Γιατί ερωτευόμαστε τα αυτοκίνητα?

Έχω την χαρά να ζω μαζί με πολλά αυτοκίνητα κάθε χρόνο, τα περισσότερα από τα οποία- όσο περίεργο και να ακούγεται- μου επιτρέπουν εύκολα ή λίγο πιο δύσκολα, να δω την αγάπη των μηχανικών που τα σχεδίασαν να υπερισχύει της ανάγκης των ανθρώπων του μάρκετινγκ να τα πουλήσουν!

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 034Δεν έγραψα ότι «έχω την τύχη να οδηγώ πολλά αυτοκίνητα» γιατί για να κερδίσω το δικαίωμα μου στο κάθισμα των αυτοκινήτων που βλέπετε στις παρουσιάσεις-  χωρίς να έχω την υποστήριξή ή να δουλεύω για το κάποιο από τα πολλών ειδών “κατεστημένα” και φυσικά χωρίς να είμαι άντρας, χρειάστηκε να παλέψω πολύ περισσότερο από όσο μπορεί να φαντάζεται κάποιος που βλέπει αυτό το «τυχερό», «χαζοχαρούμενο κοριτσάκι» να γράφει «χαριτωμένα» για το «Bazato GLX Plug-Out Hypnotize»!

«Είσαι τυχερή Ισμήνη που μπορείς να οδηγάς το Gargantuas M69 Ζ ο’Matic», διαβάζω συχνά και αναρωτιέμαι που είναι αυτή η τύχη όταν μετά τα καθημερινά καθήκοντα της μητέρας τριών παιδιών και ενος σκύλου(!), ξενυχτάω διαβάζοντας μέχρι τα ξημερώματα και  γράφοντας για αυτοκίνητα…

Ποιος μου χάρισε κάτι και δεν το κατάλαβα?

Παλιά που οδηγούσα στις πίστες κανείς δεν μου άνοιξε κάποια πόρτα επειδή ήμουν γυναίκα και αργότερα που εμφανίστηκαν οι μεγαλύτερες αξίες της ζωής μου- και έκαναν την εποχή των αγώνων να μοιάζει απίστευτα ασήμαντη, κρατήθηκα κοντά σε ότι αγαπούσα γράφοντας για αυτοκίνητα παλεύοντας απέναντι σε ανθρώπους που έβαλαν όλα τα εμπόδια όπου μπόρεσαν και προσπάθησαν να με «τελειώσουν» υποβιβάζοντας και αγνοώντας με.

Τα καλά λόγια περίσσεψαν …και περισσεύουν, αλλά τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός-και το ξέρουν.

Πέρα από τα σούσουρα και τις συνομωσίες, τόσα χρόνια άντεξα και σήμερα τους κοιτώ ίσια στα απορριμμένα τους μάτια, γιατί κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι τα έβαλαν με τον έρωτα μου.

Γιατί ναι, τα αυτοκίνητα για εμένα… είναι έρωτας!

Που θα ψάξεις την ψυχή στις «λαμαρίνες»?

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 018Από μικρή μου ήταν πολύ δύσκολο να εξηγήσω την γοητεία που ασκούσε επάνω μου κάθε τι που αποτελείτο από ένα κινητήρα και μερικές (τουλάχιστον 2 )ρόδες- ίσως κάτι να φταίει στον γενετικό μου κώδικα!

Έχοντας μεγαλώσει μέσα σε μια οικογένεια με μεγάλη ιστορία στον ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό, έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι το αυτοκίνητο πριν ακόμα μάθω να περπατώ, ενώ έχοντας οδηγήσει αρκετά οχήματα από μηχανή του γκαζόν μέχρι Formula3, έμαθα από τους καλύτερους να σέβομαι την «μηχανή» και να προσπαθώ να νοιώσω πάντα «τι σκεφτόταν εκείνοι που την έφτιαχναν».

FABIATOSΈχοντας ζήσει δίπλα στον Μάστορα εκεί στην Καλλιρόης, έβλεπα ότι θέλει να μιλάς στην «μηχανή» με αγάπη όταν κάνει σωστά όλα όσα πρέπει να κάνει- και να της «κατεβάζεις καντήλια» όταν αδιαφορεί για εσένα!

Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω ότι όταν ο Μάστορας μιλούσε, ή φώναζε στην μηχανή ή στο αυτοκίνητο, δεν επικοινωνούσε με τα «σίδερα», αλλά με το μυαλό και τις σκέψεις εκείνων που τα έφτιαχναν.

Όταν τους θαύμαζε κουνούσε με ικανοποίηση το κεφάλι και τα μάτια του έλαμπαν από θαυμασμό, ενώ όταν έβλεπε κάτι που έφτιαξαν βιαστικά ή χωρίς φαντασία… κανείς δεν ήθελε να εκεί γύρω και κοντά του.

Συνήθως μετά την «ανάγνωση των ευαγγελίων», ξεκινούσε κάποια «πατέντα» που διόρθωνε τα λάθη που εκείνος πίστευε ότι είχαν κάνει εκείνοι που δεν αγάπησαν το εξάρτημα. Συνήθως είχε δίκιο!

F3
Βγαίνει από το ενιαίο SEAT που βγήκε Πρώτος (δεξιά), μπαίνει στην «Μαρίκα” (αριστερά) και βγαίνει πάλι Πρώτος στην F3! Και όμως τα περιοδικά τότε περιέγραψαν το διήμερο χωρίς να τον αναφέρουν! Παναγιώτης Φαμπιάτος: Ο Πατέρας μου!

Αργότερα ο Μάστορας άρχισε να οδηγεί σε αγώνες και κέρδισε σε όποιο πρωτάθλημα και αν συμμετείχε, απέναντι σε αντιπάλους με καλύτερο εξοπλισμό και μέσα.

Εκείνος έχοντας ζήσει δίπλα από τα αυτοκίνητα που οδηγούσε, όταν κρατούσε το τιμόνι μέσα στην πίστα τα χέρια του έφταναν σε κάθε άκρη και σε κάθε εξάρτημα τους.

Αυτοκίνητα και άνθρωπος γίνονταν ένα! Ήξερε κάθε βίδα τους-και ήξερε τι ήθελαν και τι μπορούσαν να κάνουν…

Και μετά από λίγο, μέσα στην πίστα άνθρωπος και μηχανή συζητούσαν και γινόντουσαν φίλοι, συνάδελφοι με κοινό στόχο!

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν γινόταν φίλος με τα σίδερα της «μηχανής οδήγησης», αλλά με τις σκέψεις και τις φιλοδοξίες εκείνων που την έφτιαξαν.

Κανείς δεν καταλάβαινε τότε πως ένα σαραβαλιασμένο Formula 3 κέρδισε πρωταθλήματα απέναντι σε κορυφαίους συνδυασμούς οδηγών και πολύ πιο εξελιγμένων αυτοκινήτων που κόστιζαν 10 φορές περισσότερο…

Μα ο λόγος ήταν απλός!

Αυτή η Formula 3 που εκείνος οδηγούσε είχε όνομα- και όλοι το ήξεραν! Ήταν η «Μαρίκα| και όλοι την ήξεραν και την έτρεμαν!

Όχι γιατί ήταν η καλύτερη-αλλοίμονο, αλλά γιατί εκείνος που την οδηγούσε καταλάβαινε ακριβώς τι είχε στο μυαλό του εκείνος που την έφτιαξε- και έκανε την γριά Φόρμουλα να βγάζει τον καλύτερο της εαυτό.

Βγαίνει από το ενιαίο SEAT που βγήκε Πρώτος, μπαίνει στην «Μαρίκα και βγαίνει πάλι Πρώτος! Και όμως τα περιοδικά περιέγραψαν το διήμερο χωρίς να τον αναφέρουν!
..”θα νοιώθεις ότι με τα χέρια σου ακουμπάς όλες τις ρόδες και εκεινες θα κάνουν ότι σκεφτεσαι”..

Βεβαία εκείνος μπορεί να έβγαινε πρώτος όμως τα περιοδικά της εποχής έγραφαν για τον δεύτερο και τον τρίτο-χωρίς καμία αναφορά στον Παναγιώτη Φαμπιάτο που με πείσμα επέμενε να μην παίζει παιχνίδι όπως όριζε το κατεστημένο-και μπράβο του!

Αυτό τον τρόπο να μιλώ με τα αυτοκίνητα μου δίδαξε ο Μάστορας και μετά κάτι κατάφερα και εγώ με την σειρά μου στους αγώνες αυτοκινήτου… Με αυτόν τον τρόπο μου έδειξε ότι οι λαμαρίνες έχουν την ψυχή όσων τις έφτιαξαν. Με αυτόν τον τρόπο δεν υπόκυψα στο «κατεστημένο»… και όποιος γουστάρει!

Κανείς δεν ξέρει σίγουρα αν υπάρχει, ή που βρίσκεται η ψυχή στους ανθρώπους, αλλά ευτυχώς στα αυτοκίνητα μετά από λίγο μπορείς να δεις ότι πίσω από κάθε ομορφιά και κάθε κουσούρι ενός αυτοκινήτου κρύβονται ο πολιτισμός και ο χαρακτήρας των ανθρώπων που το φτιάχνουν.

Οι σχολές-και ο Οπαδισμός

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 027Μαζί με το γεγονός ότι το αυτοκίνητο είναι ένα ακριβό αντικείμενο- που για να το αγοράσουμε εργαζόμαστε ατέλειωτες ώρες, είναι και η αίσθηση επικοινωνίας που έχουμε με τους ανθρώπους που το έφτιαξαν. Οι χαρακτήρες και ο πολιτισμός των μηχανικών ζωντανεύουν  μέσα στις λαμαρίνες.

Το ένα αυτοκίνητο πλησιάζει το τέλειο έχοντας μια πολύπλοκή μηχανολογία για κάτι που ίσως θα γινόταν και πιο απλά, το δεύτερο κυνηγά την τελειότητα με συμφέροντες όρους, το τρίτο είναι το αποτέλεσμα ενός ευφυούς σχεδιασμού κάτω από διαρκή έλλειψη χρημάτων, το τέταρτο είναι ένα συμβόλαιο τιμής απέναντι στον αφέντη/ πελάτη και το πέμπτο μοιάζει να είναι φτιαγμένο σαν μια αυθόρμητη καντάδα κάτω από το παράθυρο μιας ερωμένης!

Κάποτε οι ομάδες ήταν καλά χωρισμένες σε αυτά τα οριοθετημένα στρατόπεδα σχεδιασμού και έτσι οι ιδιοκτήτες των λαμαρινών παθιάστηκαν, αγάπησαν ή ταυτίστηκαν με αυτοκίνητα που ήταν φτιαγμένα από Γάλλους, Γερμανούς, Ιάπωνες και Κορεάτες… και φυσικά Ιταλούς.

Σήμερα για να επιβιώσουν οι κατασκευαστές σε ένα ολοένα και πιο απαιτητικό περιβάλλον, μοιραστήκαν τα μυστικά τους ανακατεύοντας τις κάρτες- και έτσι οι διαφορές έγιναν τόσο δυσδιάκριτες που πολλοί νομίζουν ότι τα αυτοκίνητα πλέον έχουν χάσει τον χαρακτήρα τους και δεν αξίζουν να αγαπηθούν.

Και η αλήθεια είναι ότι στα πιο πετυχημένα εμπορικά αυτοκίνητα, ο ξεχωριστός χαρακτήρας μοιάζει να έχει χαθεί… και ο πολιτισμός των ανθρώπων που τα έφτιαξαν είναι δύσκολο να αναδειχθεί.

Συμβαίνει όμως αυτό με όλα τα αυτοκίνητα?

Η ασφάλεια του ανεκπλήρωτου έρωτα!

Η Alfa Romeo Giulia δεν είναι το πιο γρήγορο αυτοκίνητο που έχω οδηγήσει φέτος και δεν είναι το σίγουρα το πιο διασκεδαστικό!

Η Mercedes AMG A45s με την ωμή της δύναμη και η BMW M2 με τον ελεγχόμενο διασκεδαστικό χαρακτήρα της είναι η κάθε μία με τον τρόπο της αντικειμενικά πιο εντυπωσιακή από Giulia.

Ίσως αν ποτέ οδηγήσω την QV να βρω σε εκείνη και όλα τα χαρίσματα από τις δύο γερμανίδες, όμως ο λόγος που έχω ερωτευτεί την Giulia έχει να κάνει με το γεγονός ότι πρώτον δεν θα μπορέσω ποτέ να την έχω- και δευτερον από τον χωρίς λογική αυθόρμητο χαρακτήρα της!

Δεν μοιράζεται το «πάτωμα» της με κάποιον αλλοεθνή για να κάνει οικονομία-και αν εξαιρέσεις κάποιες λεπτομέρειες σαν τον κινητήρα που κινεί και Wrangler και τον πίνακα οργάνων που συγγενεύει με το Tipo, η Alfa Romeo Giulia είναι ένα σχεδόν παράλογο αυτοκίνητο που τραγουδά καποιες φορές λίγο παράφωνα- αλλά με πολλή αγάπη κάτω από το παράθυρο μου!

Είχαν αγνές προθέσεις εκείνοι που την έφτιαξαν και αυτό φαίνεται από το ότι μέσα στην οικονομική κρίση που περνούσε η εταιρεία όταν την σχεδίαζαν, εκείνοι τόλμησαν να φτιάξουν ένα ολοκαίνουριο πισωκίνητο αυτοκίνητο –κόντρα στους λογιστάδες… που σημειωτέον συνήθως έχουν δίκιο!

Το έκαναν αυτό γιατί γουστάρανε-και γιατί για κάποιο λόγο τους αφήσανε!

Και μπορεί αυτή η ντίβα να είναι το κύκνειο άσμα μιας Alfa Romeo που ίσως να γίνει μια μέρα λίγο πιο διαφορετική από ένα Peugeot (..ελπίζω όχι!),όμως οδηγώντας την πρόλαβα και φαντάστηκα όσους την έφτιαξαν να μένουν ακίνητοι μπροστά στις καμπύλες της να θαυμάζουν την αγέραστη ομορφιά της….με τις ώρες,  πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί!

Και να της ψιθυρίζουν…

Να κάθονται στο εσωτερικό της αδιαφορώντας για την μόδα των ηλεκτρονικών και να θαυμάζουν την απλότητα και την φιλικότητα του ταμπλό της και την ποιότητα των υλικών της.

Να την οδηγούν στην πίστα και να ρυθμίζουν για χιλιάδες ώρες την ανάρτηση της, έτσι ώστε όταν φτάσει η στιγμή να την οδηγήσω, να την οδηγήσεις, να την οδηγήσουμε να μην μπορούμε να βρούμε κάτι που θα χαλούσε το όνειρο.

Να υπομένουν με υπερηφάνεια κάποιους «καθώς πρέπει» μέσα στην εταιρεία που αποφάσισαν ότι τα ηλεκτρονικά δεσμά της θα είναι εκεί για να προστατευόσουν τους άσχετους… που έτσι και αλλιώς θα αγόραζαν κάτι διαφορετικό.

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 0000Αυτό το τελαυταίο είναι το μόνο που έδωσαν στους διαφημιστές, αλλα δεν πούλησαν την ψυχή τους.

Την Alfa Romeo Giulia αγάπησα φέτος- και σαν την ξανασυνάντησα για μερικές ημέρες και χάθηκα μαζί της στις όμορφες στροφές του «μαγικού βουνού» τραγουδώντας μαζί της πολλά και διαφορετικά τραγούδια… και έκαψα εκατοντάδες λίτρα βενζίνης για εκείνη.

Έφτασε και εκεινη η στιγμή που δεν είχε πια να μου αποδείξει κάτι- και όταν ηρέμησα και απόλαυσα την απλότητα της ομορφιάς, στο βλέμμα, την αφή, την αίσθηση και την μυρωδιά.

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 046Όλες αυτές οι καντάδες κάτω από το παραθύρι μου ήταν μάλλον η συνταγή για να χάσω κάποια στιγμή τα λογικά μου και να ερωτευτώ, ξανά, τον πολιτισμό εκείνων που έφτιαξαν αυτές τις πανέμορφες λαμαρίνες.. που δεν είναι λαμαρίνες, αλλά το περίβλημα των ονείρων μου για ένα αυτοκίνητο!

Είδα ξεκάθαρα ότι με ενοχλούσε η αίσθηση –και όχι η απόδοση- του κινητήρα της, ο άχρωμος καθως πρέπει ήχος της και φυσικά τα παρεμβατικά ηλεκτρονικά, αλλά επειδή είχα ήδη ερωτευτεί ..έκανα ότι δεν βλέπω.

Ο έρωτας λένε… τυφλώνει… Σωστάτο λένε!

alfa romeo giulia veloce ti autoholix 031Ο Έρωτας είναι ένας μικρός φτερωτός θεός, ένα παιδάκι που παίζει με τα βέλη του και τα ρίχνει όπου βρει, όποτε θέλει, αγνοώντας τις συνέπειες. Η επιστήμη βέβαια, έχει άλλη άποψη περί του θέματος.

Ο εγκέφαλός μας, λένε, είναι το βασικό σημείο που κινεί τα νήματα. Όλα ξεκινούν από αυτόν και καταλήγουν, επίσης, σε αυτόν. Αυτός είναι που καθορίζει εκείνο που μπορεί να μας γοητεύσει, να μας ενθουσιάσει, να μας κόψει την ανάσα και το άλλο που θα μας αφήσει παγερά αδιάφορους.

Μπορεί αυτά που συμβαίνουν να μοιάζουν με συμπτώματα ασθένειας, αφού μεταβάλλεται σημαντικά η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις μας, μόνο που, ευτυχώς, δεν υπάρχει θεραπεία!

Αυτή η κατάσταση μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες, μήνες ή ακόμη και χρόνια, ανάλογα με την περίπτωση.

Φέτος εγώ… τραγουδάω για την Alfa Romeo Giulia! Εσείς??

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Ισμήνη Φαμπιάτου

ΥΓ. Μερικές φορές γραφώ για να γράφω… οπότε ζητώ συγνώμη σε όσους ένοιωσαν εδώ ότι έχασαν τον χρόνο τους!





Ο Marc Lichte, επικεφαλής της Audi Design, για το e-tron GT

Audi RS e-tron GT prototype

Ο Marc Lichte, επικεφαλής της Audi Design, δεν έκρυβε τα λόγια του το φθινόπωρο του 2018, όταν η μάρκα παρουσίασε το Audi etron GT ως concept, στο Λος Άντζελες. Δύο χρόνια αργότερα, το πρώτο πλήρως ηλεκτρικό Gran Turismo από την Audi, είναι έτοιμο για την πρεμιέρα του ως μοντέλο παραγωγής. Αυτή είναι η ιδανική στιγμή ο Marc Lichte να μιλήσει για το Audi e-tron GT.

Marc Lichte, Leitung AUDI etron GT

Κύριε Lichte, η αναμονή θα τελειώσει σύντομα, στις 9 Φεβρουαρίου. Η παρουσίαση ενός τέτοιου μοντέλου, εξακολουθεί να είναι συναρπαστική ακόμα και μετά από επτά χρόνια ως επικεφαλής του σχεδιασμού της μάρκας;

Marc Lichte: Η παγκόσμια πρεμιέρα είναι πάντα μια μαγική στιγμή. Αυτό ισχύει για ολόκληρη την ομάδα της Audi Design καθώς και για μένα προσωπικά. Η παρουσίαση ενός νέου αυτοκινήτου είναι το αποκορύφωμα μιας διαδικασίας ανάπτυξης που συνήθως διαρκεί τέσσερα χρόνια. Είναι ένας μακρύς δρόμος που απαιτεί πολλή δουλειά, πολλές συζητήσεις και δύσκολες αποφάσεις κατά καιρούς. Ωστόσο, στο τέλος, είμαστε όλοι περήφανοι που παρουσιάζουμε το αποτέλεσμα των κοινών μας προσπαθειών.

Υπερηφάνεια είναι η λέξη-κλειδί εδώ. Με την εκτίμησή σας για το show car, βάλατε πραγματικά τον πήχη πολύ ψηλά για το etron GT. Τι το κάνει να ξεχωρίζει;

Lichte: Ο καλός σχεδιασμός επιτυγχάνεται όταν ένα προϊόν είναι αισθητικό και ταυτόχρονα λειτουργικό και όταν γίνεται μέρος μιας απρόσκοπτης συνολικής εμπειρίας. Το θεμέλιο της αισθητικής βρίσκεται στις αναλογίες: κοντοί πρόβολοι και μακρύ μεταξόνιο, σε συνδυασμό με μια κομψή καμπίνα σε ένα δυναμικό αμάξωμα. Το e-tron GT διαθέτει όλα τα παραπάνω.

Θα ήταν αλαζονικό να αναφέρουμε αυτό το αυτοκίνητο ως το νέο icon σχεδιασμού της Audi;

Marc Lichte AUDI etron GT

Lichte: Με κάθε ειλικρίνεια, ναι, θα ήταν. Σε τελική ανάλυση, ένα σχεδιαστικό icon δεν δημιουργείται στον πίνακα σχεδίασης. Ένα αυτοκίνητο πρέπει να αποκτήσει αυτήν τη φήμη στο δρόμο – σε ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα στο οποίο το μοντέλο καλείται να ανταγωνιστεί ή μάλλον να πρωταγωνιστεί. Τα icons του design έχουν κάτι που είναι ξεκάθαρα σαφές. Για παράδειγμα, χρειάζονται μόνο τρεις γραμμές για να χαρακτηρίσουν ένα Volkswagen Beetle ή μία Porsche 911. Υποστηρίζουν μια σαφή σχεδιαστική στάση.

Και ποια στάση θέλει να μεταδώσει η Audi με το etron GT;

Lichte: Αυτό είναι σίγουρα το “Vorsprung durch Technik” – ή να αναφέρω τη νέα στρατηγική της μάρκας: “Living Progress”. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας μας, ορισμένα μοντέλα διαμόρφωσαν αυτόν τον ισχυρισμό με έναν ειδικό τρόπο. Το A2 αντιπροσώπευε την ανελέητη αποδοτικότητα, το TT σημαίνει φορμαλιστικό σχεδιασμό και το R8 ταυτίζεται με την ασυμβίβαστη απόδοση. Επομένως, το ερώτημα σχετικά με το e-tron GT δεν είναι αν είναι ένα icon σχεδιασμού αλλά πώς ακριβώς εκφράζει τη στάση μας. Με άλλα λόγια, το ερώτημα είναι πώς ερμηνεύει ξανά το Vorsprung durch Technik.

Ποια τάση προετοιμάζετε τώρα;

Lichte: Το e-tron GT είναι ένα Gran Turismo. Αυτός ο όρος αρχικά αντιστοιχούσε σε σπορ αυτοκίνητα που ήταν κατάλληλα για αγώνες μεγάλων αποστάσεων. Τα μοντέλα GT διαφέρουν επομένως από τα γνήσια σπορ αυτοκίνητα, καθώς προσφέρουν μεγαλύτερη άνεση και μεγαλύτερο εσωτερικό. Ως ένα πλήρως ηλεκτρικό Gran Turismo, το e-tron GT ερμηνεύει αυτήν την πράξη εξισορρόπησης όχι μειώνοντας την απόδοση αλλά προσθέτοντας μια ιδιαίτερη δημιουργική παράμετρο, την αποδοτικότητα ή – καλύτερα – τον βαθμό ενεργειακής απόδοσης.  

Ο βαθμός ενεργειακής απόδοσης ως βασική ιδέα για το σχεδιασμό. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Audi RS e-tron GT prototype

Lichte: Η χαμηλότερη αντίσταση του αέρα μεταφράζεται σε μεγαλύτερη αυτονομία. Έχουμε μετατρέψει αυτόν τον βασικό νόμο της κινητικής στην αρχή σχεδιασμού του e-tron GT. Η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία, η αισθητική προκύπτει από τον βαθμό ενεργειακής απόδοσης. Η νέα σχεδιαστική γλώσσα δημιουργεί μια καλύτερη ροή αέρα και έτσι δημιουργεί εκλεπτυσμένη αεροδυναμική. Ο σχεδιασμός του e-tron GT αποτελεί έτσι τη βάση για το σχεδιασμό μελλοντικών ηλεκτρικών μοντέλων.

Αυτό είναι όλο για το εξωτερικό. Αλλά πώς μπορείτε να εκφράσετε την ενεργειακή αποδοτικότητα στο σχεδιασμό του εσωτερικού;

Lichte: Η ηλεκτρική κινητικότητα αυξάνει τη φωτεινότητα και τη λειτουργικότητα του εσωτερικού – με τόσο χώρο όσο και στην αμέσως επόμενη υψηλότερη κατηγορία. Συμπαγές στο εξωτερικό, πολύ ευρύχωρο στο εσωτερικό. Δώσαμε λοιπόν στο e-tron GT μια γλυπτική αρχιτεκτονική που δίνει έμφαση όχι μόνο στην τυπική σπορ εμφάνιση ενός GT, με τη σαφή εστίαση στον οδηγό, αλλά και την αειφορία. Το show car από το 2018 χρησίμευσε ως πρωτότυπο για το μοντέλο παραγωγής. Διαθέτει τη δική του σειρά εξοπλισμού που δεν χρησιμοποιεί καθόλου δέρμα αλλά αντίθετα, θέλει να βασιστεί σε ανακυκλωμένα υλικά.

Ένα σπορ Gran Turismo που βασίζεται στην ενεργειακή αποδοτικότητα και την αειφορία. Αυτή είναι η νέα τάση που αναφέρατε νωρίτερα;

Lichte: Με λίγα λόγια, ναι. Η αειφορία ξεκινά με την αρχική ιδέα και εκφράζεται μέσω του σχεδιασμού. Το e-tron GT προωθεί έτσι μια ιδέα που θα χαρακτηρίσει την πολυτέλεια σε μεγάλο βαθμό, στην κατανόηση και έκφρασή της στη νέα εποχή της ηλεκτρικής κινητικότητας.

Πηγή: Audi





Nissan LEAF : μια οικογενειακή ιστορία 10 χρόνων

Nissan Leaf 0011

Το Nissan LEAF άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος βλέπει τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Το λανσάρισμα του πρώτου EV μαζικής παραγωγής το 2010 ήταν ένα στοίχημα, αλλά χάρη στους πιστούς ιδιοκτήτες και τους ενθουσιώδεις της ηλεκτροκίνησης, όπως η οικογένεια Monroe, η Nissan δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις προσπάθειες για την περαιτέρω μείωση των εκπομπών άνθρακα. 

Nissan Leaf 001

Ως μια εκ των πρώτων ιδιοκτητών LEAF στις ΗΠΑ, η οικογένεια Monroe εξακολουθεί να κατέχει το LEAF που αγόρασε το 2010. Από τότε έχει διανύσει πάνω από 200.000 συναρπαστικά χιλιόμετρα, χωρίς να σπαταλήσει ούτε μια σταγόνα βενζίνης.

Τα μοναδικά πλεονεκτήματα του LEAF ήταν αυτά που παρότρυναν τους Monroe στην αγορά του LEAF. Ωστόσο, η αξιοπιστία  του αυτοκινήτου και οι χαμηλές δαπάνες για  συντήρηση, συν το γεγονός ότι δεν  χρειάζεται να πληρώσουν για βενζίνη, ήταν που το κράτησαν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στην καθημερινότητά τους.

Επιπλέον, με το LEAF είναι σε θέση να διατηρήσουν τη δέσμευσή τους για έναν τρόπο ζωής με μηδενικές εκπομπές ρύπων.

Σήμερα, με αυτονομία που φτάνει τα 528 χιλιόμετρα, το τελευταία γενιάς LEAF είναι εξοπλισμένο (προαιρετικά) με το ProPILOT, ένα προηγμένο χαρακτηριστικό οδήγησης που συνδυάζει το υποβοηθούμενο σύστημα διεύθυνσης με την επιτάχυνση και την πέδηση, προκειμένου  να βοηθήσει τον οδηγό σε μεγάλα ταξίδια και σε βεβαρυμμένη κυκλοφορία, τόσο σε αυτοκινητόδρομους όσο και σε μονές λωρίδες κυκλοφορίας.

Nissan Leaf 0014

Το LEAF είναι επίσης εξοπλισμένο (προαιρετικά) με το ProPILOT Park, το οποίο σταθμεύει το αυτοκίνητο αυτόματα και με ευκολία. Αυτά τα βοηθήματα, έχουν σχεδιαστεί για να βελτιώσουν την ασφάλεια, την άνεση και τον έλεγχο του οχήματος από τον οδηγό.

Το Nissan LEAF, μπορεί τώρα να αποκτηθεί, με το πρόγραμμα το πρόγραμμα «Κινούμαι Ηλεκτρικά» που πρόσφατα θέσπισε η κυβέρνηση, σε ιδιαίτερα δελεαστικές τιμές που ξεκινούν από τις 27.500€ για την έκδοση με την μπαταρία των 40Kwh (συμπεριλαμβανομένων των επιδοτήσεων στην αρχική τιμή  και στην απόσυρση παλαιού οχήματος).

Πηγή: Nissan 





Ford Puma… για όλους τους απρόσμενους λόγους.

ford puma agora 000

Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν η παρατήρηση ενός αναγνώστη που αστειευόμενος για ένα σχόλιο μου σχετικά με την γλυκιά εμφάνιση του παρουσιαζόμενου μοντέλου έγραψε: «έτσι διαλέγουν αυτοκίνητο οι γυναίκες» !

Υπονοούσε μήπως ότι επειδή δεν γνωρίζουμε… διαλέγουμε αυτοκίνητα όπως διαλέγουμε καναπέδες?

Αλήθεια πως διαλέγουμε λοιπόν οι γυναίκες αυτοκίνητο? Με την λογική ή με το συναίσθημα ?

Κοίταξα βαθειά μέσα τον καθρέπτη -και αναρωτήθηκα στα αλήθεια αν μπορούσα να απαντήσω αυτή την ερώτηση: «Εσύ βρε Ισμήνη… πως θα αγόραζες αυτοκίνητο αν δεν ζούσες στο σπίτι του SUVόπουλου»?

Ο τρόπος που ντύνομαι, δείχνω και συμπεριφέρομαι με κατατάσσει σε ένα είδος γυναίκας που μόνο λίγες φίλες μπορούν να κατανοήσουν επειδή με αγαπούν για αυτό που είμαι, ενώ σε ότι αφορά τον τρόπο που σκέφτομαι… πιστεύω ότι ελάχιστες μητέρες κατεβάζουν από τετάρτη σε δευτέρα, στις σκάλες του σπιτιού «τσιμπώντας» το χειρόφρενο και πλασάροντας την  πισωκίνητη ύπαρξη τους στην πόρτα της κουζίνας…

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι μερικές φορές από το πάθος μου για την οδήγηση αδυνατώ να δω τα αυτοκίνητα όχι μόνο σαν γυναίκα, αλλά ούτε και σαν λογικά σκεπτόμενος καταναλωτής. Οδηγώ αρκετά αυτοκίνητα κάθε εβδομάδα σαν ένας αθεράπευτός έφηβος που ζει την «Ημέρα Μαρμότας» στην «βούτα της αυτοκίνησης».

ford puma agora 006jpgΓια να μην ξεφεύγω, έχω φτιάξει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο προσπαθώ να περιγράψω στα κείμενα μου τι νοιώθω οδηγώντας τα αυτοκίνητα που ασχέτως κατηγορίας και κόστους  τις περισσότερες φορές μου δείχνουν την αγάπη όσων τα σχεδίασαν.

Επειδή τα αυτοκίνητα φτιάχνονται από ανθρώπους που αγαπούν τις μηχανές  και πωλούνται από εκείνους που αγαπούν τα χρήματα πολλές φορές η αγάπη των πρώτων χάνεται κάτω από τα θέλω των δεύτερων…

Όχι λοιπόν, σίγουρα δεν μπορώ να περιγράψω πως αγοράζουν οι γυναίκες αυτοκίνητο, όμως η διαπίστωση αυτή συνέπεσε με την ανάγκη για αλλαγή του αυτοκινήτου μιας αγαπημένης ξαδέλφης που κατέληξε στην αγορά ενός Ford Puma μέσα από την λίστα των τριών B-SUV’s που της είχα προτείνει-και αφού είχε απορρίψει όλα τα hatchbacks που προσπάθησα να της πασάρω!

Το πλεονέκτημα που είχε η συγκεκριμένη αγοράστρια σε σχέση με  τους περισσότερους άλλους υποψηφίους,  ήταν ότι της έδωσα την δυνατότητα να οδηγήσει και να ζήσει με κάποια σχετική ελευθερία όλα αυτοκίνητα που σκεπτόταν να αγοράσει-οπότε εδώ το ζητούμενο ήταν να μάθω πως σκέφτηκε η γυναίκα!

Διάλεξε τελικά το Puma επειδή την κέρδισε η εμφάνιση του, ή μήπως εκτίμησε  την σπορτίφ και ρυθμίσιμη συμπεριφορά πριν και μέσα στην στροφή- και τα άριστα φρένα?

Μίνι συνέντευξη σε φυσιολογική γυναίκα, ή αλλιώς πως αγοράζει το αυτοκίνητο της μια γυναίκα!

Ι. Καταρχήν με υγείες το καινούριο σου Ford Puma και καλά χιλιόμετρα! Πως κατέληξες αρχικά να εγκαταλείψεις το Hatchback σου και να προσανατολιστείς σε ένα SUV?

Ε. Ευχαριστώ! Δηλαδή… SUV λέγονται τα αυτοκίνητα της κατηγορίας τζιπ?

Ι. Ε, ναι πες το και έτσι!

Ε Τέλεια! Καταρχήν θέλω να πω ότι και τα τρία SUV που μου άρεσαν προήλθαν μέσα από το Top 3 που μου είχες προτείνει-και ότι τελικά το κάθε αυτοκίνητο είχε κάτι που έλλειπε από το άλλο. Λογικά θα ήθελα ένα αυτοκίνητο που θα είχε ότι και τα τρία μαζί αλλά επειδή αυτό δεν γίνεται, συμβιβάστηκα. Το Golf μας είχε πλέον αρχίσει να κουράζεται, κυρίως όμως είχα κουραστεί εγώ να στραβώνω τις ζάντες και να κόβω τα λάστιχα όταν έπεφτα στις λακκούβες ή όταν ήθελα να ανεβάσω το αυτοκίνητο σε ένα πεζοδρόμιο στον δρόμο για το σχολείο ή τα ψώνια…

Ι. Μα αφού απαγορεύεται να ανεβαίνεις σε πεζοδρόμιο!

Ε. Ναι καλά… Ο αναμάρτητος πρώτος την ζάντα να ισιώσει!

