηχοσυστήματος και του cruise control, καταφέρνει να «κόβει» πολύ κάνοντας το αυτοκίνητο να χωρά σχεδόν παντού μέσα στην πόλη.
Στην πόλη η μαλακά ρυθμισμένη ανάρτηση αναδεικνύει τον άνετο χαρακτήρα του αυτοκινήτου καθώς περνά πάνω από τις λακκούβες με άνεση χωρίς να κουράζει τους επιβάτες.
Σε κάποιες περιπτώσεις θα παρουσιάσει κάποιες αναπηδήσεις στους πίσω τροχός οι οποίες όμως δεν τρομάζουν τον οδηγό και ελέγχονται από το ακριβές τιμόνι. Το σύστημα Hill Assist που κρατά τα φρένα πατημένα για μερικά δευτερόλεπτα στις ανηφόρες βοηθά στο να χαλαρώσει λίγο ο οδηγός, ενώ το σύστημα Start/Stop φροντίζει για περαιτέρω ησυχία και φυσικά οικονομία όταν ακινητοποιείται σε κάποιο φανάρι το C4 Picasso.
Οι μεγάλοι καθρέπτες και η καλή ορατότητα προς τα πίσω βοηθά στους ελιγμούς, ενώ όπως είπαμε χρειάζεσαι λίγη προσοχή στο παρκάρισμα γιατί κοιτώντας μπροστά τα όρια του αμαξώματος δεν είναι ευδιάκριτα.
Στον Αυτοκινητόδρομο
Αρχικά αν εξαιρεθούν κάποιοι κραδασμοί του κινητήρα στα 130-135 χλμ την ώρα, το Picasso γίνεται απολαυστικό μέτα τα 140χλμ/ω. Σε αυτή την ταχύτητα δεν παρουσιάζεται κανένας αεροδυναμικός θόρυβος, ο κινητήρας γουργουρίζει στις 2.200 σαλ καταναλώνοντας μόλις 6.5 λίτρα πετρελαίου για κάθε 100 χλμ.
Φήμες λένε ότι, με λίγη υπομονή, μπορεί να δείτε στο ταχύμετρο την ένδειξη των 200 χλμ/ω με το αυτοκίνητο να παραμένει σταθερό και ανεπηρέαστο από τους πλευρικούς ανέμους.
Η μαλακή ανάρτηση δίνει στους επιβάτες την αίσθηση ότι κινούνται πάνω σε ένα μαγικό χαλί την ώρα που ο οδηγός με την βοήθεια του ακριβέστατου τιμονιού χαλαρώνει απολαμβάνοντας την διαδρομή.
Στις Στροφές
Η ανάρτηση αποτελείται από γόνατα McPherson εμπρός και ένα ημιάκμπτο άξονα πίσω- και είναι σαφώς ρυθμισμένη με γνώμονα την άνεση.
Η μαλακή ρύθμιση των ελατηρίων, οι μεγάλες διαδρομές της ανάρτησης- και κυρίως η χαλαρή απόσβεση επαναφοράς στα πίσω αμορτισέρ θα κάνουν αμέσως εμφανή την παρουσία τους σε περίπτωση που αποφασίσετε να κινηθείτε γρήγορα στο επαρχιακό δίκτυο.
Το ότι το Picasso απλά δε «γουστάρει» να κινείται γρήγορα δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κιόλας. Όμως οι κλίσεις του αμαξώματος, οι αναπηδήσεις του πίσω μέρους στις ανωμαλίες του δρόμου και η δυσαρέσκεια των πίσω επιβατών τελικά σε αναγκάζουν να συμμορφωθείς.
Το αυτοκίνητο δυσανασχετεί όταν πιέζεται- και ενώ τα φρένα είναι δυνατά και ακούραστα, τελικά λυπάσαι να ακούς τα λάστιχα να τσιρίζουν περισσότερο από τα παιδιά σου στο πίσω κάθισμα και σταματάς.
Αν αυτό που ζητάτε είναι να τρέχετε στο επαρχιακό δίκτυο ρίξτε μια ματιά στο Impreza Sti, ή έστω στο Ford SΜax αν έχετε τάσεις σαδισμού και επιμένετε να κουβαλάτε την οικογένεια μαζί σας την ώρα που θέλετε να διασκεδάσετε..
Τελειώνοντας την δοκιμή, ο αρχικός έρωτας που προκλήθηκε από την εμφάνιση άρχισε να σβήνει.