Ι. Δηλαδή θες να πεις ότι η καθημερινότητα με ένα SUV σε κερδίζει?

Ε. Οπωσδήποτε η ευκολία του να ζεις με ένα τέτοιο αυτοκίνητο είναι απερίγραπτη! Ξεκινά από το ότι μπαίνεις χωρίς να σκύβεις και να λερώνεις τις μπότες σου και φτάνει μέχρι την καλύτερη ορατότητα στην πόλη και την αίσθηση ασφάλειας που έχεις οδηγώντας ένα ψηλό αυτοκίνητο (σ.σ. ???).

  Ι. Ήταν η εμφάνιση εκείνο που τελικά σε κέρδισε στο Puma?

E. Στην λίστα που μου έδωσες υπήρχε και ένα πολύ πιο όμορφο αυτοκίνητο , το οποίο όμως μου φάνηκε αφιλόξενο στο εσωτερικό του και ένα άλλο που με κέρδισε στο εσωτερικό του, αλλά έδειχνε κατάλληλο για πιο ηλικιωμένους από εμένα ανθρώπους… Θέλω να έχω ένα φωτεινό εσωτερικό με απλά και καθημερινά, ανθρώπινα χειριστήρια. Δεν θέλω να ψάχνω δυο μέρες για να αλλάξω σταθμό στο ραδιόφωνο. Φυσικά με κέρδισε και η εμφάνιση του Puma γιατί οδηγώντας το νοιώθω ότι βγαίνει προς τα έξω κάτι από το γούστο μου. Όμως στα αλήθεια ζούμε μέσα στο αυτοκίνητο και αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμένα.

Ι Σε ότι αφορά την οδική συμπεριφορά και τα φρένα … σε κέρδισε ας πούμε η αμεσότητα από τα δισκόφρενα?

Ε. Δεν ξέρω τι είναι τα δισκόφρενα, όμως όλα τα αυτοκίνητα που οδήγησα φρενάρουν και οδηγούνται καλύτερα από το Golf μου- και κυρίως δεν με άγχωναν στις λακκούβες. Αυτό που με κέρδισε στο Puma ήταν ότι μου μοιάζει… στο πως κινείται. Προσωπικά νοιώθω καλύτερα μέσα σε αυτό, από ότι στα άλλα δύο!

Ι. Άρα τελικά διάλεξες αυτοκίνητο με βάση την εμφάνιση και την άνεση του, σωστά?

Ε. Ναι και όχι! Ναι θέλω την εμφάνιση και τους χώρους, όμως στις δύσκολες μέρες που ζούμε εκείνο που έγειρε την ζυγαριά προς το Puma ήταν η τιμή, η εγγύηση και τα χρηματοδοτικά προγράμματα που έχει η  Ford αυτή την εποχή. Για παράδειγμα η εγγύηση των 8 ετών που δίνουν σημαίνει δεν θα ανησυχήσουμε ποτέ για ότι χαλάσει, ενώ δίνοντας τα περίπου τα €9.000 της πώλησης του αυτοκινήτου μας σαν προκαταβολή χρειάστηκε να δίνουμε μόλις €231 για 60 μήνες χάρη στο χαμηλό επιτόκιο. Αυτό ήταν μέσα στις δυνατότητες του προϋπολογισμού μας.. χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουμε για όνειρα που δεν φτάνουμε, ή που θα μας ζορίσουν!  Α, επιπλέον το Puma μου (ST-LINE 5D 1.0T 125 MHEV) ήταν ετοιμοπαράδοτο στο άσπρο πέρλα χρώμα που το ήθελα- και είχε έξτρα εξοπλισμό σαν δώρο. (Αν σας ενδιαφέρει είτε το χρηματοδοτικό προγραμμα της Ford ΕΔΩ)

Ι. Με εκπλήσσει πάντως  πως η οδική συμπεριφορά και ο παιχνιδιάρικος χαρακτήρας του Puma πέρασαν απαρατήρητα για εσένα!

Ε. Κάτι βλέπεις που δεν εγώ βλέπω! Προσωπικά πιστεύω ότι όλα τα αυτοκίνητα της λίστας που οδήγησα  ήταν τέλεια στον δρόμο. Όπως σου είπα  διάλεξα το Puma κυρίως επειδή είχε τους πιο συμφέροντες όρους αγοράς,χαμηλά τελη κυκλοφορίας γιατί έιναι υβριδικό, χώρους και ναι ..μια εμφάνιση που με αντιπροσωπεύει. Όλα τα άλλα για τις στροφές, είναι για εσάς… στα ράλι!

Λογική-Πάθος 1-0

Με αυτή την μίνι συνέντευξη διαπίστωσα με έκπληξη ότι οι λόγοι που οδήγησαν την ξαδέλφη στην επιλογή της ήταν τόσο λογικοί, που αμφιβάλλω εάν υπάρχει έστω και ένας αναγνώστης Autoholix που να βλέπει το αυτοκίνητο του με τόση αντικειμενικότητα.

Όχι εγώ πάντως!

Φοβάμαι ότι όλοι είμαστε επηρεασμένοι από την αγάπη μας για την οδήγηση και ότι πολλές φορές μας ξεφεύγουν απλά ή λογικά πράγματα που οδηγούν κάποιον στην επιλογή ενός αυτοκινήτου.

Μεταξύ του «λογικού», του «όμορφου» και του «γρήγορου» B-SUV εκείνη διάλεξε ξεκάθαρα το γρήγορο… επειδή το βρήκε τελικά λογικό και όμορφο, παρότι εμείς το κατηγοριοποιούμε σαν γρήγορο και όμορφο… Μπέρδεμα!

Οι γυναίκες είμαστε βαθιά λογικά πλάσματα και για αυτό αποτελούμε πάντα την ρίζα της οικογένειας. Σε ότι αφορά τα αυτοκίνητα προσωπικά παραμένω ονειροπόλα και ο πιο ακατάλληλος σύμβουλος για το επόμενο σας αυτοκίνητο!

Πάντα με ρωτάνε και πάντα προτείνω με ενθουσιασμό ένα αυτοκίνητο που μετά από λίγο καιρό βλέπω ότι δεν αγοράζουν ποτέ…

Κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά-ούτε στο σπίτι μας-για αυτό άλλωστε χρόνια τώρα οδηγώ όλους τους δεινόσαυρους SUV που έχουν υπάρξει.

Όμως στα αλήθεια θαυμάζω την λογική προσέγγιση του κλασσικού γυναικείου μυαλού που αντιμετωπίζει το αυτοκίνητο σαν ένα οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν. Οι ερωτήσεις είναι απλές: «Μου αρέσει, πόσο κάνει …και πόσες δόσεις κάνετε»! Κάτι σαν να αγοράζεις παπούτσια δηλαδή…

ford puma agora 022jpgΚαι σε αυτή την λογική έρχεται ο αντρικός ενθουσιασμός που θέλει το αυτοκίνητο να τρέχει, να στρίβει, να μουγκρίζει και να έχει καταγωγή με την οποία συχνά ταυτίζεται. Κάποιος που αγοράζει Ιαπωνικό δύσκολα θα πάει στο Γερμανικό, ή στο Ιταλικό και αντίστροφα-και έτσι μια ατελείωτη διαμάχη γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο τους για το ποιο είναι το καλύτερο…

Και τελικά όταν μια οικογένεια αγοράζει αυτοκίνητο γίνεται ένας συμβιβασμός της λογικής με το πάθος. Και μην έχετε αυταπάτες.. Η φωνή της λογικής στο αυτοκίνητο είναι γυναικεία-και μόνο!

Όταν λοιπόν ακούτε «έτσι αγοράζουν οι γυναίκες» ψάξτε να δείτε την λογική πίσω από την επιλογή και όχι αυτό που δείχνει προφανές!

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Ισμήνη Φαμπιάτου





Η Hyundai στις πέντε κορυφαίες μάρκες αυτοκινήτων παγκοσμίως

hyundai-ioniq-dedicated-to-evs

Η Hyundai Motor Company αυξάνει την παγκόσμια αξία της και τη θέση της μάρκας μεταξύ των αυτοκινητοβιομηχανιών, σύμφωνα με τα Best Global Brands 2020 Rankings της Interbrand.

Η έρευνα ανέδειξε ότι η παγκόσμια αξία της Hyundai Motor αυξήθηκε κατά 1% από έτος σε έτος και ανέρχεται πλέον στα 14,3 δισεκατομμύρια δολάρια, κατατάσσοντας την μάρκα στην 5η θέση μεταξύ των αυτοκινητοβιομηχανιών παγκοσμίως παρά τις συνθήκες ύφεσης της αγοράς που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19. Επίσης, η Hyundai κατατάσσεται ως 36η ισχυρότερη μάρκα του πλανήτη ανάμεσα σε όλες τις κατηγορίες προϊόντων και υπηρεσιών.

Η Hyundai Motor είναι η μόνη αυτοκινητοβιομηχανία που φέτος αύξησε την αξία της μάρκας της, σε αντίθεση με άλλους κατασκευαστές αυτοκινήτων που είδαν τις αξίες τους εν μέσω της πανδημίας να μειώνονται.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Hyundai Motor βρίσκεται στις κορυφαίες 40 εταιρείες της Interbrand σε παγκόσμιο επίπεδο για έξι συνεχόμενα έτη. Μετά την είσοδό της το 2005 στις 100 κορυφαίες εταιρείες όσον αφορά την αξία της μάρκας, η Hyundai Motor παραμένει στην κορυφή των 100 για 15 συναπτά έτη.

Η δέσμευση της Hyundai Motor στα ηλεκτρικά οχήματα αποδείχθηκε πρόσφατα με το λανσάρισμα της μάρκας IONIQ που αφορά αποκλειστικά στα ηλεκτρικά οχήματα. Στο πλαίσιο της IONIQ, η εταιρεία θα αξιοποιήσει την κορυφαία τεχνογνωσία της σε ηλεκτρικά (EV) οχήματα παρουσιάζοντας τρία νέα ειδικά μοντέλα στα επόμενα τέσσερα χρόνια και ακόμη πιο καινοτόμα μοντέλα μελλοντικά.

Η δημιουργία της μάρκας IONIQ ανταποκρίνεται στην ταχέως αναπτυσσόμενη ζήτηση της αγοράς και επιταχύνει το πλάνο της Hyundai να ηγηθεί της παγκόσμιας αγοράς ηλεκτρικών (EV) οχημάτων.

Η επένδυση, επίσης, της Hyundai Motor στην τεχνολογία κυψελών καυσίμου υδρογόνου ενίσχυσε ιδιαίτερα τη θέση της στον ταχέως μεταβαλλόμενο τομέα μεταφορών. Η εταιρεία παρέδωσε πρόσφατα τα πρώτα επτά οχήματα του 1ου παγκοσμίως ηλεκτρικού βαρέως τύπου φορτηγού κυψελών καυσίμου μαζικής παραγωγής XCIENT Fuel Cell σε πελάτες στην Ελβετία. Η παραγωγική ικανότητα του XCIENT Fuel Cell θα φτάσει τις 2.000 μονάδες ετησίως έως το 2021.

Επιπλέον, η εταιρεία προσπαθεί να δώσει λύσεις στις προκλήσεις της αστικής κυκλοφορίας και να αναδείξει ένα καινοτόμο νέο πρότυπο κινητικότητας μέσω της Urban Air Mobility (UAM). Και για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της στη ρομποτική, την αυτόνομη οδήγηση και άλλους μελλοντικούς τρόπους κινητικότητας, πραγματοποιεί συνεχώς νέα προγράμματα συνεργασίας έρευνας και ανάπτυξης με διάφορα εργαστήρια καινοτομίας σε όλο τον κόσμο.

Ταυτόχρονα, η Hyundai προσαρμοσμένη στις συνθήκες της πανδημίας COVID-19 ενισχύει παγκοσμίως τα διαδικτυακά κανάλια πωλήσεών της. Συγκεκριμένα, η πλατφόρμα «Click to Buy» της εταιρείας παρουσιάζει στις ΗΠΑ και την Ινδία εξαιρετικά αποτελέσματα και αναπτύσσει μια παρόμοια διαδικτυακή πλατφόρμα πωλήσεων και για την Ευρωπαϊκή αγορά.

Ως αποτέλεσμα, η μάρκα έχει καλωσορίσει 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες συνολικά, έχει λάβει 20.000 ερωτήματα και έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 2.000 πωλήσεις μέσω της πλατφόρμας Click to Buy στην Ινδία. Στις ΗΠΑ, περισσότερο από το 95% των τοπικών αντιπροσώπων χρησιμοποιούν την πλατφόρμα Click to Buy.

Αντιμετωπίζοντας τις συνθήκες του COVID-19, η Hyundai Motor πραγματοποίησε διάφορες δραστηριότητες κοινωνικής προσφοράς για πελάτες που επλήγησαν από τις συνέπειες της πανδημίας. Η εταιρεία παρείχε υποστήριξη οχημάτων, προϊόντα υγιεινής, μεταφορά ασθενών και ιατρικού προσωπικού καθώς και διάφορα οικονομικά οφέλη και υπηρεσίες.

Η παγκοσμίου φήμης εταιρεία συμβούλων Interbrand διεξάγει ετησίως την αξιολόγηση των μεγάλων εμπορικών μαρκών παγκοσμίως και διαμορφώνει την κατάταξή τους. Η παρούσα αξία κάθε μάρκας επιτυγχάνεται μετά από μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση των φορολογικών και εμπορικών της δραστηριοτήτων, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό των μελλοντικών εσόδων της.

Πηγή: Hyundai





Ford KUGA και οι Δέκα Λόγοι για να πάρεις SUV!

Είχαμε κανονίσει να πάμε σε εκείνο το Αιγαιοπελαγίτικο νησί και η ιδέα να πάρω μαζί μας ένα Ford KUGA τριγύριζε στο μυαλό μου καθώς οι άπλετοι χώροι, ο οικονομικός κινητήρας και η ικανή απόσταση από το έδαφος το κάνουν ιδανικό για την μετακίνηση στους δύσκολους χωματόδρομους που οδηγούν στην αγαπημένη μας παραλία.

Ford kuga autoholix 2020 09

Όλα όσα περνούσαν από το χέρι μου τα είχα προβλέψει… όμως σε έναν κόσμο που φροντίζει τα απρόοπτα να έρχονται πάντα την τελευταία στιγμή, τα σχέδια μας τα βλέπει η τύχη και γελά.

Μια σημαντική συνάντηση που έπρεπε να γίνει λίγες ώρες πριν την αναχώρηση του πλοίου κόστισε στην οικογένειά μας ένα μέρος των διακοπών μας, ωστόσο το Ford KUGA ήταν ήδη φορτωμένο με όλες τις αποσκευές, τις ομπρέλες και ότι χρειάζονταν ώστε εάν προλάβαινα να έπαιρνα όλη την οικογένεια και να φεύγαμε βιαστικά για Λαύριο.

Δεν τα κατάφερα… όμως το αποτέλεσμα ήταν να γίνει ο αγώνας του ΠΠ Καρτ στην Καλαμάτα στις 30 Αυγούστου και έτσι το μόνο που έμενε καθώς γυρνούσα στο σπίτι τρεις ώρες μετά την αναχώρηση του πλοίου-και καθώς ήταν αδύνατον να ξαναβρούμε εισιτήρια- ήταν να αντιμετωπίσω την αναμενόμενη γκρίνια όλων!

Ford kuga autoholix 2020 07

Τουλάχιστον η καλοκαιρινή μπόρα που είχε ξεσπάσει μου έδινε ένα άλλοθι, ενώ και η ιδέα του να γράψω ένα άρθρο που θα εξηγούσε γιατί ο κόσμος αγαπά τα SUV- με αφορμή το Ford KUGA- θα έκανε σίγουρα τον άντρα μου να ηρεμίσει.

Καθώς ο άντρας μου είναι οπαδός των SUV και εγώ πολέμια, η προοπτική του να κάνουμε ένα κοντινό ταξίδι σε κάποιο ορεινό προορισμό και στον δρόμο να του δώσω την δυνατότητα να με πείσει με επιχειρήματα γιατί αγαπά τα SUV’s θα τον έκανε να δεχτεί τα πάντα!

Και τον ξέρω καλά!!

Κανονίστηκε λοιπόν, και χωρίς ξεφορτώσουμε το Ford KUGA από τα πράγματα του νησιού το μόνο που χρειάστηκε ήταν να ρυθμίσουμε το συρόμενο κάθισμα στην θέση που μεγαλώνει τον χώρο αποσκευών για να χωρέσουν οι ειδικές μπάλες του μπάσκετ μαζί με τους σάκους προπόνησης.

Στον Δρόμο για το Βουνό…

«Άντε μάνα.. επειδή το Kuga έχει καλούς χώρους πίσω θα σε αφήσω σήμερα να καθίσεις μπροστά»!

Ford kuga autoholix 2020 01

Η πατροπαράδοτη συνήθεια που έχει μεταδοθεί από γενιά σε γενιά νεοελλήνων– και θέλει τους υψηλόσωμους άντρες της οικογένειας να κάθονται στο μπροστινό κάθισμα και τα γυναικόπαιδα να συνωστίζονται πίσω δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει την οικογένεια μας -και ειδικά τον «μεγάλο» μου γιό…

‘Έχοντας κλίσει τα 13 του χρόνια πριν λίγους μήνες, κάποιος από ‘κει ψηλά τον τραβάει και ψηλώνει μερικούς πόντους κάθε εβδομάδα που περνά, οπότε όλοι έχουμε αρχίσει να βρίσκουμε λογικό να κάθεται στο μπροστινό κάθισμα μαζι με τον μπαμπά του που έτσι και αλλιώς οδηγεί στα ταξίδια έτσι ώστε να πηγαίνουμε αργά…με ρυθμούς ΚΤΕΛ.

Οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί από μόνες τους και απλά δεν γνωρίζω τι θα γίνει του χρόνου όταν η κόρη μου που με έχει ήδη φτάσει στο ύψος, ή ο μικρός μου γιος θελήσουν να βρεθούν και εκείνοι στο μπροστινό κάθισμα.

Δύο λύσεις βλέπω… Ή θα αρχίσω να οδηγώ και εγώ απελπιστικά αργά για να κάθομαι στο κάθισμα του οδηγού, ή με βλέπω να μετακομίζω σιγά σιγά στον χώρο των αποσκευών!

Ford kuga autoholix 2020 13

Έχοντας να καταγράψω από πρώτο χέρι τους λόγους που τα SUV έχουν κυριαρχήσει την αγορά, δέχτηκα ευχαρίστως την πρόταση του μπασκετμπολίστα μας και κάθισα δίπλα στον πατέρα του που είχε ήδη πάρει το ύφος του τρελού επιστήμονα για να μου εξηγήσει γιατί και το επόμενο αυτοκίνητο που θέλει να πάρει δεν θα είναι από την λίστα εκείνων που αρέσουν σε εμένα!  

1.Ευκολότερη Πρόσβαση στο εσωτερικό.

Για να μπεις μέσα σε ένα SUV δεν χρειάζεται να σκύψεις καθώς τα καθίσματα βρίσκονται ακριβώς στο ύψος που χρειάζεται για να καθίσεις, ενώ χάρη στην ψηλότερη οροφή του, το άνοιγμα της πόρτας είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο ενός sedan.

Ford Kuga 1.5 TDCi autoholix 07

Αυτό κάνει τα SUV αγαπητά σε όσους έχουν πρόβλημα με την μέση τους, ή που απλά δεν θέλουν σκύβουν για να μπουν στο αυτοκίνητο τους-κάτι που είναι μια αλήθεια για όλους μας ειδικά όταν παρκάρουμε το αυτοκίνητο κολλητά με ένα πεζοδρόμιο.

Παρατηρώ ταυτόχρονα ότι στο αυτοκίνητο που οδηγούμε, ότι ο χώρος για το κεφάλι των επιβατών είναι άπλετος και (επιτέλους) θα βολέψει πανύψηλους οδηγούς, ενώ χάρη στο μεγάλο μεταξόνιο και το επίπεδο πάτωμα πίσω υπάρχει άπλετος χώρος για τρεις ενήλικες στο πίσω κάθισμα.

Κάτι που πράγματι μας οδηγεί στο επόμενο πλεονέκτημα.

2. Αυξημένοι Χώροι/ Άνεση

Ford kuga autoholix 2020 05

Χάρη στο αυξημένο ύψος της καμπίνας οι επιβάτες εκτός από την πιο άνετη είσοδο, απολαμβάνουν μια σημαντική αύξηση των οφέλιμων χώρων.

Πράγματι οι εσωτερικοί χώροι είναι εντυπωσιακοί τόσο για σας μπροστινούς επιβάτες όσο και για σας πίσω. Παντού υπάρχει η αίσθηση του άπλετου χώρου τόσο για τα πόδια όσο και για το κεφάλι.

Έχοντας το μπροστινό κάθισμα ρυθμισμένο για έναν οδηγό περίπου 1,90μ πήρα το μέτρο μου και μέτρησα περίπου 90 εκ. από την πλάτη μέχρι το εμπρός κάθισμα, 1,1 μέτρο από την βάση του καθίσματος μέχρι την οροφή, ενώ το φάρδος του πίσω επίπεδου καθίσματος ξεπερνά τα 1,30 μέτρα.

Ford kuga autoholix 2020 10

Αυτό όμως που ξεχωρίζει στο Ford Kuga είναι το φαρδύ και συρόμενο σε μήκος 15 εκατοστών(!) πίσω κάθισμα, που φιλοξενεί 3 ενήλικα άτομα με εντυπωσιακή άνεση ειδικά όταν το πίσω κάθισμα είναι τραβηγμένο τέρμα πίσω.

Οι πλάτες στο πίσω κάθισμα χωρίζονται σε ποσοστό 60:40 και το κάτω μέρος τους σύρεται σε δύο διαφορετικά τμήματα, επίσης με ποσοστό 60:40, προκειμένου να αυξάνεται ο χώρος των αποσκευών αν χρειαστεί.

Ford kuga autoholix 2020 14

Ο χώρος αποσκευών έχει τετράγωνο και επίπεδο πάτωμα προσφέροντας από 475-645 λίτρα ανάλογα με την θέση του πίσω καθίσματος.

Τέλος, η πίσω πόρτα του νέου Ford Kuga εξοπλίζεται με ένα εύκαμπτο κάλυμμα του χώρου αποσκευών που μπορεί εύκολα να πάρει τη μορφή των ογκωδών αντικειμένων που μεταφέρονται και το οποίο μετακινείται σε συνδυασμό με την πίσω πόρτα με αποτέλεσμα οι πλαϊνοί μηχανισμοί στήριξης να είναι περιττοί.. και να μην χρειάζεται να το αφαιρέσετε. Απλά πράγματα γεμάτα εξυπνάδα!

3. Θέση Οδήγησης με καλύτερη Ορατότητα

Η θέση οδήγησης των SUV κάνει τον οδηγό να κάθεται αρκετά ψηλά και να απολαμβάνει την καλή ορατότητα μέσα στην κίνηση.

Ford kuga autoholix 2020 04

Χάρη στις μεγάλες γυάλινες επιφάνειες η ορατότητα προς τα πίσω και τα πλάγια είναι άριστη, κάτι που διευκολύνει πολύ το παρκάρισμα και την κίνηση μέσα στα στενά της πόλης.

Τα καθίσματα του KUGA είναι ευρύχωρα και παρέχουν ικανοποιητική πλευρική στήριξη στις στροφές, ενώ τοποθετούν και τον οδηγό σωστά πίσω από τον πίνακα οργάνων σε μια εργονομική στάση.

4.Ποιοτικότερος Εσωτερικός Διάκοσμος και πλούσιος εξοπλισμός

Τα  SUV από εργαλεία εκτός δρόμου που ήταν κάποτε, έχουν πλέον εξελιχθεί σε Premium οικογενειακά καθημερινά μοντέλα που συνήθως έχουν στο εσωτερικό τους υλικά κορυφαίας ποιότητας.

Ford kuga autoholix 2020 12

Πράγματι, ανοίγοντας την πόρτα του Ford Kuga αμέσως αντιλαμβάνεσαι ότι τα πλαστικά είναι μαλακά και ποιοτικά, ενώ και η ποιότητα συναρμογής βρίσκεται στα επίπεδα που μας έχει συνηθίσει η Ford και έτσι στο εσωτερικό δεν ακούγεται ο παραμικρός τριγμός από τα πλαστικά ή τις πόρτες.

Η εργονομία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, όλα τα χειριστήρια και οι διακόπτες βρίσκονται εκεί που πρέπει και έχουν ποιοτική λειτουργία, ενώ στην κεντρική κονσόλα υπάρχει μια μεγάλη οθόνη 8’’χειρισμού αφής, μέσω της οποίας ο οδηγός ελέγχει το ηχοσύστημα, το GPS, τον κλιματισμό και το κινητό τηλέφωνο.

Επιπρόσθετα μέσω ενός πλήκτρου στο τιμόνι ο οδηγός ενεργοποιεί το σύστημα SYNC 3, με το οποίο αν ξέρει καλά Αγγλικά, μπορεί να ενεργοποιεί και να χειρίζεται με αξιόπιστο τρόπο όλα τα παραπάνω συστήματα.

5. Τα SUV είναι πλέον φιλικά στο αστικό περιβαλλον

Τα τετραγωνισμένα, ψηλόλιγνα σχήματα του παρελθόντος έχουν δώσει την θέση τους σε χαμηλότερα αεροδυναμικά αμαξώματα που διαχειρίζονται την αντίσταση του αέρα πιο αποτελεσματικά.

Ford kuga autoholix 2020 09

Το νέο Kuga είναι το πρώτο SUV που βασίζεται στη νέα, παγκόσμια και ευέλικτη πλατφόρμα της Ford με μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς, η οποία υποστηρίζει σημαντικές βελτιώσεις στην αεροδυναμική, προς όφελος της απόδοσης, καθώς και μειώσεις σε βάρος, έναντι των απερχόμενων μοντέλων, μέχρι 80 kg.

Σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο έχει 89 χλστ. μεγαλύτερο μήκος κ (4.614 χλστ.), είναι 44 χλστ. φαρδύτερο (1.883 χλστ). και κυρίως έχει πιο μακρύ μεταξόνιο κατά 20 χλστ. (2.710 χλστ.), ωστόσο παρά τις αυξημένες διαστάσεις, το νέο αμάξωμα είναι ταυτόχρονα 10% πιο άκαμπτο.

Το SUV της Ford έχει μια πιο αστική εμφάνιση από εκείνη του προηγούμενου μοντέλου και διατηρεί όλα τα σχεδιαστικά στοιχεία του αυτοκινήτου πάνω στο οποίο στηρίζεται (Ford Focus), ενώ ενσωματώνει και πολλά στοιχεία την νέα Coupe Utility Vehicle γραμμή που εισήγαγε πρόσφατα το ξεχωριστό Ford Puma που του χαρίζει αεροδυναμικό συντελεστή Cx κάτω από 0.29.

6. Τα SUV έχουν οικονομικά κινητήρια σύνολα

Καθώς τα περισσότερα SUV που κυκλοφορούν στους δρόμους είναι πλέον δικίνητα, οι κατασκευαστές μπόρεσαν να προσφέρουν εκδόσεις με μικρότερους σύγχρονους κινητήρες βενζίνης και πετρελαίου-κάτι που τα κάνει σχεδόν όσο οικονομικά, όσο και τα sedan.

Ford Kuga 1.5 TDCi autoholix 04

Σίγουρα κάποιος με μια μεγάλη οικογένεια θα εκτιμήσει ότι οι αυξημένοι εσωτερικοί χώροι που προσφέρει το μεγαλύτερο αμάξωμα αξίζουν την κατά 10% υψηλότερη κατανάλωση σε σχέση με ένα sedan, ή hatchback.

Το νέο Kuga προσφέρεται με κινητήρες πετρελαίου, βενζίνης αλλά και με plug-in υβριδική, ήπια υβριδική και πλήρη υβριδική τεχνολογία κίνησης.

Το αυτοκίνητο που ταξιδέψαμε εμείς εξοπλίζεται με τον 4κύλινδρο, δεκαεξαβάλβιδο ντίζελ κινητήρα, EcoBlue των 1.5 λίτρων που αποδίδει 120 ίππους στις 4.000 σ.α.λ. και 300 Nm ροπής στις 1.750-2.250 σ.α.λ

Εδώ η κίνηση μεταφέρεται στους μπροστινούς τροχούς μέσω ενός σαφέστατου εξατάχυτου κιβωτίου και η μέση κατανάλωση στα περίπου 750 χιλιόμετρα της διαδρομής μας ήταν 5,7 λίτρα/100 χλμ.

7. Άνετη και Ασφαλής Ανάρτηση

Μπορεί τα SUV να έχουν συνήθως αυξημένο ύψος-κάτι που αναπόφευκτα επηρεάζει την δυναμική τους συμπεριφορά, από την άλλη πλευρά οι μεγαλύτερης διαμέτρου τροχοί με τα φαρδύτερα ελαστικά μετριάζουν το μειονέκτημα, ενώ σε συνδυασμό με τις μεγαλύτερες διαδρομές των αναρτήσεων διαχειρίζονται με καλύτερο τρόπο τις ανωμαλίες του οδοστρώματος –που τόσο μας ταλαιπωρούν στην Ελλάδα.

Ford Kuga 1.5 TDCi autoholix 03

Λακκούβες κάθετες, λακκούβες εγκάρσιες, χαντάκια, αναχώματα, σαμαράκια, πτώματα μικρών ζώων, … μάσκες και γάντια covid19… και ότι άλλο περιμένει να βρει κανείς στους δρόμους της πιο αφρικανικής πρωτεύουσας της Ευρώπης ευτυχώς φιλτράρεται από την καταπληκτική ανάρτηση του Ford Kuga!

Η ανάρτηση του Ford Kuga  αποτελείται από γόνατα McPherson εμπρός και μια διάταξη πολλαπλών συνδέσμων πίσω και είναι σοφά σχεδιασμένη για να προσφέρει αρκετή άνεση στην πόλη χωρίς όμως πουλάει την οδική συμπεριφορά στο επαρχιακό δίκτυο και τον αυτοκινητόδρομο.

Στον αυτοκινητόδρομο ταξιδεύει ήσυχα χωρίς αεροδυναμικούς θορύβους, ενώ ο θόρυβος από τον πετρελαιοκινητήρα «μένει πίσω» μακριά από τα αυτιά των επιβατών και η κατανάλωση μπορεί να πέσει ακόμα και στα 5.5 λίτρα/100 χλμ εάν αποφασίσετε να κινηθείτε απολύτως νόμιμα ταξιδεύοντας με 130 και 2,300 σαλ.

Τέλος το Ford Kuga χάρη στην σωστά ρυθμισμένη ανάρτηση και τα φαρδιά ελαστικά- και έχοντας μόνο μπροστινή κίνηση, στρίβει σε επαρχιακούς δρόμους με απόλυτη ασφάλεια και με μεγάλη ευκολία.

8.Ασφάλεια σε περίπτωση ατυχήματος

Είναι απλή φυσική… Όπως δείχνει και μια σχετική έρευνα  όταν ένα μεγαλύτερο SUV χτυπήσει ένα μικρότερου όγκου hatchback, επειδή είναι συνήθως βαρύτερο, θα μεταφέρει την κινητική του ενέργεια στο μικρότερο αυτοκίνητο.

Ford Kuga NCAP 2019 02

Ταυτόχρονα οι αυξημένες διαστάσεις επιτρέπουν στους κατασκευαστές να διαμορφώσουν μεγαλύτερες ζώνες παραμόρφωσης προστατεύοντας τους επιβάτες ακόμη περισσότερο.  

Αυτά αντικατοπτρίζονται και στο KUGA που στην δοκιμασία του Euro NCAP βαθμολογήθηκε με 5 αστέρια προσφέροντας 92% προστασία στους ενήλικες, 86% στα παιδία και 82% στους πεζούς.

9. Εκτός δρόμου δυνατότητες      

Πάντα οι καλές παραλίες, η το ξέφωτο με τις φιστικιές στο βουνό που πήγαμε προσεγγίζονται από χωματόδρομους, οπότε το αυξημένο ύψος από το έδαφός και οι μεγάλες διαδρομές στην ανάρτηση είναι ευπρόσδεκτα.

Το αυξημένο ύψος από το έδαφος των περίπου 19εκ. του Kuga είναι υπεραρκετό για light εξορμήσεις, και η ανάρτηση θα φροντίσει για την άνεση των επιβατών.

Είναι ένα όχημα που δεν αρνείται να πατά στο χώμα- και όσο θυμάστε ότι οι μεγάλοι πρόβολοι μπορεί εύκολα να βρουν σε κάποια πέτρα και να τραυματιστούν, όλα μοιάζουν να λειτουργούν σωστά.

Σε κάθε περίπτωση θα σας μετακινήσει με άνεση πολύ πιο μακριά από ότι ένα Hatchback… ενώ αν έχετε αυξημένες απαιτήσεις φυσικά υπάρχουν και οι τετρακίνητες εκδόσεις που συνδυάζονται όμως με τους μεγαλύτερους κινητήρες.

10. Είναι της μόδας

Ότι και να λέμε, οι περισσότεροι άνθρωποι αρέσκονται οδηγούν ογκώδη αυτοκίνητα, ενώ στην περίπτωση των SUV οι περισσότεροι ταυτίζονται με τον περιπετειώδη χαρακτήρα που εκπέμπει το αυτοκίνητο τους. Μπορεί να μην πατήσουν ποτέ χώμα, όμως η σκέψη ότι μπορούν να ταξιδέψουν σε ατέλειωτες χωμάτινες διαδρομές, τελικά ταξιδεύει το μυαλό τους-και αυτό τις περισσότερες φορές αρκεί.

Ford kuga autoholix 2020 02

Το 38% των αυτοκινήτων που πουλιούνται σήμερα παγκοσμίως ανήκουν σε αυτή την κατηγορία με την ζήτηση για SUV να αυξάνεται διαρκώς.

Έτσι όποιος αγοράσει ένα καινούριο SUV είναι πολύ πιθανό να το μεταπωλήσει πιο εύκολα και σε καλύτερη τιμή από ότι ένα Hatchback, αφού θα υπάρχουν πολύ περισσότεροι υποψήφιοι αγοραστές που ψάχνουν για ένα μεταχειρισμένο «εκτός δρόμου όνειρο».

Και αυτό κάνει αδιαμφησβήτητα την αγορά ενός SUV, για πολλούς, μια πιο λογική επιλογή.

Στο ξέφωτο με τις φυστικιές

Όλοι έχουμε τα μυστικά μας σημεία σε αυτό τον κόσμο. Τοποθεσίες που δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο αλλά που μας γεννούν συναισθήματα ή που άλλαξαν την ζωή μας.

Βρεθήκαμε λοιπόν κάτω από τις φυστικιές πολύ περισσότεροι από ότι πιο παλιά… με ένα πορτμπαγκάζ φορτωμένο με ετερόκλητα μπαγκάζια!  Παντόφλες και καρέκλες για την παραλία, μπάλες και παπούτσια του μπάσκετ, τσάντες, μάσκες και ρακέτες του τένις.

Ford kuga autoholix 2020 11

Όλοι και όλα χώρεσαν μέσα στο SUV της Ford σε μια διαδρομή που αντί για το αγαπημένο μας νησί μας έφερε σε ένα πιο σημαντικό- ασήμαντο μέρος.

Στις φυστικίες!   

Μετά από την άδεια του γιου μου ταξίδεψα στο μπροστινό κάθισμα και το σίγουρο είναι ότι στον γυρισμό θα κρατήσω το τιμόνι για να προσπαθήσω μέσα από τα πηδάλια του KUGA να κατανοήσω την συμπεριφορά του στον δρόμο και την απόδοση των ειδικών φακών των στρογγυλών μου γυαλιών AUTOHOLIX EYEGEAR. 😉

Το Ford Kuga είναι ο φρέσκος παίκτης της κατηγορίας των μεσαίων SUV και είναι φυσικό οι προσδοκίες όλων μας να είναι υψηλές.

Σε σχέση με τον υπόλοιπο ανταγωνισμό φέρνει σίγουρα μια ανάσα φρέσκου αέρα στην δύσκολη αυτή κατηγορία προσφέροντας ένα πακέτο χώρων, οδικής συμπεριφοράς και οικονομίας στην χρήση που δύσκολα βρίσκει αντίπαλο.

Η τιμή των περίπου €30,000 του Ford Kuga 1.5 EcoBlue Diesel με τον πλούσιο εξοπλισμό Titanium είναι απόλυτα τίμια, ειδικά αν αναλογιστείτε τον πλούσιο εξοπλισμό που διαθέτει, την δυναμική συμπεριφορά του, τους χώρους , την χαμηλή κατανάλωση και την 8ετή εγγύηση που δίνει η Ford.

Αν έχετε πειστεί για την αξία των SUV’s και θέλετε να διαβάσετε την πλήρη δοκιμή, επισκευτείτε τον παρακάτω σύνδεσμό: Ford Kuga 1.5 EcoBlue Diesel

Σας Ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Ισμήνη Φαμπιάτου

Φωτογραφίες





Κάρτ : «Μωρέ, πάρτε τους αγώνες και στην Κολοπετινίτσα»!

autoholix_fabiatou_ismini_kart_024
kart Καλαμάτα 1992

Μετά από τις δύσκολες στιγμές με την πανδημία του κορωναϊού που επηρέασαν την ζωή μας, επικοινώνησαν μαζί μου από την ΕΠΑ προτείνοντας μου να συμμετέχω σαν μέλος-σύμβουλος στην Επιτροπή  Αγώνων kart.

kart afidnes 2020 01

Έχοντας το βάρος μιας μητέρας τριών παιδιών και του Autoholix, η αρχική μου απάντηση ήταν φυσικά αρνητική, ωστόσο όταν έμαθα ότι μαζί μου θα συνεργαστεί ο παλιός μου συναθλητής Βασίλης Παπαφιλίππου και ο Στέλιος Καγιάφας ένοιωσα ότι θα υπήρχε σίγουρα το περιβάλλον που θα μου επέτρεπε να βοηθήσω και εγώ με την εμπειρία μου-από την πλευρά των οδηγών.

Το κάρτ είναι η θερμοκοιτίδα των αγώνων αυτοκινήτου και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι μεγαλύτεροι οδηγοί σε όλους τους χώρους  έχουν ξεκινήσει από αυτό.

Η οικονομική κρίση, αλλά και η νεοελληνική πραγματικότητα τραυμάτισαν τον ευαίσθητο αυτό χώρο, μειώνοντας τον αριθμό των συμμετοχών από τις 150–που ήταν στην εποχή μου, στις 24- και κυρίως μόλυναν τις εύπλαστες νεανικές ψυχές των αθλητών μας με Ίντριγκες και παρασκήνια που θυμίζουν το Βυζάντιο πριν την Άλωση.

Είχα ακούσει για όσα γίνονταν εκεί στο Ολυμπιακό Στάδιο- και μάλιστα ο πατέρας μου με συμβούλευσε με έντονο ύφος να μείνω μακριά γιατί «δεν έχεις τίποτε να κερδίσεις – έχεις μόνο να χάσεις»..

Του είπα ότι ακριβώς επειδή δεν έχω τίποτε να κερδίσω ..δεν έχω και τίποτε να χάσω!

Η θέση μου στην επιτροπή αυτή είναι φυσικά αμισθή και εννοείται ότι δεν έχω κανένα συμφέρον ή φιλοδοξία, ενώ όπως και ο Βασίλης Παπαφιλίππου έτσι και εγώ θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την οικονομική μου κατάσταση ικανοποιητική…και θα έλεγα ότι τα καταφέρνουμε χωρίς βοήθεια.

kart afidnes 2020 011

Όσο περίεργο και να ακούγεται το κίνητρο είναι η λατρεία μου στο κάρτ και το αγωνιστικό αυτοκίνητο που όσο τα αγάπησα -τόσο με πλήγωσαν οι άνθρωποι τους…

Οι πρώτες μου συμμετοχές στις συζητήσεις των επιτροπών ήταν συγκλονιστικές με αντιπαλότητες και καυγάδες των οποίων οι ρίζες και αφορμές ερχόντουσαν από τα παλιά, θυμίζοντας στον αδαή μανιάτικη βεντέτα, ωστόσο αποφασίσαμε με τον Βασίλη να κάνουμε τα πάντα σύμφωνα με τους κανονισμούς –και απαράκλητα. Απολύτως όμως!

Προσωπικά, όποιος από τους φίλους ή τους γονείς οδηγών μου στέλνει μήνυμα, ή προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί για θέμα που αφορά τον θεσμικό μου ρόλο δεν το απαντώ ενημερώνοντας τον ότι δεν μπορώ να το συζητήσω κατ’ ιδίαν και ότι καλό είναι να στείλει ένα email υπόψη της επιτροπής.

KART ενατίον SARS-CoV-2 (COVID-19)

Με την επιδημία να έχει επιβαρύνει το πρόγραμμα και με μια σεζόν που ξεκίνησε ουσιαστικά από τον Ιούνιο του 20, ενημερωθήκαμε από την ΟΜΑΕ ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να προτείνουμε αλλαγές στον κανονισμό- αλλαγές που θα είχαν στόχο να θεραπευτούν ανισότητες και προβλήματα σε ότι αφορά τα μοτέρ και τα σασί των καρτ. Έτσι συμφωνήσαμε να μην αλλάξει τίποτε για φέτος… Οι όποιες αλλαγές απαιτούνται συμφωνήσαμε να ενσωματωθούν στον κανονισμό του 2021.

Ωστόσο είχαμε την υποχρέωση να καταρτίσουμε το αγωνιστικό πρόγραμμα με τους αγώνες του 2020, ενώ και οι τρεις νοιώσαμε την ανάγκη να μοιράσουμε τους αγώνες σε όσες περισσότερες πίστες γίνεται -και στη επαρχία, έτσι ώστε ο τίτλος «Πανελλήνιο Πρωτάθλημα» να αποκτήσει το ουσιαστικό του νόημα.

Παρά τα πολλά εμπόδια και τις τρικλοποδιές που έρχονταν με όλους τους τρόπους και από εκεί που το περίμενες καταφέραμε να παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα που έστελνε το πρωτάθλημα κάρτ σε όσες περισσότερες επαρχιακές πόλεις γινόταν.

Προσωπικά το φέρω βαρέως ότι στο πρόγραμμα με τους 4 Πρωταθληματικός αγώνες που ενέκρινε και ανακοινώσε η ΟΜΑΕ δεν κατάφερα να μπει έστω και ένας αγώνας στην Β. Ελλάδα, παρότι μόνο οι δύο από τους υπόλοιπους είναι στην Αθήνα. Οι εκτός Αθηνών αγώνες που ανακοινώθηκαν είναι στις 30 Αύγουστου στην Καλαμάτα και στις 22 Νοεμβρίου στην Πάτρα.

Το βάπτισμα του πυρός (19 Ιουλίου στις Αφίδνες)

Ο Πρώτος αγώνας της χρονιάς είχε προγραμματιστεί για τις 19 Ιουλίου στις Αφίδνες –και ενώ όλα έμοιαζαν να κυλούν ομαλά προς την εκκίνηση, τρεις ημέρες πριν τον αγώνα η Γενική Γραμματέας της ΟΜΑΕ κα. Φατούρου μας ανακοίνωσε ότι ο αγώνας δεν θα γίνει επειδή οι κανονισμοί του 2019 δεν μπορούν να εφαρμοστούν στο 2020 -και ότι εκείνη ΔΕΝ υπογράφει.

Ξαφνικά-πανικός! Έτσι μαζί με τον Βασίλη και τον Στέλιο βαρέσαμε τον συναγερμό κανονίζοντας μια έκτακτη συνάντηση στα γραφεία της ΟΜΑΕ ένα βροχερό μεσημέρι του Ιουνίου…

Την ίδια ώρα που τα πάντα κρεμόντουσαν στην υπογραφή της κας. Φατούρου, οι αγωνιζόμενοι αμέριμνοι έκαναν δοκιμές στην πίστα των Αφιδνών και προετοιμαζόντουσαν για έναν αγώνα που η Γ.Γ είχε ήδη αποφασίσει να ματαιώσει λόγω της “μη τήρησης των κανονισμών”.

Το τι έγινε εκείνο το απόγευμα είναι δύσκολο να σας περιγράψω, ωστόσο η Γ.Γ στο τέλος υπέγραψε προτείνοντας κάποιες αλλαγές στον συμπληρωματικό κανονισμό.

Έτσι την τελευταία στιγμή ο αγώνας έγινε -και αποφευχθεί το να γίνω «ρόμπα από τα αποδυτήρια» στην πρώτη μου εμφάνιση στην επιτροπή. Κυρίως όμως δεν γεμίσαμε την ψυχή των παιδιών και των νέων αγωνιζόμενων με την απογοήτευση της μικροψυχίας και των σκοπιμοτήτων που χαρακτηρίζουν τις γενιές μας.

Τέλος καλό, όλα καλά… όμως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της….

Οι διακοπές που δεν πήγα… ( Καλαμάτα, 30 Αυγούστου)

Είχαμε κανονίσει να φύγουμε για μερικές ημέρες στο αγαπημένο μας νησί, αφού είχαμε βάλει μέσο για να βρούμε εισιτήρια με το πλοίο που έφευγε το απόγευμα της Παρασκευής 7 Αυγούστου.

Ωστόσο, την Πέμπτη 6 Αυγούστου και μια ημέρα πριν η ΟΜΑΕ κλείσει για διακοπές, όπως μπορείτε να δείτε στο δημοσιευμένο σε ηλεκτρονικό μέσο άρθρο, η Επιτροπή Αγώνων της ΟΜΑΕ «ανακοίνωσε την αναδιάταξη του προγράμματος του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Karting, καθώς και των αγώνων των λοιπών επάθλων του Kart για την αγωνιστική χρονιά του 2020».

kart Afidnes Mini 01

Εντυπωση προκάλεσε ότι σε κανένα από τα μέλη των επιτροπών αυτοκινήτου της ΕΠΑ καθώς και της επιτροπής καρτ στην οποία συμμετέχω, δεν του ζητήθηκε ούτε να αποφασίσει για την αλλαγή, αλλά ούτε και ενημερώθηκε ότι επρόκειτο να δημοσιευτεί ένα Δελτίο Τύπου με το νέο πρόγραμμα…

Αποφασίζομεν και Διατάσομέν!

Εννοείται ότι οι διακοπές μου πήγαν στο δι@ολο χωρίς δεύτερη σκέψη και εννοείται ότι άναψαν τα τηλέφωνα έτσι ώστε σήμερα το μεσημέρι(7/8) … που πάλι έβρεχε(!) να οργανωθεί έκτακτη συνάντηση της ΕΠΑ και των επιτροπών καρτ.

Στην συνάντηση παρευρέθησαν ο κ. Κουτσίκος, η κα Φατούρου, ο κ. Μπουρoθανασόπουλος, ο κ. Καγιάφας, ο κ. Αθανασέκος, κα Χαλιβελάκη, και η ατμίζουσα υπογράφουσα που καθώς φαινόταν έχανε τις διακοπές της.

Το κλίμα…

Το κλίμα ήταν πάλι βροχερό με τις βροντές στο εσωτερικό να υπερκαλύπτουν τους κεραυνούς στο εξωτερικό.

Η κα. Φατούρου μαζί με τον κ. Αθανασέκο είχαν αποφασίσει και είχαν ενημερώσει τον Πρόεδρο ότι έπρεπε να αλλάξουν όλο το πρόγραμμα των αγώνων Κάρτ και μάλιστα έκριναν ότι το ακόλουθο Δελτίο Τύπου έπρεπε να δημοσιευτεί στα μέσα χωρίς όμως να έχουν ενημερώσει από ότι φάνηκε τους αρμοδίους.

Αυτό συνέβη παρότι ο πρόεδρος κος. Κουτσίκος τους είπε ότι «από εμένα προχωρήστε στις αλλαγές, αρκεί να συμφωνήσουν και οι υπόλοιποι».  Τελικά εκείνοι άκουσαν μόνο το «προχωρήστε» χωρίς να ακούσουν το”αφου πάρετε έγκριση”-και έτσι το μεσημέρι της Πέμπτης 6 Αυγούστου οι αρμόδιοι για το πρόγραμμα ενημερωθήκαμε από τα sites ότι το πρόγραμμα διαμορφώθηκε ως εξής

Το δελτίο τύπου…

«Συγκεκριμένα, το αναθεωρημένο πρόγραμμα για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Karting και για τους θεσμούς IAME Series Greece, Rotax Max Challenge και PICK Πάτρας για την τρέχουσα χρονιά είναι το ακόλουθο:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΩΝΩΝ KARTING 2020

    19-20 Σεπτεμβρίου PICK – Πάτρα

    26-27 Σεπτεμβρίου IAME Series Greece – Αθήνα

    10-11 Οκτωβρίου Π.Π. Karting, 2ος γύρος – Καλαμάτα

    31 Οκτ.-1 Νοεμβρίου Rotax Max Challenge – Αθήνα

    14-15 Νοεμβρίου Π.Π. Karting, 3ος γύρος – Αθήνα

    28-29 Νοεμβρίου IAME Series Greece – Αθήνα

    12-13 Δεκεμβρίου Π.Π. Karting, 4ος γύρος – Αθήνα

Σημειώνεται ότι οι τρεις αγώνες του διεθνούς θεσμού FIA Academy Trophy, στον οποίο και φέτος υπάρχει ελληνική συμμετοχή, θα διεξαχθούν στις 15-16 Αυγούστου, στις 5-6 Σεπτεμβρίου και στις 3-4 Οκτωβρίου 2020.»

Τι άλλαξε?

Μα φυσικά ματαιώθηκε ο Πρωταθληματικός αγώνας της Πάτρας , ενώ ο αγώνας της Καλαμάτας για τον οποίο ήδη προπονούνται οι οδηγοί στην Καλαμάτα για τις 30 Αυγούστου μεταφέρθηκε στις 10-11 Οκτωβρίου.

Όλοι οι άλλοι αγώνες μεταφέρθηκαν στην πρωτεύουσα, ενώ  προστεθήκαν και κάποιοι αγώνες  παράλληλων προς το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελλάδος, Challenges.

Η Γ.Γ κα Φατούρου έμοιαζε να είναι βιαστική καθώς σήμερα ήταν η τελευταία μέρα πριν τις διακοπές (που έχασα) και βιαζόταν..

Όμως το ερώτημα του ποιος έδωσε την εντολή να αλλάξει το  πρόγραμμα- και  κυρίως να δημοσιευτεί στα ΜΜΕ χωρίς να ενημερωθούν οι αρμόδιοι έμενε αναπάντητο…

Σε ότι με αφορά η κα Φατούρου διατήρησε απένατι μου μια υπεροπτική στάση και απαντούσε στα ερωτήματα μου με υπέροχους χαρακτηρισμούς, στον ενικό (λες και με ήξερε από χθες) και φράσεις όπως « είσαι άσχετη», μην μιλάς δεν είσαι εκλεγμένη, «δεν μπορώ να ακούω βλακείες από ασχέτους» και άλλα τέτοια όμορφά που λέει κάθε ΓΓ ενός οργάνου σε μια συνάντηση των επιτροπών… Τι? Όχι? Δεν γίνεται έτσι?

Ζήτησα να μου μιλά στον πληθυντικό και να βγει αμέσως να μαζέψει το ΔΤ που δημοσιευσε ζητώντας ταυτόχρονα συγνώμη για την αναστάτωση που προκαλεί στους αθλητές- και φυσικά στις πίστες της επαρχίας… που αποτελούν για εμένα θέμα προτεραιότητας… Σε αυτό το τελευταίο άκουσα το “εμπνευσμένο”:

«Πάρτε τους Αγώνες και στην Κολοπετινιτσα»!!!

Κάποιοι στην Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες, στην Πάτρα, την Λάρισα και την Καλαμάτα θεωρούνται από την Γ.Γ. της ΟΜΑΕ σας ΚΟΛΟΠΕΤΙΝΙΤΣΑ» και έτσι οι κάτοικοι αυτών των πόλεων θεωρούνται από την Πρωτευουσιάνα Γ.Γ της ΟΜΑΕ…Κολοπετινιτσίωτες ! 

Και εγώ η αφελής ήθελα οι αγώνες να βρεθούν σε κάθε άκρη της Ελλάδας…. που όμως επειδή βρίσκεται εκτός Αθήνας θεωρείται Κολοπετινίτσα!

Πόσο ΆΣΧΕΤΗ είμαι στα αλήθεια…

Μάλιστα καπου εκεί άκουσα ότι η κα Φατούρου και η κα Ζάχου είχαν χαρακτηρίσει τον Βασίλη Παπαφιλίπου και εμένα άσχετους και ότι δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι στον χώρο.

U Bet Ladies… έχουμε δικά μας λεφτά και οι δύο!

Στην συζήτηση που ακολούθησε μας επεσήμανε η Γ.Γ ότι ο συμπληρωματικός κανονισμός για τον αγώνα της Καλαμάτας είχε λάθη, προοιωνίζοντας ίσως σαν trailer το πρόβλημα που θα μας παρουσιάσει 2-3 μέρες πριν τον επερχόμενο αγώνα της Καλαμάτας- όπως έγινε στις Αφίδνες- και μάλλον όπως θα γίνει και με τον επόμενο αγώνα.

Στην κατάσταση που ήμουν πήρα τις σελίδες που μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες και στις οποίες είχε σημειώσει τα «λάθη στον κανονισμό» και διαπίστωσα ότι απλά είχε σημειώσει τους χορηγούς με σχόλιο : «συμβάσεις χορηγίας με ΕΡΤ, Σπανό και Ασφάλειες.»

Δηλαδή ψάχνουμε να βρούμε πως θα δημιουργήσουμε το επόμενο πρόβλημα, έτσι ώστε να χαθούν οι χορηγίες και η αναμετάδοση της ΕΡΤ που θα μας κάνει την χάρη να δείχνει 3 λεπτά από κάθε αγώνα…

Με τα πολλά και μετά από πολλά όμορφα πράγματα που ακούστηκαν- που θα έκαναν κάθε άνθρωπο να παραιτηθεί από μια τόσο σοβαρή θέση, τελικά η κα Φατούρου σαν ο απόλυτος άρχοντας του αθλήματος, δέχτηκε το αυτονόητο και αποφασίστηκε να βγει ένα δελτίο τύπου (χωρίς συγνώμη) που να λέει ότι ο αγώνας στις 30 Αυγούστου στην Καλαμάτα θα γίνει όπως προβλέπεται και ότι το πρόγραμμα παραμείνει σχεδόν όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί από την ΟΜΑΕ , δηλαδή: 

19 Ιουλίου                            Π.Π. Karting – Αθήνα

30 Αυγούστου                      Π.Π. Karting – Καλαμάτα

19-20 Σεπτεμβρίου              PICK – Πάτρα

11 Οκτωβρίου                      IAME Series Greece

31 Οκτ.-1 Νοεμβρίου           Rotax Max Challenge

14-15 Νοεμβρίου                      Π.Π. Karting – Πάτρα

128-29 Νοεμβρίου                     IAME Series Greece

13 Δεκεμβρίου                     Π.Π. Karting – Αθήνα

Είχα πει να μην ανακατέψω την δουλειά μου με τον θεσμικό μου ρόλο στο ΚΑΡΤ, ωστόσο καταλαβαίνω ότι δεν γίνεται αλλό.

Ναι κα. Φατούρου, είμαι “άσχετη” αλλά μέσα στην ασχετοσύνη μου επειδή έχω κρατήσει πολλά κύπελλα πάνω σε πολλά βάθρα, έχω τουμπάρει, έχω κλάψει και έχω γελάσει στο πλάι της πίστας, έχω νοιώσει περήφανή και έχω πικραθεί μέσα στο καρτ..και επιτρέψτε μου να έχω άποψη και να νοιώθω τι ακριβώς νοιώθουν τα παιδία που τρέχουν μέσα στην πίστα.

Εσεις αυτό δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε…

Σε ότι με αφορά βρίσκω πολύ σχετικούς τους υπέροχους στίχους του Καζαντζάκη στο μνήμα του:

 “Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος”

Έτσι θα ήθελα να ένοιωθαν και άλλοι… παντού και ολούθε.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Ισμήνη Φαμπιάτου (χωρίς διακοπές).

ΥΓ . Επειδή αναφέρατε κάπου στη υπεροχή συνομιλία που είχαμε και για την «νομική οδό», σας ενημερώνω ότι μπορώ να αποδείξω λέξη προς λέξη όσα ειπώθηκαν…

ΥΓ.2 ‘Όσα είπα, είπα , δεν απαντάω σε μηνύματα ή παρατηρήσεις, ευχαριστώ!





Η σιωπή των αμνών.

Το καλοκαίρι του 1997 ήταν ομολογουμένως ένα ζεστό καλοκαίρι. Θυμάμαι ακόμα πως μερικά μεσημέρια χρειαζόταν μέχρι και πέντε λεπτά να δουλέψει ο κλιματισμός στο αυτοκίνητο με ανοιχτά τα παράθυρα μέχρι να είναι ανεκτή η θερμοκρασία στην καμπίνα μετά από παρκάρισμα στον Ήλιο. 

Καλοπερασάκιας όπως είμαι, αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω το ταξίδι των διακοπών μου αργά το απόγευμα και έτσι να αποφύγω την κάψα της ημέρας. 

Ο σκοπός μου ήταν να αναχωρήσω από την Αθήνα γύρω στις 7 και να περάσω Κόρινθο-Τρίπολη-Σπάρτη μέχρι τις 10 ώστε να μου μείνει περίπου μια ώρα στο σκοτάδι μέχρι την Μονεμβάσια. 

images

Για συντομία είχα αποφασίσει επίσης να κερδίσω χρόνο περνώντας από τρία μικρά χώρια, το Έλος, το Αστέρι και τη Λυκόβρυση και παρόλο που θα είχα περισσότερα χιλιόμετρα να διανύσω, να έχω μεγαλύτερη ταχύτητα και άνεση από το να περάσω τις φιδίσιες στροφές στον Βλαχιών.

Φόρτωσα το αυτοκίνητο, έφτιαξα μια δυνατή φραπεδιά, ξύπνησα τη σύζυγο από την απογευματινή της σιέστα και ξεκινήσαμε περιχαρείς τις διακοπές μας. 

Το αυτοκίνητο μου εκείνη την εποχή ήταν μια Alfa Romeo Spider, πολύ διασκεδαστικό στην οδήγηση, άλλα απαιτούσε τεράστιες υποχωρήσεις σε θέματα πρακτικότητας και άνεσης, ειδικά σε ένα ταξίδι διακοπών με σύζυγο που έχει σαν αρχή της να μην υποχωρεί ούτε εκατοστό στο θέμα του τι είναι απαραίτητο και τι όχι σχετικά με τα αξεσουάρ και το ντύσιμο της. 

Έτσι λοιπόν, αφού στριμωχτήκαν στο πορτμπαγκάζ τα σακβουαγιαζ (για βαλίτσες ούτε λόγος σε εκείνον τον χώρο) και αφού με γκρίνια μπήκε και ένα νεσεσέρ στα ποδιά του καθίσματος του συνοδηγού, ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας. 

Τα χιλιόμετρα μέχρι τη Σπάρτη πέρασαν εύκολα, ο καφές με είχε ξυπνήσει για τα καλά, και οι συζητήσεις στο αυτοκίνητο είχαν κρατηθεί σε επίπεδο «φιλικής συμμετοχής» καθώς κατά βάση η σύζυγος ανακοίνωνε το πρόγραμμα των διακοπών η γκρίνιαζε που θα χάναμε το βραδινό μας φαγητό εξ αιτίας της απόφασης μου να ταξιδέψουμε νύχτα οπότε εγώ άπλα είχα αρκεστεί σε απαντήσεις «ναι», «είναι καλύτερα», «δεν πειράζει», «θα πάμε»….

summer

Με αυτά και με άλλα η ώρα πέρασε, ο Ήλιος έπεσε και ο δρόμος μας έφερε στο χωριό που λέγεται Σκάλα, όπου και πηρά την δεξιά πάροδο που θα με οδηγούσε στα τελευταία «εύκολα» χιλιόμετρα του ταξιδιού μας. 

Είχαμε κατεβάσει τα παράθυρα, ο αέρας μύριζε από τα άνθη των εσπεριδοειδών που ωρίμαζαν στα χωράφια, εγώ άκουγα εκστασιασμένος το βόμβο του κινητήρα μου και η σύζυγος μια απαλή σονάτα του Σούμπερτ στο ηχοσύστημα. 

Για αρκετή ώρα ένοιωθα σαν ένας αστρικός ταξιδιώτης να σχάζει με τον πύραυλο του το σκοτάδι της νύχτας με τα φώτα του οχήματος να φωτίζουν την άσφαλτο και δεξιά και αριστερά να εμφανίζονται οι άκρες του δρόμου να κλείνουν την τροχιά τους λίγο πριν τις στροφές. 

Μια μαγική στιγμή που ήμουν σίγουρος πως θα θυμόμουν για πολύ καιρό. 

Και έτσι ήταν. 

Σε μια αριστερή στροφή, μετά από ένα «μην τρέχεις τόσο» και ένα «μη φοβάσαι, το ελέγχω», μπήκα στα όρια του μαλιοκούβαρου και ΜΠΑΜ έσκασα επάνω σε ένα χαντάκι που ο τοπικός μπετόβλακας είχε σκάψει κάθετα στο δρόμο για να περάσει από τη μια πλευρά στην άλλη τη χοντρή σωλήνα του ποτίσματος. 

skasmeno-lastixo

Η Alfa προχώρησε λίγο πιο περά και μόλις λίγα μετρά μετά ένοιωσα το τιμόνι βαρύ να ταλαντώνεται δεξιά αριστερά και το αυτοκίνητο να φρενάρει. 

Σταμάτησα δεξιά με αλάρμ κατέβηκα και είδα και τα δυο μπροστινά λάστιχα σχεδόν κομμένα στα δυο. 

Έμεινα για ένα λεπτό εκεί αμίλητος, ακίνητος, σαστισμένος και ένοιωσα το πάνω και πίσω μέρος του κεφαλιού μου να μουδιάζει…

Ζεις; Άκουσα μια φωνή δίπλα μου. 

Γύρισα και κοίταξα την σύζυγο. 

Περίπου, της είπα. 

Ωραία, ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΕΓΩ, ήταν η απάντηση. 

Έβαλα τα χέρια στο καπό του αυτοκινήτου, κατέβασα το κεφάλι και είπα, σε παρακαλώ, κράτησε ότι έχεις να πεις για μετά, η κατάσταση είναι δύσκολη, είμαστε έξω από τους κύριους δρόμους, είναι βράδυ, είναι απίθανο να περάσει κάποιος από εδω και έχουμε δυο σκασμένα λάστιχα…

ΤΕΣΣΕΡΑ ακούστηκε η φωνή της από πίσω και ένοιωσα κρύο ιδρώτα να τρέχει στην πλάτη μου….

No-Connection-Retry

Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Ήρθε το τελειωτικό χτύπημα… ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΗΜΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ…

Γύρισα κοντά της, έπιασα τo Motorola, του τράβηξα τέρμα έξω την κεραία, το σήκωσα ψηλά, το κούνησα περά δοθώ, άλλα το «έκτος δικτύου» πέρναγε ειρωνικά από δεξιά προς τα αριστερά στην κίτρινη οθόνη…

Κοίταξα γύρω μου, το απόλυτο πουθενά…

Μείνε στο αυτοκίνητο είπα, θα περπατήσω μέχρι την άλλη στροφή να δω αν θα πιάσει…

Με το κινητό σηκωμένο σαν δάδα άρχισα να περπατώ στο δρόμο μέχρι που έφτασα στη στροφή και χάθηκε πια το φως από τους προβολείς του αυτοκινήτου. 

images

Περπάτησα σιγά στο σκοτάδι και ο ίδιος δρόμος που πριν με γέμιζε ευχαρίστηση, έξω από το κουκούλι του αυτοκινήτου έδειχνε τώρα εχθρικός, σκοτεινός και σιωπηλός. 

Προχώρησα λίγο ακόμα και τότε άκουσα πίσω μου την τσιρίδα. 

Ααααααααααααααααα ΣΤΑΜΑΤΗΗΗΗΗΗΗ….

Έτρεξα πίσω με όση δύναμη είχα μέσα μου. Πλησίασα το αυτοκίνητο έτοιμος να δω τη γυναίκα μου είτε σφαγμένη είτε εξαφανισμένη…

VOICE 01

Την είδα μέσα στο αμάξι με τα ματιά γουρλωμένα… «τι έγινε» τη ρώτησα αλαφιασμένος, «κάτι είναι εκεί» μου απάντησε. 

Γύρισα προς την άκρη του δρόμου και είδα μερικές σκιές να παραμονεύουν. 

Μια βαθιά φωνή ακούστηκε, σαν κάποιος να μου κάνει «Μποοουυ» και χρειάστηκα λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβω πως το «μπου» ήταν ένα βαθύ «μπεεεεεε». 

foihgd10

Πέντε πρόβατα, τρομαγμένα πιο πολύ απο εμάς, μέσα σε ένα φράχτη απο σύρμα, είχαν αλαφιάσει απο τις τσιρίδες και φώναζαν και αυτά μαζι με τη γυναίκα μου σε ένα διαγωνισμό του ποιος θα τρομάξει πιο πολύ τον άλλον. 

Αφού έβρισα οτι θηλαστικό ήξερα και αφού της είπα να κλειδώσει και να με περιμένει, περπάτησα κάπου ενα χιλιόμετρο μέχρι που το πολυπόθητο σήμα ήρθε στην κεραία του κινητού και κατάφερα να επικοινωνήσω με την αστυνομία, που διαβίβασε την κλήση μου στο τοπικό τμήμα και ένας νυσταγμένος αξιωματικός υπηρεσίας μέσα σε παράσιτα απο τη γραμμή και τριζόνια απο το περιβάλλον, πολύ φιλικά μου απάντησε πως «δε μας αφήνεις χριστιανέ μου βραδιάτικα, πάρε την ΕΛΠΑ να σε μαζέψει». 

Όχι του είπα, το θέμα δεν είναι οτι έμεινα, είναι το έγκλημα που θα διαπραχτεί…

«Ποιο έγκλημα» με ρώτησε έκπληκτος…

«Θα με σκοτώσει η γυναίκα μου» του απάντησα και μάλλον μίλησα στην καρδιά του, γιατί σε μισή ώρα είχε έρθει επί τόπου το περιπολικό της περιοχής και μας μάζεψε για να μας πάει στη Σκάλα, οπού και ξυπνήσαμε τον τοπικό ΕΛΠΑτζη που με μισή καρδία μας μετέφερε και μας ξεφόρτωσε στη Σπάρτη, έξω απο ενα βουλκανιζατέρ, το οποίο ξενυχτήσαμε να περιμένουμε να ανοίξει. 

Έτσι το επόμενο πρωί, τερματισμένοι απο την κούραση, εκνευρισμένοι και μαλωμένοι, ξεκινήσαμε για την Μονεμβάσια και στην διχάλα του δρόμου, με μια φωνή, είπαμε και οι δυο μαζι, «θα πάμε απο Βλαχιώτη»…..

Σταμάτης Συνοδινός





“ΤΕΝΝΕΣΙ ΡΕ ΦΙΛΕ… ΡΟΥΤ 66 και ΣΜΟΚΥ ΜΑΟΥΝΤΑΙΝΣ”… (…well almost)!

Αύγουστος τέλη του 80 ήταν και βρισκόμουν στην Αμερική για ένα προπαρασκευαστικό μάθημα στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, φιλοξενούμενος από έναν φίλο του πατέρα μου, τον Σωτήρη.

Ο Σωτήρης που είχε φύγει από την Ελλάδα σαν ακόλουθος της Πρεσβείας μας στην Νέα Υόρκη, είχε υπηρετήσει αρκετά χρόνια εκεί και παίρνοντάς την σύνταξή του, αποφάσισε πως δεν θα μπορούσε να γυρίσει ποτέ πίσω, μιας και είχε κάνει την οικογένειά του εκεί και είχε προσαρμόσει τα χούγια του ανάλογα.

Με αυτό το δυνατό κονέ, καταφέραμε και πήρα μια multiple indefinate visa πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσα να σουλατσάρω στην Αμερική όσο γούσταρα και επίσης πως μπορούσα να κάνω και τις εκδρομές μου στο Μεξικό και τον Καναδά.

Παρέα έκανα με τον γιό του Σωτήρη, τον Λάμπρο, τότε είμαστε και οι δύο 18άρηδες, αυτός κάτι μήνες παραπάνω.

Ο Λάμπρος ήταν τότε αυτό που λέμε -πολύ αλάνι- (σήμερα είναι ιδιοκτήτης μεταφορικής εταιρείας με κάτι νταλίκες 40 μέτρα η κάθε μία που οργώνουν την Αμερική καθέτως και οριζοντίως) και επειδή ψιλοδούλευε τα καλοκαίρια και στις διακοπές του, είχε καβατζάρει αρκετά λεφτά για να πάρει δικό του αμάξι.