Τα πραγματικά μειονεκτήματα του αυτοκινήτου εστιάζονται στην συνήθεια που χρειάζεται για να συζήσεις με το κεντρικό ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης και την δυσαρέσκεια που δείχνει το αυτοκίνητο όταν κινείται σε ρυθμούς για τους οποίους δεν σχεδιάστηκε.
Τώρα που γνώρισα τα μειονεκτήματα του C4 Picasso, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι τα πλεονεκτήματα του είναι περισσότερα. Λαμβάνονταςτέλος υπόψη την σχέση τιμής και προσφερομένων χαρακτηριστικών μιλάμε για ένα αυτοκίνητο που στην 7θέσια μορφή του –προσωπικά- με βάζει σε σοβαρές σκέψεις!
Δεν με ευχαρίστησε
- Η εργονομία που λόγω της ευρείας χρήσης ηλεκτρονικών θέλει συνήθεια.
- Οι έντονες κλίσεις και οι αναπηδήσεις του πίσω άξονα όταν το αυτοκίνητο πιεστεί.
Θα θυμάμαι
- Τον απέριττο και μοντέρνο σχεδιασμό του ταμπλό
- Τους άπλετους χώρους, την οικονομία και την άνετη ανάρτηση.
Ισμήνη Φαμπίατου
δείξω κιόλας με φωτογραφίες- γιατι θα πρέπει να επισκεφθείτε το μέρος αυτό και εσείς.. Τα λουτρά βρίσκονται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Έδεσσας και ο συντομότερος και πιο διασκεδαστικός δρόμος για να βρεθεί κανείς εκεί είναι μέσο Λαμία Δομοκού κτλ. Όμως εμείς συζητώντας και προσπαθώντας να αποφασίσουμε για το εάν θα πάμε στην Αλεξανδρούπολη, ή την Αριδαία (!) είχαμε ήδη φτάσει στα Τέμπη. Η Εγνατία Οδός αποτελεί μια πραγματικά ευχάριστη εμπειρία για εμάς τους Αθηναίους, αφού και δωρεάν είναι (ήταν όταν γράφτηκε το άρθρο) , αλλά και η χάραξη, το πλάτος και η ποιότητα της ασφάλτου και θυμίζει έντονα την Αττική Οδό με όμορφη θέα. Στην Βέροια εγκαταλείψαμε την Εγνατία και κατευθυνθήκαμε προς την Έδεσσα και στην συνέχεια στο Λουτράκι της Αριδαίας, όπου μέχρι να φτάσουμε εκεί η ώρα είχε φτάσει 11,30 το βράδυ.Βρήκαμε να μείνουμε στο ξενοδοχείο Filoxenia έναντι € 40 την νύχτα μαζί με πρωινό.Το δωμάτιο ήταν καθαρό και μεγάλο, ενώ μέσα στην τιμή αυτή μας προμήθευσαν και με ξύλα για το τζάκι που έκαιγε όλη την νύχτα. Το πρωί καταλάβαμε ότι το δωμάτιο δεν είχε ακόμα πατζούρια(λόγω ανακαίνησης) αφήνοντας τον ήλιο να μας τρυπά τα μάτια από τις 7 το πρωί. Αυτό τελίκα αποδείχτηκε σωτήριο γιατί έτσι μπορέσαμε να πάμε στα λουτρά νωρίς πριν”πλακώσει” ο πολύς ο κόσμος. Παρόλο που η φύση έχει χαρίσει απλόχερα σε αυτόν τον τόπο τις ομορφιές της, δυστηχώς η επέμβαση των Νεο-Ελλήνων στην φύση είναι για μια ακόμα φορά τουλάχιστον αποκαρδιωτική. Πρέπει να προσποιηθείς ότι δεν βλέπεις τους μικροπωλητές που πουλάνε τα πάντα (από καπέλα, πετσέτες, μηχανάκια του φραπέ, μέχρι παστέλι και μέλια) και την κακογουστιά του Ελληνικού δημοσίουτο οποίο στην δεκαετία του 1970 έστησε κάτι ανεκδιήγητες παράγκες και ένα ξενοδοχείο-θρίλερ μέσα σε ένα από τα πιο μαγευτικά τοπία του κόσμου…. Ευτυχώς που ένα ε