Για εμένα, που προερχόμουν από μια στερημένη Ελλάδα, το Pontiac Parisienne που οδηγούσε ήταν πέρα από κάθε φαντασία.

Το Πόντιακ παρίζιεν, είναι κατα βάση ένα Σεβρολέ Ιμπάλα, με διαφορετικά καθίσματα και πιό πολυτελές – κάτι σαν τα Πασάτ και τα Α4 της Αουντι σαν να λέμε- και τότε, ίσως ακόμα και τώρα, ήταν πολύ της μόδας να κάνουνε μετατροπές στα Πόντιακ με κινητήρες από Αστυνομικά Σεβρολέ.

Η ιστορία με τα Αστυνομικά Σεβρολέ πάει πολύ πίσω, καθώς σε κάθε παρτίδα, υπήρχε μια σύμβαση να βγαίνει και ένα μοντέλο αποκλειστικά για την Αστυνομία.

Οι διαφορές του ήταν στην ιπποδύναμη (ισχυρότερο) στο σαζμάν, τις αναρτήσεις και τα δεσίματα, ώστε να αντέχουν, αλλά και να είναι πολύ αποδοτικά σε καταδιώξεις και γενικά αστυνομικές δουλειές.

Έτσι λοιπόν, όταν τα αυτοκίνητα αυτά έκλειναν τον κύκλο τους, έβγαιναν στο σφυρί, βαμμένα ακόμα με τα αστυνομικά χρώματα και ήταν ότι καλύτερο για κάποιον που ήθελε μια βάση να χτίσει το πιο παλαβό του όνειρο.

Δεδομένου ότι ο Λάμπρος είχε δίπλωμα από τα 16 και λεφτά από τα 15, είχε πάρει ένα Παρίζιεν – γιατί ο πατέρας του ήθελε να έχει κάτι “μεγάλο” μη σκοτωθεί και στην αρχή ένοιωθε σαν βλάκας καθώς το Πόντιακ ήταν κυρίως αμάξι για παππούδες.

Αργότερα όμως βρήκε την περίπτωση με τα αστυνομικά, χτύπησε ένα για 400 δολάρια και έδωσε και άλλα 300 για να το κάνει πύραυλο.

Ετσι το Παρίζιεν του Λάμπρου, απέκτησε έναν V8 7.400 κυβικά με αυτόματο σαζμάν που το έλεγαν τούρμπο μάστερ και έβγαζε – αυτό το νούμερο το είχα πρωτοακούσει σαν μαχαιριά στο μυαλό μου – 400 άλογα.

Τετρακόσια άλογα στο δεξί πόδι.

Θυμάμαι, πάταγε το γκάζι και το αυτοκίνητο σηκωνόταν όρθιο .

Ηταν βράδυ του Αυγούστου λοιπόν, δεν έκανε και τρελή ζέστη για την εποχή (Αμερική γαρ) και είχαμε καβατζάρει κάτι μπύρες από το ψυγείο, τις οποίες πίναμε στα κεραμίδια του σπιτιού παρέα με τσιγάρα Craven A, που είχα φέρει εγώ σε κούτες από το αεροδρόμιο.

(Τα κρέηβεν είναι καναδέζικα και ήταν πολύ της μόδας τότε στην Αμερική, κυρίως λόγω του πακέτου τους, που ήταν κάτι σαν τη δική μας καασετίνα).

Καθόμαστε λοιπόν εκεί στο σούρουπο, γύρω ακούγαμε παιδιά να παίζουν, ο δρόμος άρχιζε να σκοτεινιάζει, από κάτω ετοιμαζόταν το φαί, και λέγαμε αερολογίες για να περνάει η ώρα.

Γκόμενες, αυτοκίνητα, ιστορίες γενικά.

Δεν θυμάμαι ακριβώς πως ήρθε η κουβέντα στο Τεννεσί, αλλά είχαμε μια συζήτηση για το Ρουτ 66 και πως είναι η φάση με τα μοτέλ, τους νταλικέρηδες, τα ύποπτα μοτέλ, τέτοια πράματα και κάπως βγήκε το σχέδιο του ταξιδιού.

Άλλο που δεν ήθελα εγώ, άλλο που δεν ήθελε και ο Λάμπρος, αρχίσαμε να το τεντώνουμε, με ιδέες, σαχλαμάρες και διάφορα τέτοια όνειρα του ξύπνιου που λένε, μέχρι που κατεβήκαμε από τα κεραμίδια για να φάμε.

Τέλος πάντων, είχα και διάβασμα να κάνω, δεν θυμάμαι τι άλλο έγινε εκείνο το βράδυ, πέσαμε για ύπνο και το επόμενο πρωί που σηκώθηκα, ο Λάμπρος είχε γίνει καπνός από τα χαράματα.

Μεσημέριασε και εκεί που καθόμουν στο δωμάτιο και έπαιζα ουφάκια (τα ηλεκτρονικά παιχνίδια της εποχής, με κάτι ελεεινά γραφικά όπου είχες εσύ ένα πράγμα σαν Ω ελληνικό που πέταγε κάτι Ι και σκότωνε κάτι Λ από πάνω, για τόσο αίσχος μιλάμε), άκουσα την Πόντιακ να μπαίνει στο δρομάκι του σπιτιού.

Ψιλοχάζεψα λίγο ακόμα στον υπολογιστή και μπαπ ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ο δικός σου, με κάτι γυαλιά ρέη μπαν μπλουζ μπράδερς, εκείνα τα πεταλουδωτά, και μια σακούλα πράματα στο χέρι.

Τι έγινε ρε; του λέω, που χάθηκες όλη μέρα.

Με κοιτάει πίσω από το γυαλί ο Λάμπρος και κάθεται.

Ρε συ (το χαιρόμουνα στην Αμερική το ρε συ που λέγανε οι Έλληνες, γιατί δεν είχαν το μαλάκα ψωμοτύρι όπως εμείς), ρε συ μου λέει, πόσα λεφτά έχεις; σύνολο, όλα.

Τι ρωτάει ο άνθρωπος σκέφτηκα…

Όλα μου τα λεφτά ήταν χίλια οκτακόσια δολάρια, ο πατέρας του μου τα είχε δώσει και αντίστοιχα ο δικός μου πατέρας είχε καταθέσει στην Ελλάδα το ισόποσο σε δραχμές σε ένα λογαριασμό που είχαν οι Αμερικάνοι για τις διακοπές τους.

-Χιλια οκτακόσια του λέω, τι έγινε? τράκαρες το αμάξι? (τι άλλο να σκεφτώ).

-Οχι ρε, άκου. Τι λέγαμε χθες;

-Τι λέγαμε χθες;

-Ρουτ 66?

-Ε ναί, ρουτ 66 και λοιπόν;

Τώρα που θα φύγουν οι δικοί μου για το Μαϊάμι – το είχανε το χόμπι αυτό οι Μακρήδες, κάθε τέλος Αυγούστου πηγαίνανε στο Μαϊάμι, τύπου διακοπές- τώρα λοιπόν που θα φύγουν οι δικοί μου για το Μαϊάμι, εμείς θα πάμε με το αμάξι ρουτ 66.

Ναί καλά είπα εγώ και στο δρόμο θα παίξουμε και στο Λας Βέγκας να πάρουμε το ΤζακΠοτ… Τι λες μωρέ; έχεις επαφή;

Τσακ κάνει μια ο Λάμπρος, ανοίγει ένα χάρτι σαν σεντόνι και αρχίζει, εδώ είμαστε, έτσι θα κατέβουμε, εκεί θα βγούμε, τόσο από το 66 θα κάνουμε εδώ, τόσο από το 66 θα κάνουμε εκεί, έδειχνε με το δάχτυλο σημεία, κοίταγα εγώ με γουρλωμένα μάτια, έλεγε τα δικά του, έφτασε το δάχτυλο στο Τέξας.

-ΡΕ ΕΙΣΑΙ ΠΑΛΑΒΟΣ; αυτό που λες είναι εξωφρενικό, αυτές οι διαδρομές θέλουν μήνες, έχεις ρε επαφή;

-ΤΕΝΕΣΗ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΡΟΥΤ 66, ΣΜΟΚΥ ΜΑΟΥΝΤΑΙΝΣ…. έλεγε, έλεγε….

-ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ? του είπα εγώ.

Βρήκα στο χάρτη το Σικάγο και χτύπησα το δάχτυλό μου επάνω του πολλές φορές.

ΣΙΚΑΓΟ, ξεκινάει από ΕΔΩΩΩΩΩΩ εμείς είμαστε ΕΔΩΩΩΩΩΩ και του έδειχνα το Κονέκτικατ, πρέπει να πάμε ΠΡΩΤΑΑΑ ΕΚΕΙΙΙΙΙΙ (χτύπαγα το Σικάγο) και μετά έκανα τη διαδρομή με το δάχτυλό μου, περνώντας ΕΦΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ και να φτασουμε ΕΔΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ έδειχνα την ακτή του Λος Αντζελες.

-Ε καλά, δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε και ΟΟΟΟΟΛΟ είπε αφοπλιστικά ο Λάμπρος… Πάμε ΜΟΝΟ μέχρι το Τενεσή που λέγαμε εχθες και γυρίζουμε!

-ΡΕ ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ; ΤΟ ΤΕΝΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΙΝ το ΡΟΥΤ 66.

-ΤΟ ΡΟΥΤ 66 Δ Ε Ν Π Ε Ρ Ν Α Ε Ι από το Τενεσή.

Reality Check

-Δες το χάρτη, ΕΔΩΩΩΩΩΩ Τενεσή, ΕΚΕΙΙΙΙΙΙ ρουτ 66. ΕΔΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΚΟΝΕΝΤΙΚΑΤ…. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Α Σ Χ Ε Τ Ο….

Ο Λάμπρος κρέμασε τους ώμους του και έκατσε να κοιτάει το χάρτη.

Και δεν γίνεται να πάμε τσακ μια έτσι προς τα κάτω να πάμε στο Τενεσή; με ρώτησε και αναρωτήθηκα αν υπήρχε περίπτωση να είναι καθυστερημένος….

Ωραία, άντε και πες οτι πάμε μέχρι ένα σημείο, συμβιβάστηκα για να τον γλυκάνω, εγώ ρε, πότε θα διαβάσω;

Στο αμάξι ρε, θα κάθεσαι και θα διαβάζεις όσο τραβάει η όρεξή σου.

-ΜΠΑ, είπα αυθόρμητα, και να χάσω όλη τη δράση;

ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΠΑΜΕ!!!! είπε ο Λάμπρος.

Βάλε ρε φίλε το χάρτη κάτω να δούμε που μας βγάζει… ΡΟΥΤ 66 πάντως ξέχνα το.

Να δούμε αν μας παίρνει μέχρι το παλιο Τεννεσί που έχεις φαγωθεί.

-Τι θα κάνουμε ρε στο Τεννεσί που θα πάμε; Ε?

Γύρισε τότε ο Λάμπρος με θολό μάτι, με κοίταξε και είπε Bristol Motor speedway και μου έδειξε μια αφίσα στο δωμάτιο με ένα Nascar Σεβρολέ

-Τρέχει ο Ντέηλ Ερνχαρντ εναντίον του Ράστυ Γουάλας.

Ο μεγαλύτερος αγώνας της χρονιάς στο Νασκαρ.

Τότε ήταν που άκουσα μέσα στο μυαλό μου μια φωνή σαν από μεγάφωνο να λέει: AND THEY ‘RE OFF…..

Κάτσε ρε Λάμπρο, περίμενε, δεν γίνεται έτσι, ΝΑ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ… είπα και πήρα τον χάρτη στα χέρια μου….

Από τη στιγμή εκείνη και μετά ειχα ψηθεί.

Ήμουν έτοιμος να ζήσω το ταξίδι, αν και στα μάτια μου έμοιαζε ξενέρωτο.

Οκ, καλό ήταν να δούμε από κοντά τα τέρατα, πασίγνωστη και γρήγορη πίστα το Τενεσή, οβάλ από τις δύσκολες, ήταν και ο Ράστυ που έκανε τα πρώτα του βήματα και διεκδικούσε σθεναρά τίτλο, αλλά το υπόλοιπο κομμάτι, μπροστά στην σκέψη του Ρουτ 66, έμοιαζε βαρετό.

Έμοιαζε βέβαια, γιατί η διαδρομή Κονέκτικατ, Τεννεσί, δεν έχει γίνει τραγούδι, δεν έχει καμία ιστορία και φυσικά είναι ένα σύμπλεγμα από αυτοκινητόδρομους, όπου μπαίνεις – βγαίνεις, τελείωσες.

Όπως και νάχει όμως, τα βράδια ανεβαίναμε στα κεραμίδια, κλέβαμε από το ψυγείο τη μπυρίτσα μας ή αν έπιανε ζέστη καβατζάραμε ένα γαλόνι πορτοκαλάδα με πάγο και κάναμε σχέδια.

Διαδρομή, ιδανικός χρόνος, οι μηδενικές πιθανότητες να οδηγήσω το τέρας, ύπνος, φαγητό, αποστάσεις, όλα στο θεωρητικό, όλα λυμένα και τακτοποιημένα στο κεφάλι μας, ένα τόλμημα που ακόμα και Αμερικάνοι το θεωρούσαν δύσκολο, για εμάς ήταν “ένα τσιγάρο δρόμος”

Είχα προσπαθήσει για την εβδομάδα που έρχονταν να καλύψω όσο το δυνατόν πιο πολύ διάβασμα από ότι θα έχανα την εβδομάδα του ταξιδιού, οπότε έλειωνα όλο το πρωί και το βράδυ έπαιρνα αναφορά από τον Λάμπρο, σε ένα τσεκ λίστ που είχαμε φτιάξει, σχετικά με τις προετοιμασίες της ημέρας για το ταξίδι.

Ο Λάμπρος ήταν – και είναι- μεγάλος τεμπέλης, οπότε τον είχα βάλει σε πολύ στενό μαρκάρισμά ως προς τις προετοιμασίες, κυρίως επειδή ήξερα ότι κάποια βλακεία θα κάνει και θα καταλήξουμε ή στη φυλακή αυτός και εγώ πίσω στην Ελλάδα αρον-άρον, ή στην καλύτερη να μας μαζέψει κανας φορτηγατζής από μέση του πουθενά, που θα έχουμε μείνει από λάδια, καύσιμα, νερά, λάστιχο ή οτιδήποτε άλλο.

Τον είχα βάλει τον κακομοίρη να κάνει σέρβις σε ένα τοπικό Citgo και ήμουν ήρεμος, τουλάχιστον πως θα φεύγαμε με καθαρά λάδια, φίλτρα και έλεγχο για τις διαρροές.

Επίσης είχε αλλάξει δυό πισινά λάστιχα, τι είχε αλλάξει δηλαδή, μεταχειρισμένα είχε βάλει ξανά, αλλά με λιγότερα μίλια από τα ρημάδια που φόραγε.

Είχαμε οργανώσει και ένα ψυγειάκι με παγοκυψέλες, που είχε μέσα πέπσι και νερά καθώς ανήλικος και μπύρα στο δρόμο, ούτε λόγος.

Χαϊλαϊτ του Λάμπρου ήταν που είχε πάρει πρωτοβουλία και είχε έρθει με δυό τεράστιες σακούλες πατατάκια, μαρς μπαρς και δεν ξέρω για ποιό λόγο με δυό πακέτα κάλτσες άσπρες αθλητικές…

Με αυτά και με άλλα, ήρθε η ώρα που πήγαμε τους “γέρους” στο αεροδρόμιο, υποσχεθήκαμε ότι θα είμαστε καλά παιδιά, θα τηλεφωνούμε κάθε βράδυ στις 10.00 ακριβώς ή περίπου τέτοια ώρα εκτός και αν το ξεχνάγαμε, ότι θα βγάζουμε τα σκουπίδια και δεν θα βρωμήσει το σπίτι, ότι δεν θα κάνουμε πάρτυ με ποτά και ιδίως με ναρκωτικά και πως άν τελικά κάνουμε πάρτυ θα έχει λίγα ποτά και δεν θα ενοχλήσουμε τους γείτονες, και πως αν ενοχλήσουμε τους γείτονες δεν θα βρεθούμε σε δυσάρεστη θέση και επιτέλους ΟΥΦ, πως θα παίρνω και εγώ τους δικούς μου να τους μιλάω και δεν θα κάνω τον βαρύ άντρα, ναί υπόσχομαι, γειά σας, καλά να περάσετε, στο καλό….

Μακρύ σπινιάρισμα έξω από το αεροδρόμιο, αγώνας δρόμου μέχρι το σπίτι, ο ένας ανέλαβε τον πάνω όροφο, ο άλλος το ισόγειο, κλείσαμε αμπαρώσαμε, σφραγίσαμε και αναχωρήσαμε σε χρόνο DT και στο καπάκι επίσης ξαναγυρίσαμε πίσω να πάρουμε τις παγοκυψέλες για το ψυγείο, αλλά αποφασίσαμε ότι αφού θα κρατήσουν λίγο καλύτερα θα είναι να μην τις έχουμε μαζί μας και μάλλον είναι καλύτερα να γεμίσουμε πάγο από την αρχή και να αδειάζουμε το νερό σε κάθε στάση και να βάζουμε νέο πάγο μέσα μαζί με τις προμήθειες που θα ανανεώνουμε και έτσι ξαναφύγαμε.

Για να ξαναγυρίσουμε γιατί είχαμε ξεχάσει να πάρουμε μαζί μας τον μεγάλο χάρτη, που τελικά μας ήταν άχρηστος γιατί πουλάγανε τέτοιους σε κάθε βενζινάδικο και τελικά ξαναφύγαμε, αλλά στο δρόμο είδαμε και μια γκομενίτσα του Λάμπρου που δεν τα είχανε χαλάσει και δεν είχε γίνει τίποτα, αλλά σταματήσαμε να της πούμε ότι τελικά φεύγουμε και τότε αυτή μας είπε πως δεν νομίζει πως αυτό που πάμε να κάνουμε είναι καλή ιδέα και εμείς της είπαμε ότι, τι ξέρει αυτή από τέτοια, εμείς θα τα καταφέρουμε και αυτή κούνησε το κεφάλι και μας είπε – καλό δρόμο- και εμείς ξαναφύγαμε και υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο, πως ΟΚ, φεύγουμε τώρα, ότι και να έχουμε αφήσει πίσω δεν γυρνάμε, ναί έτσι είναι, και πάμε τώρα εμείς φύγαμε…

Και φτάσαμε κάπου 35-40 μίλια μακρυά από το σπίτι και λέει ο Λάμπρος τότε… μπράδερ, το στομάχι μου πονάει, ίσως φταίει που έκανα σκιπ το πρωινό για να πάμε τους δικούς μου στο αεροδρόμιο, I gotta go, I GOTTA GO NOW και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου, και έφυγε βολίδα για κάτι δέντρα, όπου και εξαφανίστηκε…

Περίμενα κανα 10 λεπτο και δεν είχε έρθει ακόμα, οπότε βγήκα να λιαστώ λίγο και να χαζέψω, οπόταν και τον άκουσα να φωνάζει πίσω από τα δέντρα.

Πήγα κοντά και ρώτησα τι έγινε και τότε μου είπε, ΧΑΡΤΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑΜΕ, ΧΑΡΤΙ god dammit….

Και έτσι χωρίς να σας περιγράψω λεπτομέρειες, σε εκείνη την πρώτη στάση του ταξιδιού μας, χρησιμοποιήθηκε το πρώτο ζευγάρι άσπρες βαμβακερές κάλτσες από το πακέτο που είχε φέρει μαζί με τα άλλα πράγματα…

Το συνολικό ταξίδι στο πήγαινε, το είχαμε υπολογίσει να κρατήσει 3 μέρες, με οδήγηση περίπου 300-350 μίλια την ημέρα.

Για τα Αμερικάνικα δεδομένα, ο μόνος κίνδυνος που διατρέχεις διανύοντας τέτοιες αποστάσεις σε αυτοκινητόδρομους, είναι να πεθάνεις από βαρεμάρα.

Σας μιλάω για ατέλειωτες ευθείες, ελάχιστες κατηφόρες και ανηφόρες, και ειδικά με ένα αυτοκίνητο σαν το Πόντιακ, το οποίο είχε από τότε cruise control, η υπόθεση φάνταζε να είναι παιχνιδάκι.

Πραγματικά από τα πρώτα κιόλας μίλια, κατάλαβα ότι στην Αμερική, τα πράγματα φτιάχνονται έτσι για κάποιο λόγο.

Το τεράστιο γοτθικού ρυθμού αυτοκίνητο, με σταθερή ταχύτητα 60 μίλια, δούλευε στις 1.800 στροφές και ένοιωθες πως άνετα θα μπορούσες να έχεις φορτώσει επάνω και το άγαλμα της ελευθερίας, ή να τραβάς το μισό Μανχάταν μαζί σου και να μην καταλάβει μία.

Σε αυτούς τους δρόμους, τέτοιο αυτοκίνητο πρέπει να έχεις. Μάλιστα πιστεύω ότι πρέπει να υποστηριχθεί αυτή η άποψη και από νόμο, που να σε υποχρεώνει να κυκλοφορείς με μαούνα αν πας στην Αμερική για διακοπές.

Είχαμε αράξει στην άπλα του ενιαίου μπροστινού καθίσματος, ο λεβιές ταχυτήτων ήταν στο τιμόνι και σκαλίζαμε το ραδιόφωνο, παίζοντας με τους σταθμούς.

Εκείνη την εποχή, ήταν τρομερό σουξέ οι Heart με το Alone, οι Bon Jovi με διάφορα ωραία που δεν θυμάμαι, αλλά κυρίως είχαμε λιώσει μια κασέτα που είχα φέρει μαζί μου εγώ, που περιείχε το τιριρίνι, το αγαπημένο μας τραγούδι.

Οταν πέφταμε ψυχολογικά, η ατάκα ήταν βάλε τιριρίνι.

(ΣΗΜ. Το τιριρίνι ήταν το Final CountDown των Europe, που είχε γίνει άπαιχτο σουξέ κυρίως από το Eurobasket εκείνου του καλοκαιριού, σχεδόν εθνικός ύμνος των Ελλήνων στην Αμερική, και το λέγαμε τιριρίνι, επειδή έτσι ξεκινάει με το συνθεσάϊζερ να κάνει αυτόν τον ήχο).

Μετά από πολύ Brian Adams, λιγότερο Bon Jovi και απίστευτα πολύ Kenny Rogers και κάτι άλλους μπαγλαμαδερούς που ούτε έμαθα ούτε θέλω να μάθω ποιοί ήταν, ρίχναμε και ένα τιριρίνι, ανοίγαμε τα ηλεκτρικά παρακαλώ, παράθυρα να ξεντουμανιάσει το αυτοκίνητο από τα ασταμάτητα τσιγάρα που καπνίζαμε και κάναμε και τη σχετική καφρίλα με το κεφάλι έξω από το παράθυρο να ανεμίζει το μαλί και ξανά προς τη δόξα τραβάγαμε.

Την Νέα Υόρκη, την είχαμε φάει σε DT, έτσι και αλλιώς αυτό ήταν το εύκολο μιας και κάθε Σαββατοκύριακο κατεβαίναμε για βόλτα.

Εκεί που βγήκε βαρεμάρα ήταν στους Interstate μέχρι τον Εξπρές (δεν θυμάμαι ποιός ήταν ο 98 ή κάποιος τέτοιος) και εκεί το πρόγραμμα προέβλεπε στάση και ανάπαυση σε ότι χωριό, μοτέλ ή truck rest βρίσκαμε γιατί το επόμενο κομμάτι ήταν ο γίγας 81, με τα 600 μίλια του μέχρι τη Βιρτζίνια και το Τεννεσί.

Κάπου εκεί λοιπόν, σταματήσαμε να το διαπραγματευτούμε μεταξύ μας.

Ήδη είχαμε αρχίσει να βαριόμαστε.

Περίοδοι με τρελό μπλα μπλα, σιωπές για μισάωρα, τραγούδια στο ραδιόφωνο, τραγούδια από την κασέτα, αλλά η βαρεμάρα ήταν μεγάλη και ούτε διπλή δόση τιριρίνι δεν μπορούσε να μας ξελαμπικάρει.

Κουβεντιάσαμε να τραβήξουμε παραπάνω το ταξίδι στο πήγαινε, αλλά φοβηθήκαμε οτι θα χάναμε τους αγώνες, οπότε μείναμε στο αρχικό πλάνο μας να πάμε σφαίρα και να επιστρέψουμε χωρίς σχέδιο κάνοντας και παρακάμψεις σε ότι μας κάνει κλικ.

Είχε πιάσει σούρουπο και η απόφαση ήταν η εξής:

Να σταματήσουμε στο πρώτο truck rest, να φάμε καμιά σαχλαμάρα και μετά να την πέσουμε στο αμάξι, ο ένας στο μπροστινό κάθισμα, ο άλλος στο πίσω, μέχρι να ξεκουραστεί ο Λάμπρος και να ξεκινήσουμε ξανά την νύχτα, όπου θα μπορούσα και εγώ να τον αλλάξω στο τιμόνι πιο εύκολα χωρίς να φοβόμαστε το Highway Patrol και τις συνέπειες που θα είχε μια επαφή μαζί τους με εμένα οδηγό.

Συνεχίσαμε για κάποια μίλια ακόμα και βρήκαμε το πάρκινγκ.

Ηταν όπως το βλέπουμε στα έργα. Ακριβώς. Το μόνο που έλειπε ήταν οι ελαφρών ηθών γυναίκες που γυρίζουν τα φορτηγά, αλλά είτε δεν είχε, είτε ήταν όλες απασχολημένες.

Γεμίσαμε το αυτοκίνητο καύσιμα, μια γελοία τιμή που δεν θυμάμαι για μια απίστευτη ποσότητα βενζίνης, παρκάραμε έξω από ένα από τα 3 εστιατόρια, ασφαλίσαμε τα λεφτά μας διασπαρμένα σε 5 διαφορετικές τσέπες και μπήκαμε στο απολύτως φτηνότερο φαγάδικο.

Μέσα ήταν μια κατάσταση αλαλούμ.

Τραπέζια να κοιτάνε την τζαμαρία, ένας πάγκος για παραγγελίες και πίσω η κουζίνα, κλασικές σερβιτόρες με ποδιές για παραγγελία, νταλικιέρηδες, κάτι άλλοι τύποι που έπιναν μπύρες και ένα τζουκ μποξ με τρομερά χιτ του 40 μη σου πω και του 60 αλλά όλα κάντρυ.

Φάγαμε κάτι μπιφτέκια, ήπιαμε κόκα κόλα και την κάναμε για το αμάξι, θυμίζοντας ο ένας στον άλλο μετά τον ύπνο να αλλάξουμε τον πάγο στο ψυγείο πριν φύγουμε.

Την πέσαμε στα καθίσματα, σκοτάδι δεν είχε, άναβαν και κάτι λάμπες νέον από τα μαγαζιά, είχαμε και υπερένταση από το ταξίδι, αργήσαμε να λαγοκοιμηθούμε αλλά τελικά μας πήρε ο βαρύς ύπνος.

Ξυπνήσαμε πανικόβλητοι από ένα ντουκ ντουκ σε ένα από τα παράθυρα.

Σηκώθηκα και αμέσως τυφλώθηκα από τον ήλιο.

Κατάλαβα ότι ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, γιατί το λίγο που είχαμε αφήσει τα τζάμια ανοιχτά δεν έφτανε για σωστό εξαερισμό.

-Μάγκα μου Αστυνομία είπα.

-Οχι ρε γαμώτο είπε ο Λάμπρος.

Σηκωθήκαμε και διστακτικά βγήκαμε έξω από το αμάξι.

-Ούτε ψηλά τα χέρια, ούτε τίποτα.

Δεν ήταν η αστυνομία.

Ήταν η πρωινή βάρδια στο εστιατόριο, που ήθελαν να τους αδειάσουμε τη γωνία.

Είχαμε φάει σερί μια νύχτα ύπνο και μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να είχαμε πάθει και καμιά ψιλοασφυξία από την ζέστη στο αμάξι και τον μηδενικό εξαερισμό.

Ήμουν τόσο ζαλισμένος, το ίδιο και ο Λάμπρος που δεν είχαμε διάθεση να μανουριάσουμε, στο κάτω κάτω καλό μας έκαναν οι άνθρωποι.

Ανοίξαμε τα τζάμια μέχρι τη μέση να πάρει το αμάξι αέρα, σηκώσαμε το πορτ μπαγκαζ, αλλάξαμε φανέλες και κρεμάσαμε τις παλιές στα πίσω τζάμια να στεγνώσουν και μπήκαμε πάλι στο εστιατόριο για καφέ, ΝΕΡΟ, τουαλέτα, πάγο στο ψυγείο, βούρτσισμα τα δόντια στην τουαλέτα του μαγαζιού και αναχώρηση για τον μεγάλο και μακρύ 81.

Μπήκαμε στο αμάξι και με τα τζάμια κατεβασμένα, ξεκινήσαμε με σκοπό να κάνουμε όλα τα μίλια μονορούφι και έτσι να κερδίσουμε και μια μέρα, αν τα καταφέρουμε τελικά.

Έτσι για να ανέβει το ηθικό βάλαμε και ένα τιριρίνι να παίζει στο κασετόφωνο…

H διαδρομη μέχρι το Τενεσή, πέρασε μέσα στην απόλυτη βαρεμάρα.

Ο interstate είναι ένας μακρύς, εύκολος δρόμος με ελάχιστη διαφοροποίηση από κάθε κλασικό δρόμο της Αμερικής.

Στο αυτοκίνητο επικρατούσε ηρεμία, οι κασέτες είχαν παιχτεί και ξαναπαιχτεί, τα τσιγάρα είχαν τελειώσει εδώ και ώρα και προσπαθούσαμε να κρατήσουμε έναν σταθερό ρυθμό στην οδήγηση ώστε κάποια στιγμή να τελειώσει αυτό το μαρτύριο.

Τα μίλια πέρναγαν και το απόγευμα είχε αρχίσει να ρίχνει απαλές νότες του πορτοκαλί στο τοπίο γύρω μας ενώ ο ήλιος είχε κατέβει αρκετά χαμηλά ώστε να μην είναι ενοχλητικός στα μάτια.

Είχαμε αποφασίσει πως το βράδυ, αν δεν έχουμε φτάσει σε κάποιο σημείο του Τενεσή, θα σταματήσουμε στο πρώτο rest area για μια ώρα ύπνο και μετά καπάκι ξανά στο δρόμο.

Αποφασίσαμε να παίξουμε όλα τα παιχνίδια του ταξιδιού που ξέραμε, λες μια λέξη και ο άλλος λέει μία που να ξεκινάει από το τελευταίο γράμμα της, ένα άλλο που λες μια ταινία και πρέπει ο άλλος να βρει τρεις ηθοποιούς που έπαιξαν, αναλύσαμε όλα τα αυτοκίνητα της εποχής, κάναμε για λίγο τους ουραγούς σε μια παρέα από Χαρλεάδες, αλλά τελικά τους προσπεράσαμε γιατί μας κοίταγαν λοξά, εγώ έκανα καθαριότητα στο αυτοκίνητο μαζεύοντας τα σκουπίδια σε μια σακούλα και μετά καθάρισα με wet ones τα καθίσματα και μετά μείναμε σιωπηλοί και βαριεστημένοι ώσπου καταλάβαμε πως δεν έχει τίποτα το μαγικό να γυρνάς πλέον στον κεντρικό δρόμο και να ψάχνεις την περιπέτεια.

Πιάσαμε κουβέντα βλέποντας τον χάρτη.

Είχαμε περάσει ένα σωρό χωριά και μικρές πόλεις, που δεν βλέπουν καν τον αυτοκινητόδρομο.

Απλά τα είχαμε αφήσει πίσω μας, βλέποντας μόνο τις εισόδους τους στην άκρη του δρόμου.

Αποφασίσαμε στην επιστροφή, όπου θα είχαμε και χρόνο, να τσεκάρουμε μερικά από αυτά, βγαίνοντας από τον μεγάλο δρόμο και να μείνουμε ή οχι αναλόγως του ενδιαφέροντος που θα έδειχνε η περιοχή.

Είχαμε αρχίσει πάλι ένα ηλίθιο παιχνίδι αριθμών, όταν η πρώτη ταμπέλα έδειξε πως φτάναμε.

Ήταν σαν να είχαμε φάει έναν κουβά νερό στη μούρη.

Ξυπνήσαμε αμέσως, ανασηκωθήκαμε στα καθίσματα και ανοίξαμε τα παράθυρα.

Μας χώριζαν μόλις 15 μίλια από το Τενεσί.

Δυστυχώς όπως διαπίστωσα βλέποντας τον χάρτη, ήταν 15 μίλια, μέχρι τα σύνορα.

Η διαδρομή θα τράβαγε αρκετά ακόμα.

Ξαναπέσαμε πίσω στα καθίσματα και συνεχίσαμε το διαδρομή, με μια μικρή στάση για βενζίνη και κατούρημα.

Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι.

Εκτός από τον αγώνα με τα αυτοκίνητα, όλο αυτό το ταξίδι μου φαινόταν πλέον πολύ κακή ιδέα.

Εξανεμίζαμε χρήματα σε βενζίνες, χάναμε χρόνο σε ένα αυτοκίνητο, προχωράγαμε για να προχωράμε και στην τελική, εγώ, μια χαρά πέρναγα και στο σπίτι, ειδικά τώρα που δεν είχαμε μεγάλους μαζί μας και θα μπορούσα να γυρνοβολάω με μεγάλη άνεση ακόμα και στη Νέα Υόρκη αν ήθελα, ακόμα και βράδυ.

Είχα τα νεύρα μου, ειδικά επειδή στο τελευταίο γέμισμα ήθελα να καθίσουμε λίγο παραπάνω, να τεντωθούμε και να χαζέψουμε, αλλά ο χρόνος και η νύχτα, πίεζαν.

Είχα και τα νεύρα μου επειδή το ραδιόφωνο πραγματικά έπαιζε ακριβώς τα ίδια και τα ίδια ανα ώρες.

Οτι σταθμό και να έβαζες σε εκείνη την περιοχή, το δίωρο ήταν στάνταρ ότι θα γυρίσει ξανά από την αρχή η ταινία.

Είχα και τα νεύρα μου επειδή καταλάβαινα από κάτι μισόλογα, πως τελικά την Πατρίσια, που γουστάραμε και οι δύο, ο καλός μου φίλος, μάλλον την είχε χουφτώσει πριν από πέντε- έξι μέρες.

Βαρέθηκα και άνοιξα το ντουλαπάκι να κάνω καθαριότητα και εκεί.

Έβγαλα έξω όλα τα χαρτιά, φυλαχτά, στυλό, τσιγάρα και αναπτήρες που είχε μέσα, τα τίναξα καλά στη σκουπιδοσακούλα μας να φύγουν σκόνες και ψίχουλα και έπιασα με το wet one να το καθαρίζω εσωτερικά.

Σχολαστικά και με αργά, κάθε γωνία, κάθε καμπύλη, ακόμα και το πίσω μέρος της κλειδαριάς ώστε να φύγει και το παραμικρό ίχνος από βρωμιά.

Μετά βαρέθηκα ακόμα πιό πολύ και πήδηξα στο πίσω κάθισμα για να πάρω έναν ύπνο.

Πρέπει να με πήρε βαρύς ύπνος γιατί δεν κατάλαβα πότε σταμάτησε το αυτοκίνητο.

Ξύπνησα από το σκούντημα του Λάμπρου.

– Ελα ρε τι έγινε, φτάσαμε

– Τι να φτάσουμε ρε συ, έχουμε ακόμα δρόμο. Σταματάμε όμως, δεν αντέχω άλλο, με πήρε ο ύπνος δύο φορές.

Έτσι όπως είχε ανοίξει ο Λάμπρος την πόρτα τεντώθηκα κάθετα στο κάθισμα και πήρα ανάσα για να βγω έξω.

Σηκώθηκα και κοίταξα γύρω μου.

Είχε σκοτεινιάσει πλέον και στον ουρανό έβλεπες τα πρώτα αστέρια.

Γύρω μας η κλασική διάταξη των μοτέλ του interstate.

Ενα πί από κτήρια, οι πόρτες των δωματίων στη σειρά, δίπλα τους ένα παράθυρο, μπροστά τους τα αυτοκίνητα των ενοίκων.

Στη μέση του πί, η ταμπέλα της ρεσεψιόν με το σήμα Vacancy αναμμένο και το τζάμι της να αλλάζει χρώματα ανάλογα με την ταινία που έβλεπε ο νυχτερινός υπάλληλος.

Αφήσαμε το αμάξι και μπήκαμε στη ρεσεψιόν.

Μόλις ανοίξαμε την πόρτα, από πάνω μας χτύπησε ένα καμπανάκι.

Στο βάθος ήταν ο υπάλληλος και όπως το περίμενα έβλεπε τηλεόραση.

Πλησιάσαμε και ακουμπήσαμε στον πάγκο.

Ο τύπος ήταν ένας μεξικάνος, χοντρός με τσιγκελωτό μουστάκι. Φορούσε ένα καρώ πουκάμισο τουλάχιστον ένα νούμερο μικρότερο από το μέγεθος του και τα κουμπιά μπροστά είχαν τσιτώσει έτοιμα να πεταχτούν, ειδικά στην κοιλιά του.

Στο στήθος του είχε ένα ταμπελάκι με το όνομά του. Ροντρίγκο.

Το ταμπελάκι στην Αεμρική, ήταν η πινελιά που έκανε τη διαφορά. Είτε σε βενζινάδικο, είτε σε ξενοδοχείο, είτε σε κατάστημα, όλοι φόραγαν ταμπελάκια.

Ισως σε μια προσπάθεια να γίνει ο υπάλληλος φιλικό πρόσωπο, ή ίσως για να ξέρεις για ποιόν πρέπει να παραπονεθείς στο αφεντικό.

Ο Ροντρίγκο σηκώθηκε από τον πάγκο και παρατήρησα πως δεν ήταν απλά χοντρός. Ηταν τεράστιος και ελεϊνός στην όψη.

Μου έριχνε τουλάχιστον δύο κεφάλια, άρα πρέπει να πέρναγε τα 2 μέτρα και η τεράστια κοιλιά του, τον κατέτασσε αυτομάτως στην κατηγορία των υπέρβαρων.

Εύκολα θα έκανε καλά έναν παλαιστή σούμο.

Ζητήσαμε δωμάτιο, μας ζήτησε τα λεφτά της νύχτας προκαταβολικά, του δώσαμε και κάτι παραπάνω να μας κανονίσει καμιά μπύρα και εξαφανίστηκε με βαριά βήματα στο πίσω μέρος για να επιστρέψει με δυό παγωμένες Bud, από αυτές που δεν θέλουν ανοιχτήρι για να βγάλεις το καπάκι.

Πήραμε το κλειδί του δωματίου και βγήκαμε έξω.

Ο Λάμπρος πήγε προς το αμάξι για να το φέρει μπροστά στην πόρτα και εγώ περπάτησα μπροστά από τα υπόλοιπα δωμάτια του πί, περνώντας μπροστά από τα παράθυρα των προσωρινών συγκατοίκων μας.

Ετσι όπως πέρναγα δίπλα από τις κουρτίνες, έκλεβα λοξές ματιές από την χαραμάδα που άφηναν, παρατηρώντας τα δωμάτια και του ενοίκους τους.

Μερικά ήταν σκοτεινά, μερικά είχαν φως από τηλεοράσεις, ένα δύο, είχαν την κουρτίνα ανοιχτή όπως και το παράθυρο και μέσα τους κάποιο ζευγάρι κουβέντιαζε ή άνοιγε μια βαλίτσα.

Ασυναίσθητα, άνοιξα τη μία μπύρα και έβαλα το καπάκι στην τσέπη μου.

Στάθηκα όρθιος και ήπια δύο γουλιές.

Κοίταξα τον ουρανό ξανά και περπάτησα αργά.

Που βρισκόμαστε ε; Στη μέση του πουθενά. Ένα σωρό άνθρωποι ο καθένας με τη δική του ιστορία και τη δική του πορεία. Άλλον τον κερατώνει η γυναίκα του, άλλος χρωστάει, άλλος ταξιδεύει για να πουλήσει πράματα, άλλος ταξιδεύει για να ξεφύγει.

Παράλληλα με τι δική μας ζωή, χιλιάδες, εκατομμύρια άλλες ιστορίες περνάνε δίπλα μας, άλλες γρήγορα, άλλες αργά, μερικές τέμνουν τις δικές μας με καλή ή άσχημη κατάληξη, άλλες φεύγουν αδιάφορα.

Σκέφτηκα ότι όλα είναι τυχαία γεγονότα τελικά.

Ξυπνάς το πρωί, ντύνεσαι, βγαίνεις στο δρόμο και πας στη σχολή σου.

Παράλληλα μια γριά, έχει αποφασίσει να πάει για ψώνια.

Ένας άστεγος σηκώνεται από το πεζοδρόμιο και κατά λάθος πέφτει επάνω στη γριά.

Η γριά πέφτει στο δρόμο και εσύ τη χτυπάς με το αυτοκίνητό σου.

Έτσι στο άσχετο, έτσι στο τίποτα, μπορείς να διασταυρωθείς με χιλιάδες πιθανότητες. Ετσι στο τίποτα, μπορεί τελικά εσύ ο ίδιος να γίνεις ο καταλύτης που θα αλλάξει ή όχι τη ζωή κάποιου.

Με αυτές τις σκέψεις, συνέχισα να περπατάω προς το δωμάτιο.

Ο Λάμπρος είχε παρκάρει και είχε πάρει μέσα στο δωμάτιο τα σακίδια μας.

Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μπήκα μέσα.

Ο Λάμπρος ήταν αραγμένος σε μια πανάθλια πολυθρόνα και κάπνιζε.

Τσάκα, φώναξα και του πέταξα τη μπύρα.

Την άνοιξε και την καπάκωσε με το χέρι για να σταματήσει να τρέχει ο αφρός.

Πέτα ένα τσιγάρο brother, μου είπε.

Έψαξα την τσέπη στο πουκάμισό μου και ήταν άδεια.

– Ρε φίλε τελειώσανε πάλι. Λες να έχει μηχάνημα στη ρεσεψιόν;

– Άντε ρε να δεις, αν δεν έχει κοίτα μπας και μπορεί να μας βολέψει ο Βρομίνγκό.

Αυτό με τα ονόματα ήταν ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Αλλάζαμε τα ονόματα όλων των τύπων που βλέπαμε στο ταξίδι με κάτι που να κάνει αίσθηση και να φέρνει γέλιο. Σε αυτό βόηθαγαν τρελά και τα ταμπελάκια που φοράγανε όλοι τους.

Σε ένα βενζινάδικο μας είχε εξυπηρετήσει ο Αρτ.

Ενας αδύνατος ξερακιανός τύπος με γαμψή μύτη και πολύ ξινός.

Αυτός αυτομάτως βαφτίστηκε Φαρτ. (fart = πορδή).

Στο truck stop που είχαμε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ, μια από τις κοπέλες που σέρβιρε καφέ είχε ταμπελάκι Μαρθα.

Επειδή όμως φόραγε κάτι γυαλιά από ταρταρούγα και ήταν κάπως παράξενα τα αυτιά της, την είπαμε Mάρσιαν (αρειανός).

Η πλάκα με τα ονόματα ήταν πως ο ένας το έλεγε και ο άλλος καταλάβαινε ακριβώς χωρίς ερωτήσεις.

Μπήκα στη ρεσεψιόν, που ήταν όμως άδεια.

Γύρισα το βλέμμα μου γύρω γύρω και είδα το μηχάνημα με τα τσιγάρα στο βάθος, δίπλα στο κλασικό ψυγείο της Pepsi και πιό αριστερά το snack o matic, τίγκα στα πατατάκια, τις σοκολάτες και τα προκάτ πρέτζελ.

Πήγα στο μηχάνημα και άρχισα να το ταΐζω ψιλά και να τραβάω πακέτα.

Οση ώρα έμεινα στη ρεσεψιόν, δεν άκουσα ούτε είδα καθόλου τον Βρομίνγκο και συνέχισα την συγκομιδή πακέτων μέχρι που τελείωσαν τα ψηλά και με τα χέρια γεμάτα βγήκα έξω.

Μόλις έκλεισα την πόρτα και γύρισα να φύγω, άκουσα από το βάθος θόρυβο από αυτοκίνητο.

Στο σκοτάδι που είχε πέσει, είδα ένα αγροτικό όπως τα έλεγα εγώ, ή αλλιώς truck όπως τα έλεγαν αυτοί, ή τρόκι, όπως γούσταρε να τα λέει ο Λάμπρος.

Το τρόκι ήταν ένα Dodge D100 του 62, ένα από τα πιό χαρακτρηριστικά τρόκια της αμερικής που το βλέπεις παντού, κυρίως επειδή ήταν πάμφθηνο όταν κυκλοφόρησε.

Παρόλο που θα το θεωρούσε κάποιος αναιμικό (είχε έναν κινητήρα Slant Six με μόλις 140 άλογα δύναμη), κυρίως επειδή το έβρισκες παντού και κυρίως επειδή μπορούσες να το πετάξεις μέσα στο καπώ ότι γούσταρες, το D100 ήταν το αγαπημένο παιδί των muscle truckers.

Το συγκεκριμένο D100, ήταν ένα φοβερό ρημάδι, σάπιο παντού, από μπροστά έλειπε η γρίλια της μάσκας και η ανάρτησή του έτριζε όπως πλησίαζε κοντά μου.

Δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση για επαφές, οποιουδήποτε τύπου, οπότε ξεκίνησα για το δωμάτιο και άνοιξα λίγο το βήμα μου.

Το φορτηγάκι σταμάτησε στην είσοδο της ρεσεψιόν και από μέσα βγήκε ο Βρωμίνγκο.

-Όλα καλά; μου φώναξε;

Ναί ολα ΟΚ του είπα και σήκωσα το χέρι μου να δει τα τσιγάρα. Πετάχτηκα να πάρω καπνά του είπα, όλα ΟΚ.

Και τότε είδα πως ο απατεώνας είχε στο διπλανό κάθισμα μια “ελαφριά” που είχε πάει να μαζέψει.

Τον κοίταξα και μου είπε, “είναι για άλλο πελάτη, αν θέλετε όμως θα σας έρθει μετά”

Όχι είμαστε καλά του είπα και γύρισα στο δωμάτιο.

Ο Λάμπρος είχε τραβήξει την ελεεινή πολυθρόνα κοντά στην πόρτα και είχε αράξει με τα πόδια τεντωμένα μπροστά του.

Του πέταξα ένα πακέτο τσιγάρα, άφησα τα υπόλοιπα στο δωμάτιο και τράβηξα και εγώ τη δεύτερη πολυθρόνα κοντά στην πόρτα.

Έβγαλα τα all star που φόραγα και χάρηκα που τα πήρα μαζί μου στο ταξίδι. Με τόση ακινησία και μάγκωμα στο αυτοκίνητο δεν θα την είχα βγάλει καθαρή αν είχα επιλέξει οτιδήποτε άλλο.

Ανάψαμε τα τσιγάρα μας και καθίσαμε να φυσάμε καπνό ψηλά.

-Ρε Λάμπρο, βαρέθηκα ρε φίλε. Πολύ μαλακία ο δρόμος αυτός.

-Ναί ρε, και εγώ έχω πεθάνει, αλλά σκέψου: Κατεβαίνουμε συνέχεια και ασταμάτητα. Οταν φτάσουμε, έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε εκτός από τον αγώνα.

Μέμφις, Νάσβιλ, Νόξβιλ. Θα πάρουμε τον 40 και από εκεί και μετά βλέπουμε. Τα καλά ξεκινάνε αύριο.

– Το Μέμφις και ο Μισισιπής, πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση είπα. Θα πρέπει αύριο να κοιτάξω το χάρτη και να βγάλω ένα πρόγραμμα για μετά τον αγώνα. Το καλό είναι οτι κερδίσαμε μια μέρα. Αύριο ξυπνάμε, και σε καμιά ώρα έχουμε φτάσει. Θα έχουμε χρόνο να δούμε και τα δοκιμαστικά. Πολύ γουστάρω.

Συνέχισα να μιλάω για λίγο, μέχρι που κατάλαβα ότι ο Λάμπρος είχε κοιμηθεί στην πολυθρόνα.

Σηκώθηκα, έκλεισα την πόρτα, τον σκούντηξα να ξυπνήσει και να πάει στο κρεβάτι του και εγώ έπεσα στο δικό μου με τα ρούχα.

Άνοιξα την τηλεόραση για να χαζέψω λίγο, ενώ ό άλλος παραδίπλα είχε ήδη αρχίσει να ροχαλίζει.

Άργησα να κοιμηθώ εκείνη τη νύχτα, κυρίως επειδή είχα χορτάσει ύπνο στο αυτοκίνητο. Έπαιξα με τα κανάλια της τηλεόρασης, πήγα στο μπάνιο και έκανα ένα ντους, βγήκα έξω για λιγο και χάζεψα το κοιμησμένο μοτελ.

Το αμάξι του Βρωμίνγκο ήταν ακόμα μπροστά στη ρεσεψιόν, τα υπόλοιπα παρκαρισμένα των ενοίκων μπροστά από τις πόρτες.

Η νύχτα ήταν ζεστή.

Ο θόρυβος από τον αυτοκινητόδρομο έφτανε στα αυτιά μου αδυνατισμένος, κάπου στο βάθος ένα τσακάλι ούρλιαξε και λίγο πιό πίσω ο Λάμπρος ροχάλιζε σαν ιπποπόταμος.

Γύρισα στο κρεβάτι και σκεπάστηκα με ένα σεντόνι.

Γλάρωσα λίγο αργότερα και κοιμήθηκα βαρύς μέχρι που με ξύπνησε το φως της μέρας.

Σηκώθηκα και ένοιωσα το στόμα μου σαν τσαρούχι.

Άρπαξα από το σακίδιο την οδοντόβουρτσα και μπήκα στο μπάνιο για αυτό που έλεγα μιξ γκριλ. Μπάνιο, δόντια, λούσιμο, ξύρισμα πακέτο όλα σε ένα.

Έβαλα ένα καθαρό πουκάμισο, τύλιξα το παλιό στο σακίδιο και έριξα μια κλωτσιά στον Λάμπρο.

-Σήκω φίλε, ξημέρωσε.

Αυτός τεντώθηκε και έριξε μια κλανιά.

– Αδελφέ, φέρε λίγο καφέ και ξεκινάμε αμέσως είπε.

Βγήκα από το δωμάτιο και προχώρησα προς τη ρεσεψιόν.

Χαιρέτησα με το κεφάλι τον πρωινό υπάλληλο που τον έλεγαν Κλαρκ και πήγα προς το γνωστό μέρος με τις μηχανές πώλησης. Μπροστά από τη μηχανή του καφέ, έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα τα λίγα ψιλά που είχαν μείνει από τη χθεσινή επιδρομή στα τσιγάρα.

Μέσα στα ψιλά ήταν και το καπάκι από την μπύρα που είχα πιεί.

Τάισα το μηχάνημα με τα ψιλά και το καπάκι τσαλακωμένο μπας και το πάρει για κέρμα, αλλά δεν είχα τύχη και πήρα δυό καφέδες της συμφοράς σε πλαστικά κυπελάκια.

Εβαλα ζάχαρη από τον πάγκο που υπήρχε δίπλα και άδειασα και το καπάκι στα σκουπίδια.

Στο δρόμο προς την έξοδο ξανακοίταξα τον Κλαρκ προσπαθώντας να βρώ ένα παρατσούκλι, αλλά δεν τα κατάφερα.

Μετά, με τον καφέ σκέφτηκα.

Κάτσαμε με τον Λάμπρο να πιούμε τους καφέδες μας και αφού μαζέψαμε τα πράματά μας, μπήκαμε στο αμάξι.

Κάναμε ένα μικρό γύρο για να αφήσουμε το κλειδί στον Κλάρκ (που ακόμα δεν είχε παρατσούκλι) και μπήκα πάλι στη ρεσεψιόν.

Η ώρα ήταν 8 και αρκετοί από τους ενοίκους ξεκίναγαν για τον προορισμό τους. Περίμενα λίγο να έρθει η σειρά μου, άφησα το κλειδί και βγήκα έξω, αποφασίζοντας πως ο Κλαρκ είναι αρκετά ασήμαντος για να έχει οποιοδήποτε παρατσούκλι. Επίσης ήταν άκυρο να τον βαφτίσω μιας και ο Λάμπρος δεν τον είχε δεί καν.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε.

Η μία ώρα μέχρι την πίστα, πέρασε εύκολα και χωρίς τίποτα αξιοσημείωτο, εκτός από μια κοινή απόφαση να εφοδιαστούμε με νέες κασέτες όταν και όποτε βρίσκαμε κάποιο μαγαζί στο δρόμο μας.

Με αυτά και με άλλα, φτάσαμε στην πόλη και στρίψαμε στην έξοδο της πίστας, που είναι στο κέντρο μιας κοιλάδας.

Κατεβαίνοντας από ψηλά είχαμε την ευκαιρία να δούμε όλο το πανηγύρι από μακριά.

Στη μέση ήταν το οβάλ κατασκεύασμα με τις κερκίδες του, δίπλα του το drag strip και λίγο πιο μακριά οι εγκαταστάσεις.

Έτσι όπως το βλέπαμε από ψηλά ήταν σαν παιδικός αυτοκινητόδρομος επάνω σε γρασίδι.

Όσο πλησιάζαμε, ακούγαμε και τους θορύβους της προετοιμασίας.

Δυνατές μηχανές να δουλεύουν στο όριο.

Μαρσαρίσματα, μυρωδιές από βενζίνη και λάδι έβγαιναν στον αέρα, κάποιο μεγάφωνο φώναζε τον μηχανικό της τάδε ομάδας να πάει στη θέση του και που και πού, έβλεπες και κάποιο φορτηγό ομάδας να κάνει μανούβρα.

This is it man, είπε ο Λάμπρος. The Real thing.

Σταματήσαμε σε ένα τεράστιο πάρκινγκ, σχεδόν άδειο μιας και στα δοκιμαστικά και ειδικά τόσο νωρίς δεν πλακώνει κόσμος και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε όλες τις εγκαταστάσεις και να πάρουμε μυρωδιά από όλες τις ομάδες, πράγμα εύκολο μιας και οι Αμερικάνικες πίστες, δεν έχουν καμία σχέση με τις Ευρωπαϊκές.

Η σχεδίασή τους είναι οβάλ και δίπλα έχουν μια μεγάλη ευθεία για Drag.

Η διαδρομή των θεατών είναι έτσι σχεδιασμένη ώστε μέχρι να πας στην κερκίδα σου, μπορείς να περάσεις μπροστά από τα γκαραζ των ομάδων και το μόνο που σε χωρίζει από τα αγωνιστικά είναι ένα μαντράκι με συρματόπλεγμα.

Πρωινό δεν είχαμε φάει εκτός από τον καφέ, οπότε αγοράσαμε δυό χοτ ντοκ και δυό κουβάδες pepsi και αρχίσαμε την περιήγηση.

Στα πάντοκ, επικρατούσε ήρεμη αναταραχή. Όλοι κάτι έκαναν, αλλά σε ρυθμούς προετοιμασίας. Καμία σχέση με τον πανικό του αγώνα.

Τα αγωνιστικά ήταν μέσα στα Box και όλοι κάτι δούλευαν επάνω τους. Που και πού, ένα από τα αμάξια έβγαινε στην πίστα.

Έκανε έναν γύρο συνήθως με χαμηλή ταχύτητα και στο τέλος της διαδρομής έμπαινε πάλι στο box.

Οι κινητήρες τους χωρίς καθόλου περιορισμούς στην εξαγωγή ή την εισαγωγή, έκαναν έναν δαιμονισμένο θόρυβο και ειδικά στο άστατο ρελαντί τους θα μπορούσες να πεις ότι μοιάζουν με ανήσυχο καιρό έτοιμο να φέρει καταιγίδα.

Ο ήλιος είχε σηκωθεί αρκετά ψηλά πλέον και η ζέστη της ασφάλτου μας ενοχλούσε στα πόδια.

Ψάχναμε μια σκιά να σταθούμε όταν είδαμε ένα Ford Thunderbird να περνάει μπροστά μας.

Ηταν κάτασπρο, είχε την οροφή κάτω και μέσα του σε άσπρα δέρματα, ήταν ο ίδιος ο Ράστυ μαζί με την γκόμενα που είχε τότε.

Ο Ράστυ δεν φορούσε το τραγιασκάκι του και οδηγούσε με πολύ χαμηλή ταχύτητα και η γκόμενα δίπλα φορούσε γυαλιά και καουμπόικο καπέλο.

Έμοιαζε με την Νταίζυ των Ντιούκς, αλλά στο ξανθό της.

Με τον Λάμπρο συνεννοηθήκαμε με τα μάτια.

Ακολουθήσαμε με τα πόδια το T-Bird μέχρι το Box της ομάδας του.

Ο Ράστυ βγήκε από το αυτοκίνητο και οι μηχανικοί του τον υποδέχτηκαν χτυπώντας τον στην πλάτη.

Η γκόμενα από δίπλα άνοιξε την πόρτα και έβαλε από το αμάξι δύο από τα τελειότερα πόδια που είχα δει ως τότε.

Από τα πέδιλα με τακούνι που φορουσε, μέχρι το τζην σορτσάκι της μεσολαβούσαν μερικές από τις πιό λαχταριστές ίντσες δέρματος ικανές να στείλουν στην κόλαση ακόμα και τον πάπα.

Μόλις τα πόδια βγήκαν από το αυτοκίνητο, ακολούθησε και το υπόλοιπο κορμί, με ένα πουκάμισο άσπρο δεμένο κόμπο στον αφαλό, ενα στήθος που θα μπορούσες να γράψεις ένα ποιήμα για πάρτη του και ένα ξανθό κεφάλι με γυαλιά ηλίου και δύο χείλη γυαλιστερά μισάνοιχτα στο δυνατό φως της μέρας.

Σκουντάγαμε ο ένας τον άλλο και κοιτάγαμε σαν χάνοι, όταν μας πήραν πρέφα τα μαστοριά και κάτι είπαν του Ράστυ.

Αυτός γύρισε, μας κοίταξε πίσω από τα σύρματα και πλησίασε τη γκόμενα.

Την πήρε αγκαλιά από τον ώμο και την παρέσυρε κοντά του δίπλα στο αμάξι.

Ετσι όπως έφευγαν, είμαι σίγουρος πως αυτή κούναγε επίτηδες τον κώλο της πολύ παραπάνω από το κανονικό της λίκνισμα.

Σπαστήκαμε με την κτητική κίνηση του Ράστυ, αποφασίσαμε από κόμπλεξ πως είναι βλάκας και γυρίσαμε από την άλλη πηγαίνοντας προς την ομάδα του Petty, που είχε ξεσκεπάσει το αμάξι που έλεγαν Firekracker ελπίζοντας να μην έχει και εκεί καμιά γκόμενα και μας διαλύσει.

Ηταν εκεί όμως μόνο το αμάξι. Ενα απίστευτο όχημα, που δεν έβγαζε καθόλου γραμμικά τη δύναμή του στο δρόμο, κυρίως γιατί ο Petty ήθελε να έχει αποθέματα στα ψηλά, ώστε να κάνει το αγαπημένο του παιχνίδι.

Να κρύβεται δηλαδή στην ουρά του αντιπάλου του και στο πρώτο λάθος να φεύγει σαν δαιμονισμένος προσπερνώντας από την εσωτερική πλευρά.

Τo FireKracker που όλοι ονόμαζαν fireFucker είχε πάρει μπροστά και στο ρελαντί μπορούσες να ακούσεις τους κυλίνδρους να δουλεύουν έναν προς έναν.

Ο δοκιμαστής μηχανικός μπήκε μέσα, ζήτησε από την ομάδα να τον κάνουν λίγο πίσω και με διάφορα μπερδέματα στην ανάφλεξη, οδήγησε σιγά μέχρι την είσοδο της πίστας.

Μπαίνοντας στην πίστα, το αυτοκίνητο βρέθηκε στο στοιχείο του.

Η πρώτη ταχύτητα στο Νάσκαρ, είναι πολύ κοντή, ίσα να τσουλήσει το αμάξι, όπως και η δεύτερη.

Η δουλειά γίνεται με την τρίτη και την τέταρτη και για αυτό το λόγο οι αγώνες έχουν και rolling start.

Με μια σκασμένη πρώτη λοιπόν και μια δευτέρα που έφερε το αυτοκίνητο στα περίπου 80 μίλια, ο δοκιμαστής, άρχισε να επιταχύνει δυνατά.

Ο ήχος που ακούστηκε ήταν ότι πιο οργασμικό υπάρχει.

Βαρύς στην αρχή με μπερδέματα, να γίνεται ουρλιαχτό στο τέλος της τρίτης και μια στριγκλιά στην τετάρτη.

Είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό, ήταν η πρώτη φορά που ακούγαμε τέτοιο αυτοκίνητο να δουλεύει μόνο του στην πίστα.

Άκουγες τον ήχο του ζορίσματος όπως ανέβαινε στο εξωτερικό της στροφής και μετά με ένα ξαλάφρωμα δύναμης να κατεβαίνει προς το μέσο της ευθείας.

Κάθε πέρασμα του ήταν μια μαγική εικόνα, έτσι όπως έλαμπε στον ήλιο και έφευγε με ταχύτητα για την επόμενο στροφή.

Μείναμε εκεί να κοιτάμε σαν χαζοί, ο ήλιος έκαιγε τις μούρες μας και η άσφαλτος ζέσταινε τα all star σε σημείο βρασμού, ωσότου ο οδηγός απόφάσισε πως το αμάξι είναι ΟΚ και το ξαναγύρισε στο Box.

Φτάνοντας πάλι κοντά μας, ακούσαμε τα λάστιχα να τρίζουν όπως πλησίαζε, όπως ακούσαμε και την εξάτμιση να σκάει από τις άκαυτες των χαμηλών στροφών.

Το αγωνιστικό μοτερ έσβησε και νοιώσαμε σαν να άδειασε το κεφάλι μας από την ξαφνική σιωπή.

Μόλις ο οδηγός βγήκε, διάφοροι τεχνίτες πλησίασαν και άρχισαν να σκαλίζουν πράγματα, οπότε για εμάς δεν είχε πιά ενδιαφέρον το κόλπο.

Φύγαμε για τις κάτω κερκίδες, που είχαν αρχίσει να γεμίζουν από χασομέρηδες σαν και εμάς, που έπιναν μπύρες, ή γρανίτες, έτρωγαν corn ή hot dogs και κουβέντιαζαν μεταξύ τους.

Έκατσα σε μια δροσερή θέση και έμεινα εκεί να γουρλώνω τα μάτια μου, προσπαθώντας να τραβήξω όσο μεγάλες τζούρες από την προετοιμασία της αυριανής ημέρας.

Ξαφνικά είχε φύγει από πάνω μου όλη η βαρεμάρα του δρόμου, όλη η κούραση στην μέση μου και δεν με ένοιαζε ούτε η ζέστη, ούτε η μυρωδιά της αγωνιστικής βενζίνης και του λαδιού που γέμιζε τον τόπο.

Άναψα ένα τσιγάρο έκανα πίσω και τέντωσα τα πόδια μου.

Ο Λάμπρος δίπλα κοίταγε σαν χάνος επίσης.

Brother, είπε, this is IT.

F%ck Yeah, είπα και εγώ επίτηδες χρησιμοποιώντας αμερικανιά μιας και ήταν το μόνο που ταίριαζε με την περίπτωση.

F%ck Yeah, είπε και αυτός και φόρεσε τα μπλουζ μπράδερς γυαλιά του και άραξε ακόμα πιό πολύ στη θέση του…

Μείναμε στις κερκίδες για αρκετή ώρα, μέχρι που έπιασε για τα καλά το μεσημέρι.

Σιγά σιγα οι ομάδες άρχισαν να αποσύρονται από την πίστα και μάζευαν τα αυτοκίνητα στα box για τις τελικές τους επιθεωρήσεις.

Σε λίγο θα πέρναγαν οι κριτές ασφαλείας και κανονισμών για να πιστοποιήσουν πως τα αυτοκίνητα είναι ΟΚ και έτοιμα για την επόμενη μέρα.

Σηκωθήκαμε από τα καθίσματά μας, φορέσαμε τα κασκέτα μας και αρχίσαμε να “επιθεωρούμε” και εμείς τα πάντοκ πίσω από το συρματόπλεγμα.

Ο πρώτος μας σταθμός ήταν το Wrangler Chevy του Ντέηλ Ερνχαρτ, ένα τρομερό αυτοκίνητο με μεγάλη δύναμη ικανό να βγάλει τους 500 γύρους ενός αγώνα με μια ανάσα.

Μετά σταματήσαμε να ξαναχαζέψουμε το Kodiak του Ράστυ, που όμως το είχαν βάλει μέσα και έτσι φύγαμε για το Pontiac του Πέτυ, το οποίο και είχαμε δει να κάνει τους γύρους προηγουμένως.

Στη διάρκεια της γύρας μας, μια μια οι πόρτες από τα Box έκλειναν για την ημέρα και έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο αμάξι μας.

Φτάσαμε στο πάρκινκ, μπήκαμε μέσα και νομίσαμε ότι θα πάθουμε αποπληξία.

Τόση ήταν η ζέστη που το Πόντιακ έψηνε.

Τα δέρματα τσιτσίριζαν κάτω από τον ήλιο.

Βάλαμε μπρος το αμάξι, γυρίσαμε το αιρ κοντίσιον στο τέρμα και γυρίσαμε για τα εκδοτήρια όπου και πήραμε τα εισιτήρια για την επόμενη μέρα.

Μην έχοντας τι άλλο να κάνουμε πια στη πίστα, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην πόλη ώστε να βρούμε ένα μικρό φτηνό αξιοπρεπές ξενοδοχείο να πλυθούμε σαν άνθρωποι και να φάμε επιτέλους φαγητό κανονικό.

Ονειρευόμουν ένα μεγάλο μπιφτέκι, ή μια μπριζόλα με πατάτες, παρέα με μια σαλάτα από λαχανάκια βρυξελών ή πιθανότατα μια γαβάθα μαρούλι, όταν ένοιωσα ότι το αυτοκίνητο δεν προχωράει όπως πρέπει.

Γύρισα και κοίταξα τον Λάμπρο.

Αυτός είχε σηκώσει το χέρι του πάνω από το τιμόνι και προσπαθούσε να κάνει σκιά στο ταμπλώ του για να δεί τους δείκτες.

Shit. Overheating! είπε και έκανε αμέσως δεξιά.

Σταματήσαμε σε ένα δρόμο με αρκετή κίνηση και έριξα και εγώ με τη σειρά μου μια ματιά στους δείκτες της θερμοκρασίας.

Ηταν όχι απλά στο κόκκινο, το είχαν ξεπεράσει κιόλας.

Μάλλον το αιρ κοντίσιον, η κίνηση της πόλης και το ταξίδι είχαν εξαντλήσει κάποια τρόμπα ή κάποιο κολάρο του συστήματος ψύξης.

Damn, είπε ο Λάμπρος.

Τράβηξε το μοχλό του καπό και βγήκε έξω.

Ακολούθησα και σηκώσαμε μαζί το τεράστιο καπό.

Από κάτω το ψυγείο έβραζε τόσο πολύ ώστε έβγαζε ατμούς από τη βαλβίδα.

Τώρα την κάτσαμε σκέφτηκα.

Μείναμε εκεί για λίγο και σκεφτόμαστε έναν τρόπο να ανοίξουμε το κύκλωμα, αλλά φοβόμαστε μήπως μας κάψει το καυτό νερό από το ψυγείο.

Περιμέναμε λίγο ακόμα, όπου η “χύτρα” σταμάτησε να βράζει και με τη βοήθεια ενός ακόμα ζευγαριού άσπρες κάλτσες φορεμένες στο χέρι μου, άνοιξα την τάπα.

Καυτός ατμός πετάχτηκε προς τα πάνω και ενστικτωδώς έκανα πίσω.

Τη στιγμή εκείνη σταμάτησε πίσω μας και σε απόσταση ένα τοπικό περιπολικό.

Ο οδηγός του βγήκε έξω και μας πλησίασε.

What’s the problem boys? μας ρώτησε με την τυπική αργόσυρτη προφορά του.

Εξηγήσαμε πως έχουμε θέμα με την ψύξη μας και αφού κοίταξε τα χαρτιά μας και τις άδειες του αυτοκινήτου, προσφέρθηκε να φωνάξει βοήθεια από τον ασύρματο.

Μετά από μια μίνι σύσκεψη, αποφασίσαμε να τον ρωτήσουμε αν ξέρει κάποιο καλό γκαραζ για να πάμε, μιας και το αμάξι έπρεπε να επισκευαστεί ώστε να αντέξει το ταξίδι της επιστροφής.

Θα ήταν εξ άλλου παράλογο να κάνουμε τόσα χιλιόμετρα προς τα πίσω με πρόβλημα στο ψυγείο.