πιδοτούμενο πρόγραμμα από την ΕΕ βοήθησε στην ανάδειξη του φυσικού τοπίο, χρηματοδοτόντας την κατασκευή ενός μονοπατιού που ξεκινά από το σημείο που τελειώνουν τα «δρακουμέλ» τσαντίρια της ελληνικής πραγματικότητας και που σε ανεβάζει περίπου 1000 με 1500 μέτρα μέσα στο μαγευτικό φαράγγι. Εμείς καθίσαμε μέσα στο φυσική πισίνα με το ζεστό νερό για τουλάχιστον 35 λεπτά και χαλαρώσαμε απολαμβάνοντας τους καταρράκτες με το ζεστό νερό και τον λαμπερό ανοιξιάτικο ήλιο. Μετά από λίγο όμως «πλάκωσε» το ειδικό γκρουπ το οποίο αποτελείτο αποκλειστικά από υπέρβαρες κύριες με τσιρικτές φωνές. Ο παράδεισος μετατράπηκε σε κόλαση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καθώς οι φωνές, η αγένεια και τα σπρωξίματα πήραν την θέση της απόλαυσης και της απόλυτης ηρεμίας. Προλάβαμε να βγούμε έξω από το νερό πριν μας πνίξει το “ΤΑΧΝ”(Τάγμα Αγενών Χοντρών Νεοελληνίδων). Αυτές οι κυρίες δυστυχώς κυκλοφορούν δίπλα μας αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο πέρα από την πάρτη τους και τρέφονται από την ανοχή μας! Σκουπιστήκαμε και ανηφορίσαμε το μονοπάτι που οδηγεί σε ένα προϊστορικό σπηλαίο (το οποίο έχει είσοδο € 2,5 ) και στην συνέχεια-σε μια διαδρομή μνημείο στην φυσική ομορφιά-απολαύσαμε το λαμπερό ανοιξιάτικο τοπίο στην σκιά του χιονισμένου Βόρρα που φιλοξενει το χιονοδρομικό 
Οι υπεύθυνοι διάνοιξης των δρόμων όμως έχουν άλλη γνώμη και έτσι ο δρόμος αυτός παρόλο που είναι ένας απόλυτα βατός χωματόδρομός δεν καθαρίζεται από τα χιόνια. Έτσι μετά από δεκαπέντε χιλιόμετρα ανηφόρας το λαπαδιασμένο χιόνι νίκησε με απίστευτη ευκολία το x drive της BMW και το Χ3 βρέθηκε ακινητοποιημένο με την κοιλία του να ακουμπά το μαλακό χιόνι…Ευτυχώς που ο δρόμος ήταν ανηφορικός και έτσι με αρκετή προσπάθεια καταφέραμε να ξεκολλήσουμε το βαρύ αυτοκίνητο. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι είχαμε μαζί μας ποδήλατα και έτσι ενώ ο ένας οδηγούσε το αυτοκίνητο, ο άλλος κατέβαζε το ποδήλατο στον κατηφορικό δασικό δρόμο στα όρια της πρόσφυσης του δικυκλου. Νικημένοι αλλά χαρούμενοι από την ποδηλατική μας εμπειρία βάλαμε “πλώρη” για το Νυμφαίο το οποίο βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 1350 μέτρων μέσα στα δάση του όρους Βίτσι. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά χωριά του τόπου μας και αξίζει οπωσδήποτε να περάσετε ένα ήσυχο σαββατοκύριακο εκεί. Υπάρχουν πολλοί και κυρίως καλόγουστοι Ξενώνες, ενώ τα εστιατόρια προσφέρουν καλό και σχετικά φτηνό φαγητό. Οι άνθρωποι επηρεασμένοι από την φυσική ομορφιά είναι φιλόξενοι και καλόκαρδοι και φυσικά όλοι νοιώθουν περήφανοι γιατί στον τόπο τους φιλοξενούν το μοναδικό καταφύγιο για άγριες αρκούδες στα Βαλκάνια- τον γνωστό 
εύσαμε με πολύ λίγα χρήματα, €25 για ένα δίκλινο, ενώ στις γραφικές ταβέρνες απολαύσαμε με την ησυχία μας το παραδοσιακό τσίπουρο και τα φρέσκα τοπικά ψάρια. Την άλλη ημέρα το νωρίς πρωί και πριν πιούμε τον καφέ μας, νοικιάσαμε μια βάρκα και παρόλο το τσουκτερό κρύο που κατέβαινε από τα βουνά της Αλβανίας και των Σκοπίων, ταξιδέψαμε στα νότια παράλια της Μεγάλης Πρέσπας. Εκεί είδαμε το γνωστό «τριεθνές» την εκκλησία της Μεταμόρφωσης και εντυπωσιαστήκαμε από την Παναγία την Ελεούσα που χτίστηκε μέσα