Ο αστυνομικός μας έδωσε οδηγίες και αφού αδειάσαμε δύο μπουκάλια με νερό στο κύκλωμα, βάλαμε μπρος για το συνεργείο.

Έπρεπε πάση θυσία το αμάξι να φτιαχτεί σήμερα.

Αύριο ήταν ο αγώνας, η πόλη πρακτικά θα ήταν άδεια από μηχανικούς και η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή, οπότε μάλλον θα χάναμε πολύ χρόνο αν δεν βιαζόμαστε.

Το αυτοκίνητο προχωρούσε και ανέβαζε πάλι θερμοκρασία.

Με αγωνία κοιτάγαμε τον δείκτη που προχώραγε προς το κόκκινο ξανά.

Πριν όμως αρχίσει πάλι να βράζει, ευτυχώς φτάσαμε στον μηχανικό.

Ο τύπος, ήταν τσακάλι. Μόλις είδε το αυτοκίνητο, κατάλαβε και το πρόβλημα.

Χτύπησε τη βαλβίδα του θερμοστάτη με μια σφυράκλα και μας είπε πως είμαστε ΟΚ.

Του εξηγήσαμε πως καλό θα ήταν να την αλλάξουμε μιας και έχουμε μεγάλο ταξίδι μπροστά μας.

Συμφώνησε και μας είπε να αφήσουμε το αμάξι και να γυρίσουμε σε μισή ώρα.

Εμείς μην έχοντας που να πάμε, αποφασίσουμε να καθίσουμε και να τον περιμένουμε, πρώτα να τελειώσει κάτι που μαστόρευε σε ένα Camaro και μετά να πιάσει το δικό μας.

Οσο είμαστε στο συνεργείο, πιάσαμε κουβέντα για τον αγώνα.

Ο τύπος, ήταν μεγάλος φαν του Πέτυ, όπως και όλοι οι μηχανικοί της περιοχής, κυρίως γιατί ο Πέτυ μπορεί να μην ήταν ο καλύτερος οδηγός, αλλά είχε το καλύτερο αμάξι.

Με αυτά και με άλλα, το Πόντιακ φτιάχτηκε και εμείς φύγαμε για να βρούμε ένα μπριζολάδικο πρώτα και ένα ξενοδοχείο ύστερα.

Η υπόλοιπη μέρα κύλισε αδιάφορα, με καλό φαϊ, ένα ωραίο δωμάτιο με καθαρές αφράτες πετσέτες και επιτέλους αρκετή ποσότητα καφέ στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου.

Μια απλή βόλτα το βράδυ και νωρίς για ύπνο, για τον αγώνα της επόμενης, η οποία επόμενη ήταν μέρα γιορτής.

Φτάσαμε νωρίς στην πίστα για να παρκάρουμε κοντά – χωρίς κανένα πρόβλημα με το αμάξι- και πιάσαμε στασίδι πριν πλακώσει ο κόσμος.

Οσο πέρναγε η ώρα ένα πολύχρωμο πλήθος γέμιζε τις κερκίδες και διάφοροι πωλητές μας πλεύριζαν για να πουλήσουν από μπλουζάκια μέχρι χοτ ντογκ και καπέλα.

Γύρω μας είχαν έρθει οικογένειες, μοναχικοί άνθρωποι, άντρες με τις γυναίκες τους, ένας συρφετός από κόσμο, όλοι πωρωμένοι με τους αγώνες.

Σιγά σιγά τα αυτοκίνητα έβγαιναν από τα box και κάθε φορά που ένα από αυτά έπαιρνε μπροστά, το πλήθος ξεσπούσε σε αλαλαγμούς.

Η μέρα προχώρησε και τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν την είσοδο στην πίστα.

Ένα ένα τα θηρία μπήκαν στο οβάλ και άρχισαν το γύρο της προθέρμανσης.

Ο κάθε ένας πήρε θέση ανάλογά με την κατάταξή του και άρχισαν να γυρίζουν αργά στην αρχή και πιο γρήγορα ύστερα τους πρώτους δοκιμαστικούς γύρους.

Τα χρώματα της Κοντιακ, της Μότορκραφτ, της Ράγκλερ και το θωρυβώδες STP του Πέτυ, είχαν γεμίσει την πίστα.

Μέχρι που τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν την έναρξη.

AND THEY’RE OFF….

Ο Ερνχαρτ με το Σέβυ ξεχύθηκε μπροστά και σκαρφάλωσε στην πρώτη στροφή.

Από πίσω γινόταν μάχη του Ράστυ με τον Λαμποντε και κάπου στο βάθος το Κράκερ του Πέτυ, καθάριζε αντιπάλους με τη γνωστή του τακτική, μούρη-κώλο-γκάζι- και άντε γειά…

Οι πρώτοι γύροι έγιναν σε πραγματικό πανζουρλισμό, η συνέχεια ήταν συναρπαστική με αρκετά προσπεράσματα και πολλά σπρωξίματα.

Για όλο το διάστημα σηκωνόμαστε στην κερκίδα κάθε φορά που κάποιος πέρναγε, ουρλιάζαμε όταν γινόταν μαρκάρισμα και χοροπηδάγαμε όταν οι τρεις “μεγάλοι” πηγαίναν πλάι-πλάι.

Από τους 500 γύρους, ο Ερνχαρτ είχε την πρωτιά στους 415, ο Ράστυ Γουάλας σε έναν, ο Λαμποντε σε 56 και ο Πέτυ σε 2.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι εκτός από το ξεκάθαρο προβάδισμα του Ερνχαρτ, οι υπόλοιποι πρώτοι σφάζονταν.

Ειδικά στις τελευταίες θέσεις όπου κανένας πλέον δεν μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα του τι γίνεται.

Η κόλαση όμως έγινε στους 2 τελευταίους γύρους, όπου το STP του Πέτυ είχε κολλήσει πίσω από τους Γουάλας και Ερνχαρτ και περίμενε την ευκαιρία να τους ξετρυπήσει.

Τότε σε μια τιτάνια προσπάθεια και πραγματικά από το πουθενά, πλάι πλάι κατέβηκαν από την στροφή το Φορντ του Ραντ και το Σεβυ του Λαμποντε, τα οποία με τη φόρα που είχαν στήθηκαν πίσω από το Κράκερ που τους έκανε ρεύμα στον αέρα.

Λίγο πριν τον τελευταίο γύρο, τα δύο αυτοκίνητα αυτά, άνοιξαν ταυτόχρονα την τροχιά τους και κόλλησαν στις ουρές των Γουάλας και Ερνχαρτ, κλέβοντας τον άερα από κράκερ του Πέτυ και έτσι έκαναν το 3 και 4 της κατάταξης ρίχνοντάς τον στο 5.

Ο Πέτυ κόλησε στην ουρά του Λαμπόντε και άρχισε το ψηστήρι.

Αμέσως ο Λαμπόντε κόλλησε στον Ράντ και όλοι μαζί έκλεψαν αέρα από τον Ερνχαρτ και τον Γουάλας που ήταν πλάι πλάι μπροστά τους.

Πριν την καρώ σημαία η κατάταξη ήταν ερνχαρτ, γουάλας δίπλα δίπλα και από πίσω τους Ραντ Λαμπόντε και Πέτυ.

Έτσι και τελείωσε ο αγώνας, μέσα σε ιαχές και φωνές.

Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, που μόνο από κοντά την καταλαβαίνεις.

Είχαμε ξεφύγει εντελώς.

Είχαμε σηκωθεί όρθιοι και ουρλιάζαμε YESSSSSSSSSSSSSSSSSS YESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS και χοροπηδούσαμε μαζί με τους υπόλοιπους θεατές της κερκίδας.

Πραγματικά χορτάσαμε θέαμα εκείνη τη μέρα.

Ακόμα και όταν τα αυτοκίνητα σταμάτησαν , όταν έγινε ο γύρος του θριάμβου, όταν άνοιξαν τη σαμπάνια και ο κόσμος άρχισε να φεύγει, η αδρεναλίνη ήταν ακόμα μέσα μας και μας έδινε ενέργεια, με τη θέα και μόνο ενός τέτοιου αγώνα.

Τόση ήταν η μανία μας να μη χάσουμε ούτε λεπτό, που δεν είχαμε πιει καν νερό την τελευταία μισή ώρα κάτω από τον ήλιο, κάτι που κάναμε αμέσως μόλις καταλάβαμε πως είμαστε στα όρια της αφυδάτωσης.

Σιγά σιγά ο ήλιος άρχισε να κατεβαίνει και απόφασίσαμε να την κάνουμε και εμείς από την πίστα.

Φτάσαμε λοιπόν στο αμάξι και κάτσαμε επάνω στο καπώ.

Λοιπόν, ρώτησα το Λάμπρο. – Where to?

Πάμε και βλέπουμε είπε ο Λάμπρος, πάμε και βλέπουμε, είπα και εγώ και μπήκαμε στο Πόντιακ.

Πριν φύγουμε όμως να πάρουμε καμιά κασέτα ρε, έχει κολλήσει το μυαλό μου από το τιριρίνι πλέον.

Οκι Ντόκι είπε ο Λάμπρος και έκανε ένα μικρό παντηλίκι στο γκαραζ της πίστας…

Κατεβάσαμε τα παράθυρα, φορέσαμε τα γυαλιά μας και την κάναμε για το – όπου νάναι- της επιστροφής.

Φύγαμε από την πίστα με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο πρώτος στόχος του ταξιδιού είχε εκπληρωθεί.

Ο χρόνος τελικά ήταν με το μέρος μας, όπως επίσης και η τύχη.

Σε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, με ένα τόσο παλιό αυτοκίνητο, με τόση ασχετοσύνη που είχαμε στο κεφάλι μας, σίγουρα η τύχη μας είχε βοηθήσει όχι μόνο να φτάσουμε, αλλά και να επιβιώσουμε από όλες τις βλακείες που κάναμε στη διαδρομή.

Φορέσαμε τα γυαλιά μας και ρίξαμε μια κασέτα στο στερεοφωνικό.

Λοιπόν είπα, τελευταία φορά που την ακούμε, ΟΚ?

Ο Λάμπρος συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι του και έστριψε προς την έξοδο με προορισμό τον αυτοκινητόδρομο.

Λίγο πριν τη διασταύρωση ήρθε η ώρα της απόφασης.

Κοιμόμαστε πάλι σε μοτέλ και αρχίζουμε την επιστροφή ή κάνουμε την υπέρβαση και κατεβαίνουμε στο Μέμφις;

Ο χάρτης ξαναβγήκε στο ταμπλώ και μετά από μια σύντομη σύσκεψη ο νέος προορισμός απόφασίστηκε.

Μέμφις λοιπόν. Home of The King, House of Cotton.

Βγήκαμε στο δρόμο με τρελή διάθεση. Ο Λάμπρος πάταγε το γκάζι απότομα και το Πόντιακ στην κυριολεξία σηκωνόταν όρθιο. Ανοίξαμε τα παράθυρα και μας έπνιξαν οι μυρωδιές του Νότου.

Ανάλογα με τον αέρα, η καμπίνα γέμιζε από το γλυκό άρωμα του καλαμποκιού, την ξερή αύρα από το χορτάρι και αρκετές φορές τη μπόχα της ξεραμένης κοπριάς.

Ο ήλιος άρχισε να πέφτει προς την δύση και τα απέραντα χωράφια σκεπάστηκαν από ένα πορτοκαλί πέπλο ζέστης.

Είχαμε ανοίξει πλέον και τα τέσσερα παράθυρα και ο ζεστός αέρας μας χτύπαγε στο πρόσωπο.

Ένοιωθα απόλυτα χαλαρός και έτοιμος για αμέτρητα χιλιόμετρα, τόσο που πρότεινα να φύγουμε σερί για το Μέμφις, ακολουθώντας τη γνωστή μας τακτική, όπου νυστάξουμε την πέφτουμε.

Ο Λάμπρος συμφώνησε και συνεχίσαμε μέχρι που άρχισε να πέφτει το σκοτάδι.

Λίγο πριν ανάψουμε τα φώτα, επάνω στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου, παρατήρησα πως η κίνηση είχε αραιώσει αρκετά και πως τα αυτοκίνητα γύρω μας ήταν διαφορετικά από ότι τα είχαμε συνηθίσει.

Μεγάλα αγροτικά με ψηλές ρόδες, διπλακάμπινα με τεράστιες καρότσες, παλιά Ντοτζ και που και που κάποια Κάντιλακ η Πλύμουθ από την εποχή των δεινοσαύρων, μας πλησίαζαν και χάνονταν στο βάθος του δρόμου.

Είχαμε μπεί για τα καλά στον Νότο.

Το βράδυ έπεσε και παράλληλα ο δρόμος άρχισε να γίνεται πιο στενός και λιγότερο φωτισμένος.

Δυό ώρες αργότερα οδηγούσαμε σε άδειες λωρίδες. Καμία σχέση με τον πανζουρλισμό των μεγάλων αρτηριών που είχαμε ταξιδέψει μέχρι τώρα.

Διασταυρωθήκαμε με ελάχιστα αυτοκίνητα και προσπεράσαμε ακόμα πιο λίγα.

Το ντεπόζιτο φλέρταρε με τα πρώτα του τέταρτα και παράλληλα μας είχε ζορίσει λίγο το κρύο.

Παρόλο που κατεβαίναμε νότια, η νύχτα ήταν πιο ψυχρή, μάλλον από τα τεράστια χωράφια και τα ποτάμια που πέρναγαν μέσα τους.

Ο Μισισιπής και οι παραπόταμοί του, έφτιαχναν ένα μικροκλίμα εντελώς διαφορετικό εκεί κάτω.

Το παράξενο σε αυτή τη διαδρομή ήταν πως τα truck stops ήταν ελάχιστα και μέχρι τώρα δεν είχαμε βρει ούτε ένα μοτελ στο δρόμο.

Πρέπει να ήταν γύρω στη 1 το βράδυ ή και αργότερα όταν η βενζίνη κατέβηκε στο κόκκινο, οπότε απόφασίσαμε πως έστω και με παράκαμψη, έπρεπε να βρούμε κάπου να γεμίσουμε.

Πέρασε μάλλον μισή ώρα ακόμα αλλά μιας και ο δρόμος ήταν σχετικά άδειος είχαμε κάνει αρκετά μίλια για τόσο μικρό διάστημα, όταν η βελόνα έφτασε στο εντελώς άδειο, αλλά αυτό δεν μας ενδιέφερε πλέον.

Δίπλα μας, σιωπηλός, αγέρωχος, γεμάτος ιστορίες και μνήμες κυλούσε ο Μισισιπής.

Κάναμε στην άκρη και σβήσαμε τη μηχανή.

Βγήκαμε από το αυτοκίνητο και πηδήξαμε τη μπαριέρα σχεδόν τρέχοντας προς την όχθη του.

Φτάσαμε στην λασπωμένη του κοίτη και κοιτάξαμε προς τα κάτω.

Ο ποταμός κατέβαινε σκοτεινός ανάμεσα στα δέντρα και στο βάθος, έλαμπε ολοζώντανο το Μέμφις.

Ανάψαμε από ένα τσιγάρο και μείναμε λίγο εκεί κοιτώντας το θέαμα.

Μεγάλε, είπα, this is it.

Τεντωθήκαμε, και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

Σε λιγότερο από είκοσι λεπτά είχαμε φουλάρει βενζίνη και γυρνάγαμε στους φαρδιούς δρόμους της θρυλικής πόλης.

Απόφασίσαμε να κάνουμε δυο περάσματα, ένα κάθετο και ένα οριζόντιο, ώστε να τσεκάρουμε τα σημεία που μας ενδιέφεραν.

Μετά από τη βόλτα, τσιμπήσαμε δυό χοτ ντογκ από το δρόμο και μαζί με δυό κουτάκια dr. Pepper, αράξαμε στο καπό της Πόντιακ και κόβαμε κίνηση.

Ο νότος στο μεγαλείο του.

Ακόμα και αρκετές ώρες μετά τα μεσάνυχτα, η πόλη ήταν φωτισμένη, αυτοκίνητα και φορτηγάκια ανεβοκατέβαιναν τους δρόμους και στα πεζοδρόμια, ένα μείγμα από λευκούς και μαύρους έφτιαχναν ένα πλήθος που θύμιζε μεσημεριανό διάλλειμα.

Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο και παρκάραμε έξω από ένα bed and breakfast.

Ο νυχτερινός υπάλληλος, χωρίς ταμπελάκι στο πουκάμισο, μας υποδέχθηκε.

Ψηλός, μακρυμάλλης με καρώ πουκάμισο και γενάκι, μιλούσε με μια προφορά που μας έφερνε γέλια.

Καβατζάραμε δυό μπύρες και ανεβήκαμε σε ένα δίκλινο που θα νόμιζε κανείς πως βγήκε από τον εμφύλιο.

Ο Λάμπρος έπεσε ξερός με τα ρούχα ενώ εγώ άνοιξα το παράθυρο, συρτό προς τα πάνω και ήπια τις μπύρες με την ησυχία μου χαζεύοντας το δρόμο.

Λίγο αργότερα την έπεσα και εγώ με τα ρούχα.

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε από τη ζέστη.

Μετά από ένα μισάωρο στη ντουζιέρα και μια πεντακάθαρη αλλαξιά ρούχα, κατεβήκαμε για το πρωινό που είχε τελειώσει.

Δεν χαλαστήκαμε καθόλου.

Βγήκαμε με τα σακίδια στο δρόμο και βάλαμε πλώρη για το πρώτο πλυντήριο που βρέθηκε τρεις γωνίες μετά.

Βάλαμε σε ένα μηχάνημα τα τζην παντελόνια και τα μπουφάν μας, σε ένα άλλο όλα πακέτο τα εσώρουχα, κάλτσες και πουκάμισα και φύγαμε για καφέ.

Ήπιαμε ένα ωραίο βραστό καφεδάκι σε ένα γωνιακό μαγαζί και χτυπήσαμε από δύο pancakes ο καθένας μας.

Ανεφοδιαστήκαμε με τσιγάρα και έτσι όπως γυρίζαμε στο πλυντήριο, περάσαμε μπροστά από μια βιτρίνα με μπότες.

Ένα μαγαζί ολόκληρο, γεμάτο μπότες.

Μαύρες, καφέ, με τακούνι, με σπιρούνια, με ραφές, χαμός.

Ταυτόχρονα και χωρίς να το κουβεντιάσουμε σπρώξαμε την πόρτα.

Είκοσι λεπτά αργότερα, βγήκαμε πάλι έξω έχοντας τα all star σε σακούλες, ενώ στα πόδια μας φοράγαμε, ένα ζευγάρι καφέ τριμμένο δέρμα με λοξό τακούνι και ραφή στο πάνω μέρος εγώ και ένα ζευγάρι μαύρες με κρίκο στον αστράγαλο και ίσιο τακούνι ο Λάμπρος.

Μάγκα μου, είπα, αυτό είναι πετούμενο.

Yeeeeeehaaaaa φώναξε ο Λάμπρος και σκάσαμε στα γέλια.

Με τις νέες μας μπότες και την ντόπια προφορά μας, γυρίσαμε να μαζέψουμε τα στεγνά ρούχα μας από το Laundromat και επιστρέψαμε στο αμάξι.

Ρίξαμε τα σακίδια στο πορτμπαγκάζ και φύγαμε για την κύρια μας απόστολή.

Graceland home of the King και Gibson Factory home of sound.

Τελικά όπως έδειξε το Μεμφις ήταν το Home of everything.

Ξεκινήσαμε για την Graceland, αρκετά προβληματισμένοι.

Μέχρι τότε, τον Ελβις τον ξέραμε και τον ακούγαμε στα ραδιόφωνα, όποτε και εάν έπαιζαν κάποιο τραγούδι του. Είχαμε δεί και κάποιες ταινίες του, όπου έκανε το παλληκάρι και τραγούδαγε όμορφα.

Όμως για εμάς ήταν ένας αντιφατικός ήρωας, καθώς η δική μας γενιά είχε προλάβει την παρακμή του και την σκοτεινή του πλευρά.

Από τη μία είχαμε τους αντιρρησίες του Βιετνάμ και τη ροκ κατάσταση, τον προβληματισμό στον στίχο και την πανκ σκηνή της Αγγλίας και από την άλλη τις μπαλάντες για την αγάπη και τα χωρίς νόημα για εμάς τραγούδια του Ελβις.

Κάποιες φορές μάλιστα, είχαμε αναρωτηθεί τι του έβρισκε ο κόσμος και τον συμπαθούσε.

MEMPHIS, TN – CIRCA 1957: Rock and roll singer Elvis Presley strolls the grounds of his Graceland estate in circa 1957. (Photo by Michael Ochs Archives/Getty Images)

Μια καρικατούρα με καμπάνα παντελόνι, φουλάρι και λαχούρια στο σακάκι, αλυσίδα χοντρή στο λαιμό.

Σήμερα το ίδιο αναρωτιέμαι για τους ράπερ και το bling bling παρουσιαστικό τους.

Φτάσαμε στη Graceland και μπήκαμε μέσα μουδιασμένοι.

Ολη η έπαυλη μου φάνταζε εντελώς κιτς. (Τότε δεν το λέγαμε κιτς βέβαια, το λέγαμε «βλάχικο»).

Διάφορα δωμάτια με κεντρικό θέμα, όπως μια ζούγκλα, ένα καθιστικό στυλ βικτωριανό παλάτι, μια κουζίνα εντλώς Pop art, όλα έδειχναν ένα γούστο λίγο επαρχιώτικο και λίγο βάρβαρο.

Το ίδιο είχα να πώ και για τα αυτοκίνητα του Βασιλιά, που ήταν παραταγμένα δίπλα. Μια ροζ κάντιλακ, ένα τεράστιο στέησιον, όπως επίσης και για τα περίφημα αεροπλάνα του (τότε ήταν μόνο το ένα παρκαρισμένο εκεί).

Όλα έδειχναν έναν βλάχο, που έκανε λεφτά και τα σπατάλησε με τέτοιο τρόπο ώστε να δείξει πως «τα έχει».

Είχα απόγοητευτεί από ότι έβλεπα, μέχρι που βρεθήκαμε στον πραγματικό κόσμο του Ελβις.

Το δωμάτιο που λέγεται tv Lounge ήταν το πρώτο δωμάτιο που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Το δεύτερο ηταν το «δικό» του καθιστικό.

Το TV Lounge, είναι ίσως το μοναδικό –αντρικό- δωμάτιο του σπιτιού, απλό και όμορφο με χρώματα καθόλου ενοχλητικά και άνετους καναπέδες. Όπως θα το έφτιαχνα και εγώ στο σπίτι μου.

Το ίδιο και η κρεβατοκάμαρα του. Η δική του κρεβατοκάμαρα.

Έδειχνε ένα ήρεμο μέρος, απλό και μπορούσα να κατανοήσω τις φόρμες που έβλεπα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο σπίτι που ήταν γεμάτο παλαβά χρώματα, γούνες, πέτρες, πορσελάνες και ένα σωρό τσουμπλέκια.

Για πρώτη φορά κοίταξα τον οδηγό που είχα πάρει στην είσοδο και είδα πως όλο το σπίτι, το είχαν διακοσμήσει οι γκόμενες και οι γυναίκες του Ελβις.

Ξεκάθαρα, όλες τους είχαν χάλια γούστο.

Αυτό όμως που μου έμεινε, ή που θέλω να πιστεύω είναι πως τα δικά του δωμάτια, τα είχε διαλέξει ο ίδιος.

Με ανάμεικτα συναισθήματα, ψωνίσαμε από την είσοδο ένα 6pack με κασέτες του, που ξεκίναγαν από τα πρώτα του τραγούδια και έφταναν μέχρι το 75-76 που απλά έκανε επαναλήψεις.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε το tour μας, για το εργοστάσιο της Gibson, ακούγοντας μια από τις 6 κασετες.

Ξαφνικά, το τιριρίνι, οι black Sabbath και οι διάφοροι «ροκάδες» που ακούγαμε ως τότε, φάνηκαν σαν να μην κολλάνε στο περιβάλλον.

Ακούγοντας το always on my mind και παρατηρώντας τον κόσμο από το παράθυρο δεν νομίζω ότι τίποτα άλλο θα ταίριαζε στο μυαλό μου εκείνη την ώρα.

Αυτό συνεχίστηκε και με το are you lonesome tonight, που μου ξύπνησε μια διάθεση ηρεμίας και χαλάρωσης.

Με αυτά και με άλλα φτάσαμε στο Gibson Factory, όπου και πραγματικά χάσαμε την μπάλα.

Εκεί όχι μόνο είδαμε πραγματικούς τεχνίτες να φτιάχνουν στο χέρι τις διάσημες κιθάρες αλλά είχαμε και την ευκαιρία να ακούσουμε και τρομερούς βιρτουόζους να παίζουν – να κρασάρουν- που λένε τις κιθάρες αυτές στο play room, ώστε να πάρουν το πιστοποιητικό τους και να φύγουν για πώληση.

Μέχρι τότε νομίζαμε ότι καλή κιθάρα παίζει όποιος ανεβαίνει στην σκηνή και κάνει μπρουταλιές ρίχνοντας σόλα.

Εκεί ανακαλύψαμε ότι πραγματική κιθάρα παίζει όποιος με μία χορδή και ένα πάτημα βγάζει έξι ήχους.

Πραγματικά χαζέψαμε με ότι βλέπαμε και εγώ πέρασα δέκα λεπτά μπροστά από μια ακουστική που κόστιζε όμως όσο το ταξίδι μας και ίσως μαζί και το αμάξι με τις βενζίνες του.

Προχωρήσαμε προς την έξοδο και εκεί εφοδιαστήκαμε με νέες κασέτες, αυτή τη φορά με ονόματα όπως BB King, Screamin Jay, Chuck Berry και φυσικά πιο πολύ Ελβις.

Εκεί μάλλον πρέπει να άλλαξαν και τα μουσικά μου γούστα, καθώς όλα αυτά μαζί με τον Ελβις τα ακούγαμε σε όλο το δρόμο, όπως και στο ταξίδι της επιστροφής.

Κάπου εκεί ήταν που έκλεισε ο κύκλος του τιριρινι και της περιγραφής των κομματιών ως – εκείνο που έχει το 5λεπτο σόλο – ή εκείνο που στο τέλος –σπάει την κιθάρα- και όλα απέκτησαν όνομα όπως επίσης και υποκατηγορία.

Εκεί μάλλον μπήκα και εγώ στην καλή πλευρά της μουσικής.

Κάτι σαν τον Ελβις και το δωμάτιο της τηλεόρασης ένα πράγμα.

Βγήκα από το φανταιζί σαλόνι και έμεινα μόνιμα στο Tv Lounge.

Καλή φάση.

Η υπόλοιπη μέρα, πέρασε με καλό φαγητό, την αγορά ενός παραδοσιακού ζιπο αναπτήρα που έχω ακόμα και σήμερα και με αρκετό ήλιο και διάθεση περιπλάνησης στο μεγάλο ποτάμι, τους δρόμους της πόλης και τα διάφορα μικρά ή μεγάλα μαγαζιά που πουλούσαν από σουβενίρ μέχρι βιβλία.

Σε αντίθεση με την Νέα Υόρκη ή το Κονεκτικατ, το Μέμφις ήταν μια χαλαρή πόλη, με χαλαρούς ανθρώπους, πολύ μουσική παντού και ένα μεγάλο ποτάμι να περνάει ανάμεσά της παρασέρνοντας θαρρείς όλα τα παράξενα του κόσμου και παίρνοντάς τα στο πουθενά, αφήνοντας πίσω μόνο ηρεμία.

Το βράδυ ήρθε και η απόφαση ήταν χαραγμένη στο μυαλό μας από νωρίς.

Θα ακούγαμε μουσικές μέχρι όσο αντέξουμε.

Παρκάραμε το αμάξι ξανά στο ξενοδοχείο και κατεβήκαμε στο κέντρο με τα πόδια.

Ευκαιρία να χαλαρώσουν και οι μπότες σκέφτηκα.

Στο downtown περάσαμε τουλάχιστον 5 ώρες, γυρίζοντας από μπαράκι σε μπαράκι και ακούγαμε διάφορους τύπους να ξεσκίζουν στην κυριολεξία τα δάχτυλά τους σε χορδές από κιθάρες, να παίζουν κλαρινέτο ή να ακολουθούν τους ρυθμούς των άλλως με πιάνο ή πιατίνια.

Ηταν σαν να άνοιγε το μυαλό μου και να έβλεπα πίσω από μια διάσταση που μέχρι τότε ήταν σαν τοίχος στα αυτιά μου.

Γυρίσαμε πίσω αργά το βράδυ, ελαφρώς τρεκλίζοντας και κάνοντας με το στόμα τους ήχους της κιθάρας ή του σαξόφωνου ανάλογα τι τραγούδι προσπαθούσαμε να θυμηθούμε.

Γελάσαμε ανεβήκαμε στο δωμάτιο και ταβλιαστήκαμε στα κρεβάτια μετά από έναν σύντομο σχεδιασμό της επόμενης ημέρας που θα σηματοδοτούσε και την επιστροφή μας, καθώς και τα χρήματα τελείωναν – ειδικά μετά την τρομερή σπατάλη του Μεμφις – αλλά και οι ημέρες δεν θα έφταναν για παραπάνω βόλτες μιας και είμαστε ήδη αρκετά νότια και πολύ έξω από τα νερά μας.

Την επόμενη μέρα την αφιερώσαμε στην προετοιμασία του αυτοκινήτου.

Έχοντας διανύσει όλη την απόσταση προς τα κάτω κάνοντας ένα σωρό παρακάμψεις για την πίστα και τις βόλτες είχαμε κάνει πολύ παραπάνω από την πραγματική απόσταση, την οποία υπολογίσαμε σε σκάρτες 18 ώρες οδήγησης για την επιστροφή μας.

Βάλαμε την Πόντιακ για πλύσιμο σε ένα μηχάνημα, κάναμε μόνοι μας το εσωτερικό με την σκούπα, αδειάσαμε ότι σκουπίδι είχαμε μαζέψει στο δρόμο, γεμίσαμε βενζίνη και κάναμε και μια αλλαγή σε μια τεράστια ποσότητα λαδιών που δεν θυμάμαι πια πόσο ήταν αλλά ηταν πολύ.

Η Πόντιακ γυάλιζε σαν καινούργια και μόλις μπήκαμε μέσα, ρίξαμε έναν Ελβις να παίζει τον πόνο του στο κασετόφωνο.

Φυλάξαμε τα «παράξενα» μπλουζ για πιο αργά που θα είχαμε κούραση.

Ο σκοπός ήταν να –φάμε γρήγορα- τη μισή διαδρομή μέχρι τη Βιρτζίνια και τη Σάρλοτσβιλ η οποία τελικά απoδείχθηκε πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα χωριό της Αμερικής χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο να δείς, αλλά και τίποτα το ιδιαίτερο να σε ενοχλήσει.

Σε μια διαδρομή χωρίς απρόοπτα, φτάσαμε σε μια άγευστη πόλη, κάναμε έναν ήρεμο ύπνο στα καθίσματα του αυτοκινήτου, ξυπνήσαμε πάλι ενώ νύχτωνε και απόφασίσαμε πως ούτε σαν συνταξιούχοι δεν θα είχαμε κάτι να κάνουμε σε αυτή τη γωνιά της γης.

Έχοντας λοιπόν γεμίσει μπαταρίες και προσπαθώντας να ξαναφτιάξουμε ηθικό περιπέτειας, απόφασίσαμε πως πριν τα τελευταία μίλια που μας χώριζαν από το σπίτι έπρεπε να περάσουμε και από την Νέα Υόρκη για μια κλασική διανυκτέρευση που θα περιλάμβανε οπωσδήποτε πολύ ποτό, πολύ ποτό και πολύ ποτό.

Τιριρινι δεν ακούγαμε πλέον για να βάλουμε στο κασετόφωνο, αλλά και ένας Κλάπτον ήταν τέλειος για την περίπτωση.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, χωρίς γυαλιά, με καουμπόικες μπότες, την παλιά μας Πόντιακ και δύο ζευγάρια κάλτσες ακόμα αφόρετα για το Big Apple

Οσο πλησιάζαμε στην Νέα Υόρκη, η κίνηση πύκνωνε.

Το άδειο τοπίο του νότου, το γεμάτο μυρωδιές και ήλιο, έδινε τη θέση του σε βιομηχανικά κτήρια, γέφυρες και καινούργια γυαλιστερά αυτοκίνητα.

Μπήκαμε από την νότια είσοδο της πόλης και αμέσως πέσαμε σε μποτιλιάρισμα.

Κλείσαμε τα παράθυρα και ανοίξαμε τον κλιματισμό. Βάλαμε στο κασετόφωνο λίγο Ελβις να θυμηθούμε που είμαστε αλλά μας φάνηκε υπερβολικά αργός.

Αλλάξαμε σε JJ Cale και επίσης μας ακούστηκε σαν να τραγουδάει από πηγάδι.

Το μυαλό μας γύριζε σιγά-σιγά στην προηγούμενη κατάστασή του.

Στην κίνηση πηγαίναμε σημειωτόν.

Ετοιμαζόμαστε για περιπέτεια και έπρεπε να ακούσουμε κάτι πιο δυνατό για να μας ξυπνήσει.

Έψαχνα στο ντουλαπάκι με μανία να βρω μια μαύρη TDK χρωμίου που είχε τους Black Sabbath και είχα ανακατέψει για πέμπτη φορά το περιεχόμενο χωρις απότέλεσμα.

Τι έγινε ρε η κασέτα; Ρώτησα τον Λάμπρο, μπας την πετάξαμε στο καθάρισμα;

Για κοίτα κάτω από την κονσόλα απάντησε αυτός οδηγώντας.

Έσκυψα κάτω από την κονσόλα να βρω την κασέτα και έτσι όπως ψηλάφιζα τη μοκέτα ένοιωσα πως ήταν υγρή.

Σχεδόν μούσκεμα.

Λάμπρο το αμάξι είναι μούσκεμα, να πήρε νερά από το πλυντήριο;

Όχι ρε είπε αυτός, απόκλείεται, και κρατώντας το τιμόνι με το αριστερό χέρι, έσκυψε να τσεκάρι ακουμπώντας την παλάμη του στη μοκέτα.

Ωχ δίκιο έχεις, είπε, είναι πισίνα εδώ κάτω.

Είχαμε μισοσκύψει και οι δύο και ακουμπάγαμε τις παλάμες μας στο πάτωμα για να δούμε πόσο πολύ βρεγμένο ήταν όταν μέσα από τις θυρίδες του κλιματισμού, άρχισε να μπαίνει καπνός.