σε ένα βράχο το 1410. Μέσα στην απόλυτη ηρεμία της απέραντης αυτής λίμνης ζει ένας μεγάλος αριθμός πτηνών που αξίζει να δείτε. Τα € 20 που πληρώσαμε για την βόλτα των 40 λεπτών μπορεί να μας φάνηκαν αρκετά, αλλά η εμπειρία που κερδίσαμε ήταν μοναδική και αξέχαστη. Μετά από ένα πρωινό καφέ επισκεφτήκαμε το περίεργο νησάκι του Άγιου Αχχίλειου με τον Βυζαντινό νάο και τους λιγοστούς κατοίκους του που βρίσκεται στην Μικρή Πρέσπα. Μια πλωτή γέφυρα μήκους σχεδόν ενός χιλιόμετρου, αντικατέστησε την πλωτή καλύβα που εκτελούσε χρέη ferry boat για το ακριτικό αυτό χωρίο και έδωσε με αυτό τον τρόπο μια νέα ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη στο νησί. Στα στενά δρομάκια του χωριού είδαμε το πιο όμορφο τρακτέρ της Ελλάδας, αλλά και μια κούκλα δεμένη με σχοινί σε ένα φράκτη –λες και βρίσκεσαι στο νησί των ζόμπι και του βουντού. Το νησί έχει μια περίεργη αύρα που δεν μπορώ να την περιγράψω για αυτό και σας προτείνω να το επισκεφτείτε. Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο χωρίο Άγιος Γερμανός στην Μικρή Πρέσπα- και αφού γνωρίσαμε το πιο όμορφο «ελληνικό ποιμενικό» που έχουμε δει, βγάλαμε τον χάρτη για να δούμε τον δρόμο της επιστροφής. Είδ
αμε ότι θα μπορούσαμε να γυρίσουμε μέσω της Δυτικής Ελλάδας και έτσι ξεκινήσαμε με προορισμό την… Κοζάνη. Εκεί επειδή νομίζαμε ότι είχαμε αρκετό χρόνο, απολαύσαμε με τα ποδήλατα μας τον γύρο της λίμνης μέσα σε ένα φανταστικό δρομάκι που ακολουθεί τις όχθες της λίμνης. Πρόκειται για μια από τις πιο όμορφες διαδρομές για ποδηλατάδα που έχω συναντήσει.. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο για το φρικτό milk shake που μας προσφέρανε αντί € 4 το ένα στην παραλία της Λίμνης. Το καλό είναι ότι εκεί είχαμε την χαρά να δούμε το επίμονο φλερτάρισμα ενός αρσενικού κύκνου σε μια θηλύκια, που μας χάρισε άφθονο γέλιο με την επιμονή και την αφοσίωση του αρσενικού για το βασικό ενιστικό! Είχε ήδη φτάσει μεσημέρι και εμέις αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για τα Ιωάννινα, αλλά μετά από ένα λάθος στην πλοήγηση( γιατί: «εμείς δεν ρωτάμε, εμείς έχουμε τις απαντήσεις») βρεθήκαμε σε μια μαγευτική διαδρομή που μας πέρασε πολύ κοντά από τα αλβανικά σύνορα και μας οδήγησε στα Ιωάννινα μέσω των στενών δρόμων των Ζαγοροχωρίων. Τελικά μετά από μια μοναδική αλλά και κουραστική διαδρομή φτάσαμε στα Ιωάννινα περίπου στις 6,30 το απόγευμα όταν δηλαδή είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Κατεβάσαμε τα ποδήλατα και αφού κάναμε μια βόλτα στην Λίμνη και περιπλανηθήκαμε μέσα στην πόλη και το κάστρο, καθίσαμε για ένα καφέ στα σοκάκια των Ιωαννίνων. Εκεί β
ρήκαμε πολύ όμορφα μπαράκια με πολύ και ωραίο νέο κόσμο να απολαμβάνει την απογευματινή του βόλτα την πρώτη Κυριακή του Απριλίου. Εμείς επειδή δεν είχαμε κάνει αρκετά χιλιόμετρα για μια ημέρα…αποφασίσαμε να πάμε να φάμε στην Ναύπακτο στην «Μαρία» και να κοιμηθούμε εκεί γιατί δεν προλαβαίναμε να γυρίσουμε στην Αθήνα. Η «κοπάνα της Δευτέρας» ήταν ήδη γεγονός!