Αμέσως κάναμε δεξιά και σταματήσαμε στη λωρίδα ανάγκης.

Τελευταία φορά που είχαμε θέμα με καπνό ήταν τότε που χάλασε ο θερμοστάτης, πάλι με αναμμένο τον κλιματισμό.

Ίσως και αυτή τη φορά να είμαστε τυχεροί και να τη σκαπόυλάραμε.

Ανοίξαμε το καπό και είδαμε με φρίκη, τον θηριώδη κινητήρα, να είναι γεμάτος λάδια μέχρι το καπάκι, ενώ το ψυγείο έκανε σαν χύτρα ταχύτητας.

Γαμώτο… χάλασε εντελώς είπε ο Λάμπρος.

Μείναμε εκεί στην άκρη του δρόμου, αρκετή ώρα περιμένοντας να κρυώσει το αυτοκίνητο αλλά δεν προλάβαμε να ανοίξουμε ψυγείο ή να κοιτάξουμε κάτι άλλο, καθώς πίσω μας είχε πλευρίσει το κλασικό περιπολικό του Highway.

Η διαδικασία βοήθειας από την αστυνομία ήταν εντελώς διαφορετική στην Νέα Υόρκη από ότι στον Νότο.

Οι δυό –σερίφηδες- μας ενημέρωσαν ότι έχουν καλέσει γερανό που θα μας πάει μέχρι το Highway end και από εκεί αν δεν φτιάχναμε τη βλάβη μας, έπρεπε να βρούμε μια άκρη μόνοι μας.

Δοκιμάσαμε να βάλουμε μπρος το αυτοκίνητο, αλλά φοβηθήκαμε μήπως κάνουμε χειρότερη ζημιά και έτσι υπομονετικά και στωικά, ανεβήκαμε στο γερανό που έφτασε και κάναμε μια θλιμμένη βόλτα μέχρι ένα Fit & Go στην είσοδο της πόλης.

Πληρώσαμε τα μισά λεφτά μας για την «βοήθεια» και αρκετά ακόμα για να βγάλουμε εντελώς εκτός λειτουργίας τον κλιματισμό, που είχε σκάσει, γεμίζοντας τον κινητήρα με τα λάδια του κομπρεσέρ του.

Η διάθεσή μας είχε χαθεί εντελώς, είχαν χαθεί επίσης και οι καλύτερες ώρες της ημέρας.

Βεβαιωθήκαμε ότι το αυτοκίνητο δουλεύει κανονικά, πήραμε ένα quote της τάξης των 300 δολαρίων για επισκευή του κλιματισμού, κάτι που ο Λάμπρος είπε πως θα φτιάξει στο σπίτι με 80 το πολύ και υλικά από το παλιατζίδικο και φύγαμε με τσακισμένη τη διάθεση για το κέντρο της πόλης.

Τελικά αυτή η κασέτα, τι έγινε ρε φίλε, ρώτησα;

Και σκάσαμε στα γέλια.

Βάλαμε λίγο Elvis να κλάψουμε τη μοίρα μας και φύγαμε για το Κονέκτικατ, καθώς δεν είχαμε πλέον καμία διάθεση, αλλά ούτε και λεφτά να περάσουμε party night.

Φτάσαμε στο σπίτι σχετικά νωρίς, παρκάραμε το πληγωμένο θηρίο στο γκαράζ και ανοίξαμε παράθυρα και πόρτες για να μπει φρέσκος αέρας.

Σύντομα βγήκε από μέσα μας όλη η κούραση του ταξιδιού.

Βγάλαμε τις μπότες και καβαλήσαμε τη σκάλα για τα κεραμίδια.

Κάτσαμε εκεί, πάνω από το γκαράζ, πίνοντας τη μπύρα μας και κοιτάγαμε τη νύχτα που έπεφτε.

Από το κασετόφωνο του γκαράζ, ακούγαμε Glenn Miller και την διάσημη σερενάτα του, μια κασέτα που πήραμε κατά λάθος αλλά την αγαπήσαμε όσο καμιά άλλη.

Άναψα ένα τσιγάρο και γύρισα στον Λάμπρο.

Ξέρεις κάτι ρε φίλε; Των ρώτησα;

Τι; Ρώτησε αυτός με τη σειρά του.

Πάλι δεν βγήκε γκόμενα ρε φίλε, του είπα και μείναμε εκεί επάνω στη σκεπή να γελάμε μέχρι που μας έπιασε βήχας…

Σταμάτης Συνοδινός





Κωλοσούρτης…

Το ταξίδι στο «χωριό» ήταν πάντα μια μοναδική εμπειρία για εμένα. Μια διαδρομή που μέσα σε έξι ώρες γέμιζε το μυαλό μου εικόνες, μυρωδιές, αγάπη και απίστευτη γλυκιά κούραση.

Από τότε που έχω μνήμες, η προετοιμασία για όλη την οικογένεια ξεκινάτε πάντα την προηγούμενη μέρα το απόγευμα.
Πάντα στη μέση της εβδομάδας για να μην έχει κίνηση ο δρόμος.
Πάντα όλοι μαζί παρέα στο δρόμο και πάντα με μια απίστευτη διάθεση για περιπέτεια.
Το πρωί της αναχώρησης, πολύ νωρίς, πριν ξημερώσει, θυμάμαι τα χεριά του πατερά μου να με σηκώνουν από το κρεβάτι και αγκαλιά να με βάζει ξάπλα στο πίσω κάθισμα τυλιγμένο σε ένα καφέ εκδρομικό κουβαράκι, απαίτηση της μητέρας μου, «για να μην κρυώσει».

Η πρώτη μυρωδιά του ταξιδιού ήταν η eau sauvage και η δροσιά του αέρα από το μπροστινό παράθυρο. Έτσι ξεκινά η ευτυχία εκείνες τις μέρες.

Η πρώτη εικόνα, ήταν ο Ήλιος που έβγαινε σιγά σιγά όταν φτάναμε στην Κινέττα. Αν ήμουν τυχερός και ξύπνιος μπορεί να προλάβαινα να δω και τις φωτιές από τα φουγάρα στα διυλιστήρια.

Τα «ραλιγκια» των δράκων τα έλεγα, γιατί η μητέρα μου μια φορά μου είχε δείξει τον σκύλο με τα έξι πόδια της Agip λέγοντας μου πως αυτός ο δρακός ζει στο εργοστάσιο που βλέπω και αυτές οι φωτιές βγαίνουν από το λαρύγγι του. Τα «ραλιγκια» ήταν και το ξύπνημα όλων των αισθήσεων. Άνοιγα τα ματιά μου και έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος στο πίσω κάθισμα, η πρώτη εικόνα ήταν ο περήφανος νικελένιος λεβιές στο κέντρο της κονσόλας.

Από πάνω του το ξύλινο χερούλι φαγωμένο από τη βέρα και τη μάχη του πατέρα μου με τις ταχύτητες. Λίγο παραπάνω το ραδιόφωνο με τα δυο κουμπιά του δεξιά αριστερά και τα πλήκτρα από κάτω ήταν μια χαμογελαστή φατσούλα, ο κύριος «γαργάρας» επειδή μετά την Κόρινθο το μόνο που έπιανε ήταν παράσιτα σαν να κάνει κάποιος γαργάρες με νερό.

«Ξύπνησε» ακουγόταν από μπροστά και το πρώτο πράγμα που έφτανε διπλά μου ήταν το χάδι της μητέρας μου και ένα πλαστικό ποτηράκι από θερμός γεμάτο πορτοκαλάδα. Καθόμουν εκεί στο πίσω κάθισμα, τα πόδια να μην φτάνουν κάτω, με το κυπελάκι στα χέρια και χάζευα έξω από το παράθυρο το δρόμο περιμένοντας πότε θα αρχίσει το πραγματικό ταξίδι. Αυτό που περίμενα με πραγματική λαχταρά.

Την πρώτη στροφή του «Κωλοσούρτη» την είχα μάθει απέξω. Την καταλάβαινα από το κατέβασμα της ταχύτητας στο αυτοκίνητο. Κλακ, η βέρα στο ξύλο, τα «διπλά» να καθαρίζουν τις αρτηρίες τους, η εξάτμιση να κροταλίζει με ένα βαθύ σκάσιμο στο πάτημα του συμπλέκτη.

«Μπαμπά θα τους περάσουμε όλους, εντάξει;»

«Εντάξει».

Η φρίκη της μητέρας μου και το λούνα παρκ το δικό μου. Δυο ήταν οι κορυφώσεις της χαράς σε εκείνο το δρόμο. Η δεξιά που είχε το εκκλησάκι και το «φυλάκιο».

Η δεξιά με το εκκλησάκι, ήταν μια ανηφορική κλειστεί για τελειωμένη δεύτερα, κατόπιν μια τρίτη σε ανηφορική ευθεία, δεύτερα ξανά για αριστερή κλειστεί και αφήκα για δεξιά κατηφόρα και τρίτη για δεύτερα τελειωμένη και δεξιά-αριστερή ανηφόρα.

Τρελαινόμουν στα γέλια και τη χαρά όπως το αυτοκίνητο τερμάτιζε τις αναρτήσεις, τα λάστιχα έτριζαν και τα «ραλυγκια» της μηχανής ρούφηξαν τον αέρα.

Αν το εκκλησάκι ήταν το τραινάκι του τρόμου, το «φυλάκιο» ήταν η σφεντονά που σε εκτοξεύει.
Στην ανηφόρα πριν τη δεξιά, το έβλεπες να ξεπετάγεται από το βράχο.
Μόλις φανέρωνε όλο τον όγκο του, η βέρα στο λεβιέ ανέβαζε την τρίτη και ξεκινάτε η μεθυστική επιτάχυνση.
Έβλεπα το στροφόμετρο να μπαίνει στα κόκκινα και περίμενα την ομοβροντία στο πάτημα του συμπλέκτη. Το κροτάλισμα κρατούσε μέχρι να κουμπώσει η τέταρτη και τότε ήταν που φώναζα «πάτα γκάζι μπαμπά».
Ήταν μια επική στιγμή, ακριβώς όπως το Rondo Finale της 5ης του Μάλερ, με τη μόνη διαφορά ότι το τέλος δεν έρχονταν σε ένα κρεσέντο από κρουστά και πνευστά, αλλά από ένα επιτακτικό «Κώστα» της μητέρας μου, συνοδευόμενο από ένα ακόμα πιο αδιαπραγμάτευτο «σε παρακαλώ πολύ».

Το μυστικό μας σύνθημα με τον πατέρα μου ήταν η «ξερογκαζιά».

Έκοβε και ανάμεσα στο κατέβασμα της τρίτης από τέταρτη έσκαγε μια ξερή «για εμένα» σημάδι πως το έργο συνεχίζεται αργότερα.

Και συνεχιζόταν, στη Μακρυναρα, στο Δαφνί, στις Κροκεές και τέλος στην βαρετή ευθεία των Μολάων, στον μεγάλο κάμπο που σηματοδοτούσε και την άφιξη στον προορισμό μας, οπού αφού γινόταν το ξεφόρτωμα, εγώ θα πέρναγα τουλάχιστον μίση ώρα σε έκσταση από το ταξίδι ακούγοντας τη μητέρα μου να λέει στη γιαγιά μου, τα έντερα μας έβγαλε πάλι ο Κώστας και αυτός ο μικρός πως δεν ζαλίζεται πότε, δεν το καταλαβαίνω…

Σταμάτης Συνοδινός





“Τσούρα το”, ή αλλιώς: “το Ακρόπολις που δεν είδαμε”!…-Αναμνήσεις

Το 1992 χαρακτηρίστηκε από πολλά και θαυμάσια γεγονότα. Τα windows μπήκαν στην έκδοση 3.1, την καλύτερη μέχρι τότε, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στη Βαρκελώνη με ένα επικό ντουέτο να αφήνει το στίγμα του για πάντα στη μουσική σκηνή, οι Νιρβάνα έβγαλαν στον άερα το Smells Like Teen Spirit, άνοιξε η Eurodisney και στην παρεα μας, παραλίγο να απολαύσουμε ένα Ακρόπολις με τον Auriol να κάνει παπάδες στην Παύλιανη και από τους δικούς μας τον Τζίγκερ με την Τογιότα να κάνει την τελευταία του εμφάνιση.

Γιατί όμως παραλίγο?

Ο σκληρός πυρήνας της παρέας μας, εγώ και ακόμα τρείς βλαμμένοι, είχαμε αποφασίσει αυτό το Ράλλυ να το δούμε όλο και είχαμε αρχίσει από νωρίς τις ετοιμασίες ώστε να έχουμε πιάσει τις καλύτερες θέσεις, να έχουμε φροντίσει για τα πιο αξιοπρεπή καταλύματα και να έχουμε μαζί μας όσο το δυνατόν καλύτερο εξοπλισμό για να αποθανατίσουμε τις πιο επικές στιγμές του.

Ένα τεράστιο check list συντάχθηκε και τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια, τα πράγματα φορτώθηκαν και η περιπέτεια ξεκίνησε μέσα σε ένα τέρμα χαμηλωμένο Golf Gti (μετατροπή φυσικά) που ξέραμε πως θα ακούμπαγε το πάτωμά του στο έδαφος σε κάθε διαδρομή που θα κάναμε για τα σπαστήρια, αλλά η νεανική μας απερισκεψία και το πάθος για το Ακρόπολις, κατέταξαν αυτό το θέμα ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Τέλεια προετοιμασμένοι, με παγούρια, τέντες, ομπρέλες, καρέκλες, φωτογραφικές μηχανές, δανεικούς τηλεσκοπικούς φακούς και απίστευτο κέφι, παρακολουθήσαμε τις πρώτες ειδικές και με τον ενθουσιασμό να μας δίνει ενέργεια, ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί με το κομβόι του Ράλλυ για το δεύτερο σκέλος, με σκοπό να πάμε και να στηθούμε κατ’ ευθείαν στην Παύλιανη.

Εκεί λοιπόν στο μικρό χωριό και στα στενά δρομάκια, είχαμε παρκάρει το Γκολφάκι στην άκρη του δρόμου και σε μια παραδοσιακή ταβέρνα μετά τις σχετικές συνεννοήσεις καβαλήσαμε την καρότσα ενός αγροτικού για να μας πάει στο καραούλι της ειδικής διαδρομής.


Το σχέδιο πήγαινε καλά, αλλά για κακή μας τύχη ο ποιμενικός Βατάνεν που μας μετέφερε, βρέθηκε πίσω από ένα ασημί Cosworth που προφανώς ανέβαινε για να πιάσει πόστο και ενθουσιασμένος από τον ήχο της «γαλιάντρας» (έτσι λέγανε τότε τον ήχο που κάνει η σκάστρα της τουρμπίνας), πάτησε τέρμα το γκάζι στο άθλιο αγροτικό Ντάτσουν φωνάζοντας στον οδηγό του Ford, «τσούρα το γαμώτο, τσούρα το» (τσούρα το σήμαινε να κάνει τσρρρρρρρ η σκάστρα, δηλαδή να λαλήσει η γαλιάντρα).

Έτσι ξεκίνησε ένα τρομακτικό γαϊτανάκι, όπου το Cosworth τσούραγε τη γαλιάντρα, ο Ποιμένεν έμπαινε σε κάθε στροφή όλο και πιο γρήγορα και εμείς γαντζωμένοι στην καρότσα προσευχόμαστε για τη ζωή μας.
Σε έναν ρυθμό και σε συνθήκες που δεν θέλω να ξαναζήσω, η φρίκη τελείωσε με μια μεγαλοπρεπέστατη έξοδο σε ένα χωράφι, ο δανεικός φωτογραφικός εξοπλισμός καταστράφηκε κατά το ήμισυ, ένας από εμάς απογειώθηκε από την καρότσα και ευτυχώς κάποια ανώτερη δύναμη τον έριξε σε μια συστάδα από θάμνους και γλυτώσαμε τα χειρότερα.

Η συνέχεια της ιστορίας εξελίχθηκε στο νοσοκομείο της Λαμίας, με πολλά νεύρα, μεγάλο άγχος και πλήρη απογοήτευση καθώς το όνειρο είχε τελειώσει και μάλιστα πολύ άσχημα.

Κατά την επιστροφή στην Αθήνα, σε μια παγωμένη ατμόσφαιρα στο αυτοκίνητο, όλοι με κρεμασμένα μούτρα σκεφτόμαστε πως θα ξεχρεώσουμε στο Φώτο Ολύμπια τον σπασμένο φακό που είχαμε δανειστεί και κυρίως τι δικαιολογία θα πούμε στους γονείς του Μανώλη για τα τραύματά του, μέχρι που στην ανηφόρα πριν το Κάστρο, ο Γιάννης που οδηγούσε κατέβασε ταχύτητα για να επιταχύνει και από ο πίσω κάθισμα ο Στράτος σε μια κακή στιγμή χιούμορ, φώναξε «τσούρα το»…

Γυρίσαμε όλοι μαζί και τον κοιτάξαμε…

Μέχρι σήμερα ο Στράτος λέει πως πίστεψε ότι εκείνη τη στιγμή θα τον κατεβάζαμε και θα τον αφήναμε στο Κάστρο…

Σταμάτης Συνοδινός





Η υπερφορολόγηση των αυτοκινήτων … βλάπτει σοβαρά την υγεία και την οικονομία

Καθημερινά στην πατρίδα μας γίνονται δεκάδες τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα. Συνεπεία αυτών, πολλοί συμπολίτες μας τραυματίζονται ελαφρά, εκατοντάδες χιλιάδες όμως άλλοι τραυματίζονται σοβαρά ή, δυστυχώς, χάνουν την ζωή τους. Όπως αναφέρεται  στην Έκθεση της  Ειδικής Μόνιμη Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου του 2016 (σελ. 30, διαθέσιμη εδώ) «η πιθανότητα εμπλοκής σε σοβαρό ατύχημα (με νεκρούς ή βαριά τραυματίες), κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου στην Ελλάδα είναι περίπου 12%, δηλαδή στους 100 Έλληνες οι 12 κινδυνεύουν από κάποιο σοβαρό τροχαίο ατύχημα, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους».

Ή με άλλα λόγια: από τα 10.000.000 των Ελλήνων που ζουν σήμερα στην Ελλάδα, το 1.200.000 από αυτούς εκτιμάται ότι θα πεθάνει ή θα τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα !! Το νούμερο είναι συγκλονιστικό …

Τί σχέση όμως μπορεί να έχει η φορολογική πολιτική με τα ατυχήματα και πώς αυτή … βλάπτει σοβαρά την υγεία;

Η φορολογική πολιτική ευθύνεται για τον αριθμό των ατόμων που καταλήγουν στα νοσοκομεία, στα κέντρα αποκατάστασης ή χάνουν τη ζωή τους λόγω τροχαίων ατυχημάτων;

Ή μήπως ο εκάστοτε Υπουργός Οικονομικών ευθύνεται για την παραβίαση του ΚΟΚ και το ατύχημα;

Όχι βέβαια.

Οι πράξεις όμως του, εκάστοτε, Υπουργού Οικονομικών, η φορολογική δηλαδή πολιτική που ακολουθεί αυτός και η κυβέρνηση συνδέεται ευθέως με τις … συνέπειες του ατυχήματος. Δηλαδή τον το θάνατο ή μη των οδηγών και των επιβατών καθώς και τον τραυματισμό και τον βαθμό σοβαρότητας αυτού.

Και τούτο, γιατί καθοριστικός παράγοντας της σοβαρότητας των συνεπειών ενός ατυχήματος είναι η ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ των οχημάτων που ενεπλάκησαν σε αυτό. Τη χρονική εκείνη στιγμή κατά την οποία το ατύχημα είναι πλέον ανέφικτο (θεωρώντας δε ως δεδομένο, για τις ανάγκες του άρθρου, ότι οι επιβαίνοντες στα αυτοκίνητα φορούν τις ζώνες ασφαλείας, οι δε αναβάτες των μηχανών τον σχετικό εξοπλισμό) και το … «μπαμ» απέχει κλάσματα του δευτερολέπτου, η επιβίωση ή μη, ο σοβαρός ή μη τραυματισμός, ή ακόμα και ο μη τραυματισμός εξαρτώνται άμεσα από τα συστήματα παθητικής ασφάλειας του αυτοκινήτου (ζώνες παραμόρφωσης, ζώνες ασφαλείας, αερόσακοι, ενισχυμένα πλαίσια, συστήματα απόσπασης των πεντάλ κλπ) ή του ατομικού εξοπλισμού στην περίπτωση των μηχανών (κράνος, μπουφάν, γάντια, μπότες κλπ).

Εκείνος λοιπόν που οδηγεί ή επιβαίνει σε αυτοκίνητο με περισσότερα συστήματα παθητικής ασφάλειας είναι προφανές ότι έχει λιγότερες πιθανότητες να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί, από όσες θα είχε αν οδηγούσε ή επέβαινε σε αυτοκίνητο με μικρότερη παθητική ασφάλεια.

Οι φωτογραφίες από δοκιμές σύγκρουσης μεταξύ αυτοκινήτων άλλης γενιάς είναι αποκαλυπτικές.

Ακόμα όμως και στα αυτοκίνητα ίδιας γενιάς υπάρχουν σημαντικές, σημαντικότατες διαφορές, όπως αποδεικνύεται από τον αριθμό των αστεριών και εν γένει της κατάταξης των αυτοκινήτων, όπως αυτές προκύπτουν από τα crash test του NCAP.

Το ίδιο αναλογικά ισχύει και για τον εξοπλισμό των αναβατών και επιβαινόντων σε μηχανή.

Κοιτώντας όμως, απλά, γύρω μας, διαπιστώνουμε ότι στους δρόμους κυκλοφορούν πάρα πολλά αυτοκίνητα που δεν παρέχουν καμία απολύτως ασφάλεια. Την ίδια, όμως, στιγμή βλέπουμε δίπλα μας να κυκλοφορούν αυτοκίνητα με φοβερή ασφάλεια. Αυτοκίνητα που προστατεύουν ακόμα και πτώση σε … γκρεμό, όπως σχετικά πρόσφατα έγινε με ένα εκ των κορυφαίων SUV.

Έχετε σκεφτεί τί θα συμβεί αν δύο από αυτά τα αυτοκίνητα συγκρουστούν ακόμα και με μικρή ταχύτητα; Αν και ρητορική η ερώτηση, θα απαντήσω: Το ακριβότερο και ισχυρότερο αυτοκίνητο θα διαλύσει κυριολεκτικά το φθηνότερο και ανίσχυρο. Θυμίζοντας εκείνο το παλιό, περιπαικτικό «ανέκδοτο» για τις πρώτες εκδόσεις ενός από τα πλέον δημοφιλή αλλά όχι ιδιαιτέρως ασφαλούς αυτοκινήτου: – τί γίνεται ένα Cinquecento εάν τρακάρει με νταλίκα; – Punto (πουν το;) !!

Και εδώ ακριβώς έρχεται ο ρόλος της φορολογικής πολιτικής.

Γιατί βέβαια, είναι προφανές, ότι όλοι θα ήθελαν να έχουν το ακριβότερο και ισχυρότερο και θα το αγόραζαν αν μπορούσαν. Δεν μπορούν όμως, γιατί απλά δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα να το αγοράσουν.

Μα, θα μου πείτε, αυτό ισχύει για τα πάντα. Όσα χρήματα και να καταφέρει να συγκεντρώσει κάποιος πάντα θα υπάρχουν δεκάδες μοντέλα αυτοκινήτων που δεν θα μπορεί να αγοράσει. Που, για αυτόν, θα είναι άπιαστο όνειρο.

Απολύτως σωστή η παρατήρηση αυτή. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όταν κάποιος καταφέρνει να συγκεντρώσει ή προγραμματίζει να καταβάλει με δόσεις, ας πούμε, 15.000 ευρώ για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο στην πραγματικότητα ΔΕΝ αγοράζει ένα αυτοκίνητο αξίας 15.000 ευρώ!! Και τούτο, γιατί στο ποσό των 15.000 ευρώ που φεύγει από την τσέπη του ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ το σύνολο των δασμοφορολικών ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΩΝ που επιβάλλει το κράτος (Φ.Π.Α., τέλος ταξινόμησης και εισαγωγικό δασμό για τα εκτός Ε.Ε. οχήματα).

Η πραγματική τιμή του αυτοκινήτου, αυτή δηλαδή στην οποία το πουλάει ο κατασκευαστής είναι καταφανώς μικρότερη. (Το ίδιο, αναλογικά, ισχύει και για τον κόστος απόκτησης ατομικού εξοπλισμού για τους αναβάτες των μηχανών. Εκεί όμως, επειδή το κόστος αυτών είναι σαφώς μικρότερο, η διαφορά αυτή δεν είναι τόσο εμφανής. Είναι όμως και εκεί υπαρκτή). Αυτή όμως η μικρότερη τιμή είναι που καθορίζει το επίπεδο του εξοπλισμού και της παθητικής ασφάλειας του αυτοκινήτου.

Ο αγοραστής, όμως, πλήρωσε 15.000 ευρώ για κάτι μικρότερης αξίας και μικρότερης ασφάλειας. Και έτσι, το 12% του πληθυσμού ή 1.200.000 από εμάς εκτίθεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο.

Γιατί;

Γιατί, όπως πάντα, το κράτος ενδιαφέρεται για την «αρπαχτή», ενδιαφέρεται να εισπράττει τέλη και φόρους από παντού χωρίς να κοιτά τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των αποφάσεών του.

Σύμφωνα με την παραπάνω Έκθεση της  Ειδικής Μόνιμη Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου του 2016 (σελ. 29) το ετήσιο κόστος των συνεπειών των τροχαίων στην Ελλάδα εκτιμάται σε «πάνω από 6.000.000.000 ευρώ ανά έτος». Στο ποσό αυτό συνυπολογίζονται, όπως επί λέξει αναγράφεται στην Έκθεση αυτή:

«1. Ιατρικές δαπάνες: Δαπάνες νοσοκομειακής νοσηλείας, αποκατάστασης, φάρμακα, ψυχολογική στήριξη και προσαρμογές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

2. Απώλεια παραγωγής: Τα έξοδα αυτά προκύπτουν από την προσωρινή ή μόνιμη ανικανότητα του τραυματισμένου, ή την πλήρη απώλεια της παραγωγής λόγω θανάτου.

3. Απώλεια της ποιότητας ζωής των θυμάτων, των οικογενειών και των φίλων τους («ανθρώπινο κόστος» ή «ανθρώπινες απώλειες»). Άυλα κόστη, που συνδέονται με πόνο, θλίψη και την απώλεια της χαράς της ζωής.

4. Υλικές ζημιές: Οι δαπάνες αυτές προκύπτουν από ζημιές σε αγαθά όπως οχήματα, φορτία, δρόμους και σταθερά αντικείμενα παραπλεύρως της οδού.

5. Δαπάνες διακανονισμού: Δαπάνες που προκύπτουν από τη συνδρομή και τον διακανονισμό των τροχαίων ατυχημάτων, που πραγματοποιήθηκαν από υπηρεσίες, όπως η πυροσβεστική, η αστυνομία, τα δικαστήρια και οι ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς και τις αποζημιώσεις, συντάξεις κλπ.».

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων του Αυγούστου του 2019: «Το Ελληνικό Δημόσιο μετά τη διαρκή άνοδο των πωλήσεων, το 2018 κατάφερε να βάλει στα ταμεία του 5,7 δισ. ευρώ, ενώ το 2019 αυτό το ποσό αναμένεται να είναι αυξημένο, καθώς οι πωλήσεις των αυτοκινήτων αναμένεται να κυμανθούν περαιτέρω ανοδικά σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο».

Εν ολίγοις όσα περίπου εισπράττει το κράτος μας από τα αυτοκίνητα, ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ, αν όχι περισσότερο κοστίζουν οι συνέπειες των ατυχημάτων.

Τί λοιπόν είναι καλύτερο;

Να εισπράττει το κράτος κατά την αγορά του αυτοκινήτου και του εξοπλισμού και μετά να υφίσταται το ως άνω (άμεσο και έμμεσο κόστος) των έξι δισεκατομμυρίων ανά έτος, καταβάλλοντας το σύνολο σχεδόν των χρημάτων που εισέπραξε;

Ή μήπως να ελαττώσει, αν όχι να μηδενίσει, το ποσό που εισπράττει, να δώσει τη δυνατότητα αγοράς ασφαλέστερων αυτοκινήτων και ατομικού εξοπλισμού και, έτσι, να περιορίσει τον αριθμό των τραυματιών και των νεκρών, να βελτιώσει δηλαδή τις συνέπειες των ατυχημάτων και συνακόλουθα το κόστος αυτών;

Και μην μου πείτε ότι αν ο κόσμος είχε τη δυνατότητα αυτή, τα επιπλέον χρήματα αυτά θα τα ξόδευε σε βελτιώσεις και προσθήκες που δεν συνδέονται με την ασφάλεια, γιατί αν θέλει το κράτος να το αποφύγει μπορεί. Το πρόβλημα είναι ότι απλά δεν ενδιαφέρεται. Για άλλη μία φορά βλέπει το δέντρο και όχι το δάσος.

Βλέπει ότι σήμερα, το … «ταμείο» είναι περίπου μηδενικό. Όσα εισπράττει τόσα περίπου δίνει. Άρα με βάσει τους αριθμούς δεν υπάρχει ζημιά. Αυτό που, όμως, μένει είναι οι νεκροί και οι σοβαρά τραυματίες. Κάτι κάνουμε λάθος λοιπόν …

Σέργιος Μαναράκης

Δικηγόρος / Διαμεσολαβητής Ν.4640/19





Εγκατάλειψη θύματος: Η Σύγχρονη βαρβαρότητα στους δρόμους

Εγκατάλειψη θύματος

Η Σύγχρονη βαρβαρότητα στους δρόμους έχει όνομα και λέγεται εγκατάλειψη..!

Όλο και πιο συχνά έρχονται στο φως της δημοσιότητας, θανατηφόρα τροχαία με εγκατάλειψη των θυμάτων από τους οδηγούς-θύτες! Είναι η σύγχρονη βαρβαρότητα που μαστίζει τους δρόμους. Το φαινόμενο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ενώ η υποκρισία περισσεύει!

Ζούμε σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη έχει καταντήσει ανέκδοτο, με τους δολοφόνους της ασφάλτου να γελούν πρώτοι εις βάρος της. Ό,τι και να κάνεις την βγάζεις καθαρή, αρκεί να έχεις γερές πλάτες και καλό δικηγόρο. Βλέπουμε το ίδιο έργο να παίζεται και να ξαναπαίζεται: “Το θέμα είναι να μην σε πιάσουν επ’ αυτοφώρω και όλα τα άλλα βρίσκονται..!”

Όταν οδηγείς υπό την επήρεια αλκοόλ ή ουσιών και από την πράξη σου αυτή προκύπτει τροχαίο με θάνατο, διώκεσαι για κακούργημα, ενώ στην περίπτωση εγκατάλειψης θύματος τροχαίου, διώκεσαι για πλημμέλημα…(sic!)  Δηλαδή ο ίδιος ο νόμος, εφόσον έχεις ελαστική συνείδηση, σου υποδεικνύει τη φυγή!

Η τροποποίηση του άρθρου 43 του ΚΟΚ είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ επιτακτική! Και είναι το βασικό ελάχιστο το οποίο οφείλει να πράξει η πολιτεία, μαζί φυσικά με την τροποποίηση του άρθρου 42 (για θέσπιση 0% αλκοόλ, 0% ψυχοτρόπες ουσίες κατά την οδήγηση).

Όμως η αντικοινωνική συμπεριφορά, ο άκρατος εγωισμός, η επίδειξη δύναμης, η χωρίς όρια καταπάτηση της προσωπικότητας του διπλανού είναι μόνο μερικοί από τους παράγοντες που συντελούν στην επαναληψιμότητα αυτού του ζοφερού φαινομένου, της εγκατάλειψης θύματος σε τροχαίο συμβάν.

Η ερμηνεία ότι η εγκατάλειψη θύματος μπορεί να προσλάβει και ταξικά χαρακτηριστικά δεν στερείται βάσης, παρατηρώντας παραδείγματος χάριν ορισμένους οδηγούς με υψηλά εισοδήματα/ ακριβά οχήματα να συνδυάζουν τη αλαζονεία με ένα αίσθημα ψευδούς εξουσίας.

Η αντίληψη που προωθεί ο καπιταλισμός:  You’re Only As Good-Looking As The Car That You’re Driving. (Είσαι μόνο τόσο όμορφος όσο και το αυτοκίνητο που οδηγείς) εξακολουθεί να παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης οδηγητικής συμπεριφοράς!
Η επιλογή ενός αυτοκινήτου δεν αποτελεί αγορά βασισμένη στις ανάγκες μετακίνησης, στα χαρακτηριστικά του οχήματος και στις ανάγκες του πλανήτη, αλλά εκπορεύεται κυρίως από την ανάγκη της “προς τα έξω Εικόνας”. Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο όχι μόνο για τις μετακινήσεις τους αλλά και ως σύμβολο προβολής του κοινωνικού τους status!

Και αυτό είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος. Το εξωφρενικό βρίσκεται στην άλλη όψη, και είναι μια πραγματικότητα την οποία όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, όπως τεκμηρίωσε επιστημονικά  και ο καθηγητής του Berkeley  Poul Piff, στην ερευνά του: Γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα όταν αισθάνονται πλούσιοι;  Ο Piff στα συμπεράσματά του τόνισε ότι:

Όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο πιο “αόρατος” είναι ο συνάνθρωπος σου και τόσο μεγαλύτερη τάση έχεις να βλέπεις τους άλλους σαν… κατσαρίδες που απλώς είναι εμπόδια στο δρόμο σου.

Τα μάτια μας δεκατέσσερα λοιπόν. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!

Οι νόμοι και το σύστημα απονομής δικαιοσύνης δεν είναι ένα ανεξάρτητο σώμα κανόνων με θεϊκή προέλευση, αλλά η απόλυτη αποτύπωση των ισορροπιών ισχύος σε μια κοινωνία..!

@Άρης Ζωγράφος

Πηγή: Π.Σ.Ε.Ο.





Alessandro Zanardi: «Υπάρχουν πτυχές που μπορούν να αποτελέσουν σημείο εκκίνησης για μία καλύτερη ζωή για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά»

Alessandro Zanardi 2020 BMW 014

Alessandro Zanardi – κάποιος με εμπειρία από δύσκολες καταστάσεις είναι ο Ιταλός εργοστασιακός οδηγός και πρεσβευτής της μάρκας BMW.

Με τη θετική στάση ζωής του, εμπνέει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ακόμα και σε εποχές κρίσης όπως αυτή που βιώνουμε. Σε συνέντευξή του, ο Zanardi μιλά για την καραντίνα στο σπίτι, στη Β. Ιταλία, την καθημερινή ρουτίνα του και τα θετικά που τον βοηθούν σε δύσκολους καιρούς.

Alessandro , γεωγραφικά βρίσκεσαι στο επίκεντρο της πανδημίας, στην Ιταλία. Πρώτο και κύριο: πώς είναι τα πράγματα για σένα και την οικογένειά σου;

Alessandro Zanardi 2020 BMW 015

Alessandro Zanardi: «Είμαστε όλοι καλά. Ασφαλώς βιώνουμε τις συνέπειες αυτού που συμβαίνει τώρα, αλλά σίγουρα σκεφτόμαστε και προσευχόμαστε για όλους τους ανθρώπους και τις οικογένειες που μάχονται τον ιό στην πρώτη γραμμή, στα νοσοκομεία με το υποστηρικτικό προσωπικό, τις νοσοκόμες, τους γιατρούς και όλους τους υπόλοιπους. Αισθανόμαστε ότι είμαστε πολύ τυχεροί. Έχουμε ένα σπίτι και έχω εδώ όλο μου τον προπονητικό εξοπλισμό. Είμαστε υγιείς – επομένως, δεν υποφέρουμε περισσότερο από όσο θα ήταν λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο».

Μπορείς να μας περιγράψεις την καθημερινότητά σου την εποχή αυτή;

Alessandro Zanardi 2020 BMW 02

Zanardi: «Προσωπικά, επειδή εξακολουθώ να έχω μπροστά μου αθλητικούς στόχους, βρίσκω ότι μπορώ για να είμαι πιο συγκεντρωμένος στην προπόνηση μου. Σίγουρα, δεν θα ευχόμουν ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, και δεν είναι κάτι πάντα μόνο αρνητικό ή θετικό. Ας πούμε για μένα, κάτι θετικό είναι ότι το τηλέφωνο δεν χτυπά συχνά, ότι κανείς δεν μου ζητάει να πάω κάπου, επομένως έχω πολύ περισσότερο χρόνο να θέσω τις προτεραιότητές μου με τη σειρά που θέλω. Ξυπνάω το πρωί και λέω: τώρα είναι η ώρα της προπόνησης. Έτσι προγραμματίζω την ημέρα μου με βάση τις απαιτήσεις της προπόνησης και ασφαλώς εργάζομαι πολύ στον υπολογιστή, διατηρώ τις επικοινωνίες μου σε επαγγελματικό επίπεδο, στέλνοντας email, προετοιμάζοντας υλικό. Και μέχρι πρόσφατα, όλες ο προετοιμασίες αφορούσαν το σημαντικότερο στόχο της χρονιάς, που ήταν το Τόκιο. Ασφαλώς, τώρα πρέπει να αναθεωρήσω τα πάντα, αλλά ξέροντας τον εαυτό μου, δεν θα δυσκολευτώ να βρω το νέο στόχο που θα κυνηγήσω. Μπορώ να ασχοληθώ με διαφορετικά project και έχω πολλές επιλογές».

Επομένως, ένας από τους στόχους και τα project σου είναι τώρα το Tokyo 2021;

Zanardi: «Ασφαλώς στην ηλικία που βρίσκομαι, για έναν αθλητή, κάθε χρόνος που περνάει μετράει για επτά, αφού υπολογίζεται όπως η ηλικία του σκύλου. Εάν για μένα ήταν θαύμα το να πάω στο Τόκιο, λίγο πριν κλείσω τα 54 χρόνια μου, φαντάσου πόσο πιο δύσκολο θα είναι ένα  χρόνο αργότερα, πλησιάζοντας τα 55. Τουλάχιστον, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι αυτές οι προθέσεις μου. Τώρα, αν καταφέρω να τις υλοποιήσω, ο χρόνος θα δείξει και θα δούμε».

Ας επιστρέψουμε στο σήμερα: είναι δύσκολο να διαχειριστείς τον εγκλεισμό;

Alessandro Zanardi 2020 BMW 021

Zanardi: «Πρέπει να πω ότι έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους επιστήμονες που μελετούν το πρόβλημα και πρέπει να τους πιστέψουμε. Πρέπει να τους βοηθήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε, που σημαίνει ότι στην παρούσα κατάσταση, πρέπει να μείνουμε στο σπίτι, για να περιορίσουμε τη διασπορά του ιού. Επειδή τώρα μαθαίνουμε ότι ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί είναι πιθανότατα δεκαπλάσιος από αυτόν που νομίζαμε πριν από μερικές ημέρες. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει κάνει διαγωνιστικά τεστ όλος ο πληθυσμός. Και υπάρχουν πιθανότατα πολλοί άνθρωποι που είναι φορείς χωρίς να το γνωρίζουν επειδή είναι ασυμπτωματικοί. Κάτι τέτοιο ασφαλώς δημιουργεί μεγάλη ανησυχία στην κοινότητα και ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγουμε δυσάρεστες συνέπειες είναι να φροντίσουμε να μένουμε όλοι στο σπίτι για να εμποδίσουμε την περαιτέρω εξάπλωση του ιού. Από την άλλη, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, δεν έχουμε αναπτύξει αντισώματα για να καταπολεμήσουμε τον ιό και να κερδίσουμε αυτή τη μάχη όπως συμβαίνει με άλλες ιογενείς λοιμώξεις. Θα πρέπει λοιπόν να περιμένουμε, θα πρέπει να εμπιστευτούμε τους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή μάχονται την αρρώστια στην πρώτη γραμμή και να υπακούμε τους κανόνες που κάθε κυβέρνηση αποφασίζει για τον πληθυσμό – τόσο απλό».

Είσαι αγωνιστής όλη σου τη ζωή και ειδικότερα μετά το ατύχημά σου. Στις μέρες μας είσαι πηγή έμπνευσης για πολλούς ανθρώπους. Από την εμπειρία σου, υπάρχει κάτι που θέλεις να μοιραστείς με τους συμπατριώτες σου Ιταλούς και τον υπόλοιπο κόσμο αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Zanardi: «Αρχικά, θα ήθελα να πω ότι επειδή χρειάστηκε να παλέψω κάποιες δύσκολες καταστάσεις μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν σημαίνει ότι μου αρέσει κιόλας (γελάει). Θα προτιμούσα να αποφεύγαμε τα προβλήματα. Αλλά σίγουρα, όποτε χρειαστεί να ξεπεράσεις μία δυσκολία που θα σου τύχει, βιώνεις μία εμπειρία για την οποία πρέπει να αναπτύξεις νέα εργαλεία. Και όταν αυτή παρέλθει, τα εργαλεία πιθανόν θα παραμείνουν στη φαρέτρα σου για να τα χρησιμοποιήσεις σε άλλες μάχες που αναπόφευκτα θα δώσεις στο ταξίδι της ζωής. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι οι άνθρωποι είναι ήδη διαφορετικοί, ότι ανακαλύπτουν και πάλι την έννοια της κοινότητας, την έννοια της φιλίας, την ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη και αλληλεγγύη, ώστε να μπορέσουν πραγματικά να ολοκληρωθούν. Επειδή δεν έχουμε υπόσταση εάν δεν μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. Επομένως δεν αρκεί άνθρωποι όπως εγώ να στέλνουμε ένα σημαντικό μήνυμα. Το πραγματικά ελπιδοφόρο είναι ότι, από τώρα και στο εξής, οι άνθρωποι να μπορούν να λειτουργούν με αυτό το πνεύμα, να ακούνε και να βασίζονται στους άλλους και να επιτρέπουν στους άλλους να τους βοηθούν. Επειδή αυτή είναι η ουσία της ύπαρξής μας και δεν είμαστε τίποτα χωρίς αυτό. Αυτό είναι το μόνο θετικό της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα και πρέπει αυτή η εμπειρία να μας διδάξει ένα καλό μάθημα και αφού παρέλθει, να έχουμε αποκτήσει περισσότερα εφόδια ώστε να συνεχίσουμε τη ζωή μας πιο δυνατοί».

Η θετική στάση σου απέναντι στη ζωή βοηθά σε τέτοιες δύσκολες στιγμές;

Zanardi: «Είναι δύσκολο να πω επειδή όπως επεσήμανα στην αρχή ξέρω ότι είμαι προνομιούχος έχοντας το σπιτικό μου. Το ξύλινο σπιτάκι του κήπου με όλο τον προπονητικό εξοπλισμό, μία θαυμάσια υγιή οικογένεια κοντά μου, μαζί παρακολουθούμε πολλές ταινίες … έχω πράγματα να κάνω. Επομένως, η ταλαιπωρία που υφίσταμαι αυτές τις ημέρες είναι ελάχιστη σε σχέση με το τι βιώνουν άλλοι άνθρωποι. Όμως, εκείνο που μπορώ να πω για μένα,  είναι ότι το κοινό χαρακτηριστικό της τωρινής κατάστασης με εκείνης που αντιμετώπισα σε μία άλλη περίοδο της ζωής μου, είναι η ικανότητα να διακρίνω τις θετικές πλευρές που μπορείς πάντα να βρεις σε κάτι. Και αυτό με βοήθησε να μετατρέψω μία πρόκληση σε μία μεγάλη ευκαιρία. Όταν έχασα τα πόδια μου, πριν καν να είμαι σε θέση να αρχίσω να το ψάχνω, ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα κάτι θετικό σε όλο αυτό. Έτσι κι έγινε. Και με τα όσα ακολούθησαν, θεωρώ ότι απέδειξα ότι αυτή η φιλοσοφία είναι πάντα αληθινή. Γι’ αυτό, μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, μπορώ να σας πω ότι το θετικό είναι το ότι το τηλέφωνο δεν χτυπά πολύ, δεν χρειάζεται να ταξιδεύω – οι ρυθμοί έχουν πέσει. Και μέσα σε μία – υπό κανονικές συνθήκες – πολύ φορτωμένη καθημερινότητα, απολαμβάνω την ήσυχη φάση που περνάω τώρα.

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά θετικά, τα οποία, μπορούμε να αναζητήσουμε, συγκεντρώσουμε, κρατήσουμε και χρησιμοποιήσουμε στο μέλλον, για να χτίσουμε μία καλύτερη ζωή για όλους μας. Το σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να μην πανικοβληθούμε και να μην παίρνουμε αποφάσεις με ελλιπή πληροφόρηση. Επιβάλλεται να ενεργήσουμε ως κοινότητα, να ακολουθήσουμε τις οδηγίες που μας δίδονται και αν το μεγαλύτερο αρνητικό είναι ότι θα χρειαστεί να μείνουμε στο σπίτι για άλλον ένα μήνα, άλλους δύο μήνες, ή όσο χρειαστεί – πρέπει να μάθουμε να το αντιμετωπίζουμε. Η κατάσταση θα αλλάξει αργά ή γρήγορα, και θα υπάρχει χρόνος να κάνουμε και άλλα πράγματα. Αλλά προς το παρόν είναι σημαντικό, να ξεφύγουμε από αυτό τον ύπουλο εχθρό με τον πλέον κατάλληλο τρόπο».

Πηγή: BMW





25η Μαρτίου 1821. Δύο Λόγια, Λατρεμένη!

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου οι  Έλληνες γιορτάζουμε την ανάκτηση της ελευθερίας μας, την αναγέννηση του έθνους μας και τη συγκλονιστική απόφαση των προγόνων μας, να ζήσουν ελεύθεροι ή αλλιώς να πεθάνουν.

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου του 1821 ο ελληνισμός σύσσωμος ξεσηκώνεται εναντίον του δυνάστη, του τουρκικού έθνους. Σπάζει τα δεσμά της δουλείας και οι έλληνες διακρίνονται από ηρωισμό και αυτοθυσία.

Μετά από πολλά ολοκαυτώματα, πολλούς θανάτους αθώων αγωνιστών ξαναπρόβαλε η πολυπόθητη λευτεριά στον τόπο μας.

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι καλό να μας θυμίζει τα γεγονότα εκείνα και να αντλούμε διδάγματα.

Να μπορούμε να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε με το ίδιο σθένος, να κάνουμε την ελευθερία και την προκοπή καθημερινό μας βίωμα, πράξη ζωής και ιερό μας χρέος.

Ίσως αυτό είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής στους τιμημένους νεκρούς του 1821.

Και αυτό θα περάσει…

 





Δύο κορυφαίες σχεδιάστριες μοιράζονται την ιστορία για το νέο Nissan JUKE

Nissan Juke Designers 3

Ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (στις 8 Μαρτίου), η Nissan μοιράζεται την ιστορία δύο σχεδιαστριών που πρωτοπορούν με την τολμηρή νέα εμφάνιση και αισθητική του  Nissan JUKE.

Διαθέτοντας περισσότερα από 30 χρόνια συλλογικής εμπειρίας, η Lesley Busby, Nissan Color Manager και η Carine Giachetti, Nissan Color, Material and Finish Designer, εμπνέονται από τον κόσμο γύρω τους, στην προσπάθεια δώσουν  “χρώμα” σε ένα αριστούργημα που ήταν αρκετά χρόνια σε κατασκευή.

Πελατοκεντρικός Σχεδιασμός

Nissan Juke DesignersΗ πρώτη γενιά του JUKE τάραξε τα νερά στον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας χάρη στην μοναδική του εμφάνιση και το συμπαγές πλαίσιο, που τον καθιστούσε ιδανικό για οδήγηση στην πόλη.

Παρά την “πολωμένη” εμφάνισή του, οι αγοραστές σε ολόκληρη την Ευρώπη αγάπησαν την επαναστατική στάση του και τη νέα προσέγγιση της Nissan, στην κατηγορία των μικρών αυτοκινήτων.

Τώρα, με το λανσάρισμα του νέου JUKE, οι σχεδιαστές του αντιμετώπισαν την πρόκληση να ενισχύσουν τη μοναδική σχεδιαστική κληρονομιά του μοντέλου, αυξάνοντας παράλληλα το διασκεδαστικό προφίλ του. Το νέο μοντέλο αντικατοπτρίζει τις προτιμήσεις των πελατών καθώς και τις επικρατούσες τάσεις, με έναν εντυπωσιακό σχεδιασμό και με μια νέα εξατομίκευση για τους υποψήφιους αγοραστές.

“Η προσδοκία των πελατών για άψογο σχεδιασμό έχει αυξηθεί με την πάροδο των ετών”, δήλωσε η Lesley Busby. “Με την ανάπτυξη νέων ψηφιακών πλατφορμών, ο κόσμος βρίσκεται πραγματικά στα δάκτυλα των ανθρώπων και είναι περισσότερο εναρμονισμένος με τις σχεδιαστικές τάσεις και την πληροφορία, από ποτέ άλλοτε. Είναι πραγματικά συναρπαστικό για μας να μεγαλώσουμε με αυτή την προσδοκία και να φτάσουμε στην πρόκληση, με το νέο JUKE. Μπορούμε να προσφέρουμε στους πελάτες μας ένα νέο επίπεδο εξατομίκευσης και ποιότητας. Αυτό είναι απίστευτα ανταποδοτικό για εμάς.”

Σχεδιάζοντας στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο

Nissan Juke Designers 0Δουλεύοντας στο κεντρικό στούντιο σχεδιασμού αυτοκινήτων στην πόλη του Λονδίνου, που είναι και η γενέτειρα της πρώτης και της δεύτερης γενιάς του Nissan JUKE, η Lesley Busby και η Carine Giachetti ηγούνται του σχεδιασμού και της χρωματικής καινοτομίας.

“Καθώς η Nissan Design Europe βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά του Λονδίνου,  έχουμε πρόσβαση στην αρχιτεκτονική, μέσα από μια παράθεση του νέου με το παλαιό, σε συνδυασμό με τη σύγχρονη τέχνη και την τελευταία λέξη στην μόδα. Όλα αυτά,  πυροδότησαν την έμπνευσή μας γύρω από τον επαναπροσδιορισμό της νέας εμφάνισης του JUKE. Μας βοήθησε να “ακονίσουμε” τις επιλογές χρωμάτων και να καθορίσουμε τι θα παραμείνει στη μόδα για τα επόμενα χρόνια”, δήλωσε η Carine Giachetti.

Για τους ιδιοκτήτες που επιθυμούν να προσθέσουν τη δική τους ξεχωριστή “πινελιά” και να εκφράσουν το δικό τους στυλ, η έκδοση N-Design έρχεται για να συμπληρώσει τις Energy, Acenta, Ν-Connecta και Techna στη γκάμα του νέου JUKE, προσφέροντας το απόλυτο πακέτο εξατομίκευσης.

Για το εξατομικευμένο εσωτερικό, οι τυχεροί ιδιοκτήτες  μπορούν να επιλέξουν μεταξύ τριών συνδυασμών για  τα καθίσματα, το ταμπλό, την πόρτα και το υποβραχιόνιο. Η επιλογή  Urbanizer προσφέρει μια μοντέρνα, έντονη χρωματική αντίθεση και φρέσκια εμφάνιση με ασπρόμαυρο συνθετικό δέρμα, η Midnight προσφέρει ένα εκλεπτυσμένο και κομψό εσωτερικό με μαύρο Alcantara® και δέρμα, ενώ η Juke προβάλει ένα εντυπωσιακό cockpit με πορτοκαλί και μαύρο δέρμα. Όλοι οι παραπάνω συνδυασμοί  δίνουν στο νέο JUKE μια αίσθηση υψηλής ποιότητας.

Στην έκδοση N-Design είναι στάνταρ και ένα σετ επιβλητικών ζαντών αλουμινίου 19 ιντσών, επεξεργασμένες με διαμάντι, που ενισχύουν το εξωτερικό του νέου JUKE  με μια αθλητική και δυναμική εμφάνιση.

Συνολικά, η N-Design, προσφέρει 21 συνδυασμούς για εξατομίκευση τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά του νέου JUKE.

Η συνεργασία, κυρίαρχο “συστατικό” στην αυτοκινητοβιομηχανία

“Η διαδικασία σχεδιασμού εξελίσσεται συνεχώς”, δήλωσε η Lesley Busby. “Περιλαμβάνει στοιχεία από διαφορετικούς τομείς της επιχείρησης, από τη μηχανική και τις προμήθειες πρώτων υλών,  μέχρι το σχεδιασμό των προϊόντων και τον ποιοτικό έλεγχο.”

“Έχοντας αναπτύξει την εμφάνιση και την αισθητική του JUKE από το πρωτότυπο στο νέο μοντέλο, είμαι πολύ περήφανη για τις συλλογικές μας προσπάθειες, σε όλη την επιχείρηση”, δήλωσε η Lesley Busby.

Η Carine Giachetti πρόσθεσε: “Η ομορφιά της δουλειάς μας είναι  ότι αντλούμε έμπνευση από τόσους πολλούς ανθρώπους και μέρη. Για το νέο JUKE, εκτός του ότι  συνεργαστήκαμε με το Nissan Technical Centre Europe και τους συναδέλφους μας στην Ιαπωνία, αντλήσαμε έμπνευση από το τεράστιο σχεδιαστικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο του Λονδίνου.”

“Όταν βλέπουμε το αυτοκίνητο στο δρόμο, στην ουσία αντικατοπτρίζονται όλες αυτές οι διαφορετικές ιδέες από τις εσωτερικές ομάδες μας και τον έξω κόσμο, με προσεκτικό σχεδιασμό. Είναι μια απόδειξη της δημιουργικότητας και της ποικιλομορφίας που απορρέει από την ομαδική δουλειά  και μας κάνει να νιώθουμε πραγματικά περήφανες που είμαστε ένα κομμάτι κάτι τόσο ιδιαίτερου”, κατέληξε η Carine Giachetti.

Πηγή: Nissan





Εννέα Γυναίκες που Καθόρισαν την Αυτοκίνηση

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ , ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ.

Ο χώρος της αυτοκίνησης, λανθασμένα, έχει συνδεθεί μονό με το ανδρικό φύλο.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα γυναίκας , ας αποτίσουμε το φόρο τιμής που αναλογεί στο γυναίκειο φύλο που χάρη σε αυτές σήμερα η αυτοκίνηση έχει προχωρήσει αρκετά βήματα παρακάτω.

 

1.Bertha Benz

Αν κάτι σου λέει το όνομα είναι επειδή η Μπέρτα ήταν η γυναίκα του Καρλ Benz . Και επειδή πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα, ο Καρλ κατασκεύασε το 1885 το πρώτο τρίτροχο αυτοκίνητο του και το ονόμασε  Benz Patent Motorwagen.

Στις 29 Ιανουαρίου 1886 κατοχύρωσε και την πατέντα. Ωστόσο και επειδή χωρίς σοβαρή ομάδα marketing κάνεις δεν πήγε πουθενά, η γυναίκα του πανέξυπνη ούσα έκανε το πρώτο μακρινό ταξίδι με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο μαζί με τα δύο τους παιδιά. Ήθελε να επισκεφτεί τη μητέρα της και διένυσε απόσταση 106 χιλιομέτρων σε εφτά ώρες.

Η συμβολή της και το μυαλό της δε σταμάτησαν εκεί αφού εφηυρε και κατασκεύασε τα σημερινά τακάκια που βοηθούσαν το όχημα να σταματήσει πολύ καλυτέρα και τα φρένα να λειτουργούν πολύ πιο ομαλά.  Πέρασαν δύο χρόνια έως ότου το αυτοκίνητο να είναι έτοιμο να βγει στην αγορά. Κόστιζε 1.000 δολάρια και ο πρώτος αγοραστής ο Εμίλ Ρότζερ.

  1. Margaret Wilcox

Την επόμενη φορά που θα μπεις χειμώνα στο αυτοκίνητο και θα κρυώνεις θυμήσου να ευχαριστήσεις την Margaret Wilcox για το καλοριφέρ. Η εφεύρεση της χρονολογείται πίσω στο μακρινό 1893. Το σχέδιο της πατέντας της χρησιμοποιούσε ένα καπάκι που άνοιγε και επέτρεπε ροη ζεστού αέρα από τον χώρο του κινητήρα στην καμπίνα. Η εφαρμογή δεν ήταν τελεία και σίγουρα δεν είναι η ίδια με τη σημερινή. Ωστόσο τα σημερινά συστήματα θέρμανσης πάτησαν πάνω σε αυτή τη μέθοδο και εξελιχτήκαν

  1. Mary Anderson

Στη Mary σίγουρα δεν άρεσε η βροχή και το χιόνι και ήθελε να οδηγεί με ασφάλεια τόσο για εκείνη όσο και για τους γύρω της.

Μετά από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη , παρατήρησε οδηγούς τρόλεϊ και λεωφορείων να καθαρίζουν τα τζαμιά τους από τη βροχή ΕΞΩ από τα οχήματα τους .

Έκατσε λοιπόν και σκέφτηκε και σχεδίασε ένα μοχλό που χειροκίνητα θα καθάριζε τα τζαμιά από το εσωτερικό με ασφάλεια και άνεση , συνδυάζοντας βέβαια την απρόσκοπτη κίνηση του οχήματος.

  1. Florence Lawrence

Αν κάπου πάει το μυαλό σου δεν είναι επειδή η Florence ήταν η πρωτη γυναίκα σταρ του σινεμά. Είναι επειδή ήταν η πρώτη που σχεδίασε αυτό που δε χρησιμοποιεί κάνεις σήμερα ενώ θα έπρεπε .

Τα φλας.

Μάλιστα η αρχική του σχεδίαση δεν διαφέρει από τη σημερινή αφού με ένα κουμπί άναβε και τότε ένα αναβοσβήνων φως που έδειχνε την κατεύθυνση που θέλει ο οδηγός να πάει.

Σχεδίασε και εφηύρε ακόμα μια πατέντα όπου όταν ο οδηγός πατούσε φρένο μια πινακίδα STOP στο πίσω μέρος πεταγόταν για προειδοποίηση. Ακόμα σχεδίασε και εφηύρε τους πρώτους ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες.

Δεν πατενταρισε τίποτα ωστόσο και οι καινοτομίες της αντιγράφθηκαν από αυτοκινητοβιομηχανίες. Το 1917 η μητέρα της , επίσης εφευρέτης και σχεδιάστρια προσπάθησε να πατεντάρει τα παραπάνω αλλά ήταν ήδη αργά .

5.Hedy Lamarr

Ακόμα μια τεράστια ηθοποιός με δικό της αστέρι στη λεωφόρο των αστέρων του Χόλυγουντ , που λίγοι γνωρίζουν ωστόσο ότι υπήρξε επιστήμονας στις τηλεπικοινωνίες και μάλιστα τις χρησιμοποίησε εναντία στις ναζιστικές δυνάμεις του Β’Παγκοσμιου πολεμου . Η Χέντι Λαμάρ μαζί με τον συνθέτη Τζορτζ Άνθεϊλ έλαβαν στις 11 Αυγούστου του 1942 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για συσκευή που εφηύραν αποκαλούμενη Secret Communication System.

Η πρώιμη αυτή συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων χρησιμοποιούσε ένα κύλινδρο αυτόματου πιάνου προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων με απώτερο σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και την μείωση της πιθανότητας παρεμβολών. Η ιδέα υπήρξε αμφιλεγόμενη και πολύ προηγμένη για την εποχή της.

Η συγκεκριμένη τεχνολογία τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962 και αφού είχε λήξει η πατέντα. Οι δύο αρχικοί εφευρέτες δεν έλαβαν ποτέ το παραμικρό χρηματικό ποσό από την εφεύρεσή τους.

Η ιδέα της Χέντι για την εναλλαγή των συχνοτήτων υπήρξε η βάση για τη μοντέρνα τεχνολογία της διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται στις μέρες μας σε ένα ευρύ φάσμα συσκευών από τα ασύρματα τηλέφωνα μέχρι τις ασύρματες ευρυζωνικές συνδέσεις (συμπεριλαμβανομένων των GPS, Bluetooth, και WiFi) Η Χέντι θέλησε να γίνει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εφευρετών για να λάβει αρνητικη απαντηση.

  1. Katharine Blodgett

Αν οι σημερινές διαφανείς επιφάνειες στο αμάξι δε σας τυφλώνουν τη νύχτα , τα εύσημα πρέπει να αποδοθούν στην Katharine Blodgett . Αφού πήρε το διδακτορικό της έγινε η πρώτη γυναίκα του ομίλου της General Electric και σχεδίασε και εφηύρε την πατέντα αυτή.

Άλλες ευρέως διαδεδομένες χρήσεις της βρίσκουν εφαρμογή σε κάμερες, προτζεκτορες, οθόνες , τηλεοράσεις ,γυαλιά  κλπ .

 

  1. Michelle Christensen

Ως τώρα νομίζαμε ότι οι γυναίκες είναι υπεύθυνες για τα κομφόρ και τα καλούδια σε ένα αυτοκίνητο που κάνουν τη ζωή ευκολότερη .

Δεν είναι έτσι αφού και καθώς οι καιροί αλλάζουν, τους δίνονται ευκαιρίες για ακόμη πιο ενεργό συμμέτοχη στην εξέλιξη .

Ποιος θα φανταζόταν ότι ένα από τα αγαπημένα supercars όλων θα ήταν δια χειρός της Michelle Christensen Το Acura NSX νομίζω είναι ευσεβής πόθος όλων μας. Αν κάποιον πρέπει να ευχαριστήσεις είναι την Michelle  .

 

8.Amy Rimmer

Μολονότι η αυτόνομη οδήγηση βρήκε ευρέως διαδεδομένη εφαρμογή στην TESLA , η Amy εργάστηκε στην αυτόνομη τεχνολογία οδήγησης τα τελευταία 3 χρόνια .

Eχοντας στην φαρέτρα της τεράστια εμπειρία οδήγησε την Jaguar Land Rover στην αυτόνομη οδήγηση κάνοντας εκτενείς δοκιμές στις βάσεις της τελευταίας.

Έχοντας σπάνιες μαθηματικές ικανότητες, μυαλό και επίμονη , ο επόμενος στόχος της Amy , κατά την ίδια , είναι η αυτόνομη οδήγηση επιπέδου 4 στο group Jaguar Land Rover. Κατέχει ήδη το βραβείο ‘Great British Women in the Car Industry – Rising Stars Award’

9.Mary Barra

Κι αν όλες οι παραπάνω αξιοσέβαστες κυριες κατείχαν θέσεις μέσα στα εργοστάσια , η σκληρή δουλειά και το μυαλό ξυράφι της Mary Barra το 2014 την έκανε την πρώτη CEO αυτοκινητοβιομηχανίας .

Και όχι μιας απλής μικρής αυτοκινητοβιομηχανίας . Ενός κολοσσού που ακούει στο όνομα GM και μέχρι το 2014 μαστιζόταν από σκάνδαλα και τεράστια οικονομικά προβλήματα. ενώ μάλιστα βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής με εταιρείες του ομίλου να κλείνουν.

Για τον εξηλεκτρισμό και την εξυγίανση του ομίλου εκτοτε πρέπει να ευχαριστήσεις τη Marry καθώς βλέποντας το μέλλον με τη διορατικότητα που εμείς δεν έχουμε, ακλούθησε τις τάσεις και πήρε αποφάσεις που ώθησαν σε αύξηση πωλήσεων ολοκλήρου του ομίλου με ανταγωνιστικά ηλεκτρικά και αυτόνομα μοντέλα.

Χρόνια πολλά γυναίκες και σας ευχαριστούμε όλες σας και όσες δεν χώρεσαν για όσα μας χαρίσατε.

Φίλλιπος Μαλακατές





Κεφάλαιο Ηλεκτροκίνηση – μόδα των καιρών ή επιτακτική ανάγκη

Ένας τίτλος μια ιστορία. Αυτός ο όρος έχει φέρει την πλήρη αναταραχή τόσο στα αυτοκινητιστικά πηγαδάκια και τους σχολιαστές αυτών συνήθως καταλήγοντας σε τσακωμούς όσο και σε μεγαλύτερη κλίμακα στην παγκόσμια οικονομία και αυτοκινητοβιομηχανία αλλάζοντας εξολοκλήρου το χάρτη.

Λίγο πολύ τις λειτουργίες και τα όποια οφέλη – εικονικά ή μη –  της ηλεκτροκίνησης τα γνωρίζουμε όλοι συνεπώς δε θα σταθούμε σε αυτά.

Ας σταθούμε όμως λίγο στην έμπρακτη χρήση της και στο πόσο τελικά αποτελεσματική είναι στην καθημερινότητα .

Αν είναι αναγκαία , επικερδής και τελικά αν το περιβάλλον επωφελείται από τη δικιά μας χρήση αυτής.

Αν το τελικό οικονομικό μας όφελος είναι υπαρκτό και τέλος πως θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτή σε ένα μοντέλο πρακτικό και επικερδές τόσο για τον καταναλωτή όσο και για το κράτος. Αρκετά τα ερωτήματα λοιπόν προς απάντηση.

Κακά τα ψέματα

Τα ηλεκτρικά οχήματα ειδικά αν είναι μικρά με μεγάλη αυτονομία ικανή για τις αστικές και περιαστικές μετακινήσεις είναι ο ορισμός της ευκολίας.

Αυτόματα , αθόρυβα , δυνατά καθώς η ροπή είναι από τις μηδενικές στροφές διαθέσιμη, με πλήρη εξοπλισμό και ευκολοδήγητα κάνουν την ζωή στην πόλη παιχνιδάκι συνεπώς είναι πράγματι βολική η αστική τους χρήση.

Ένας μέσος οδηγός δε θα κάνει πάνω από 50 χιλιόμετρα ημερησίως για να μεταβεί στη δουλεία του, αυτονομία που υπερκαλύπτεται από όλα τα ηλεκτρικά της αγοράς. Ωστόσο είναι μη ρεαλιστικό το να διαθέτει κάνεις δεύτερο ηλεκτρικό όχημα άξιας 30.000 ευρώ όταν με το ζόρι μπορεί να έχει ένα αυτοκίνητο με θερμικό κινητήρα.

Παράλληλα η έλλειψη δικτύου ταχυφορτιστών στην Ελλάδα – και όπου υπάρχουν ταχέως αναπτυσσόμενοι είναι πανάκριβοι – τα σπίτια χωρίς δικό τους χώρο στάθμευσης με wall box μαζί με τις απαγορευτικές τιμές αγοράς και τις ελλείψεις κινήτρων αγοράς ηλεκτρικών οχημάτων συντηρεί έναν σκεπτικισμό λογικό για την αγορά ενός τέτοιου οχήματος με περιορισμένη χρηστικότητα.

Από την άλλη πραγματικά οικονομικά μοντέλα μικρά με αυτονομία πραγματική πάνω από 100 χλμ παρεχόμενα από μεγάλες εταιρείες ως εταιρικά με συγκεκριμένη χρήση και συγκεκριμένους σταθμούς φόρτισης ίσως είναι μια ρεαλιστική ιδέα με περιορισμένη χρηστικότητα ωστόσο.

Περιβάλλον.

Η αγαπημένη λέξη  όλων των υπέρμαχων της ηλεκτροκίνησης. Ένα όχημα με θερμικό κινητήρα και ένα όχημα με ηλεκτρικό κινητήρα ξεκινούν να εκπέμπουν ρύπους κατά την σχεδίαση τους στο εργαστήριο, την δημιουργία των μπαταριών τους , την εξέλιξη, τη μελέτη, τις δοκιμές, την κατασκευή κλπ και κατόπιν κατά τη διάρκεια ζωής τους στα χέρια του καταναλωτή.

Οι μηδενικές εκπομπές είναι βολικές και εφησυχαστικές σαν φράση στα χέρια της ομάδας μάρκετινγκ κάθε ηλεκτροαυτοκινητοβιομηχανίας ωστόσο κάνεις δε μας έχει αναφέρει και δε θα μας αναφέρει ποτέ το ισοζύγιο ρύπων ενός VW UP με θερμικό κινητήρα και ενός VW ID για παράδειγμα κατά τη διάρκεια εξέλιξης τους. Παράλληλα – και μιλώντας για τη χωρά μας αποκλειστικά – η έννοια του ηλεκτρισμού από ΑΠΕ είναι ακόμα σε συζητήσεις (όταν έχουμε 300 μέρες το χρόνο ήλιο) Προσθετά σε όλα αυτά οι ηλεκτρικές μας ανάγκες σε μεγάλο βαθμό έρχονται είτε ως εισαγωγές ρεύματος από την γείτονα Ιταλία είτε στο μεγαλύτερο βαθμό από λιγνιτικές μονάδες άρα πρόσθετοι ρύποι. Σε συγκριτική ερεύνα/δόκιμη που έγινε σε ξένο περιοδικό με  Mercedes C-Class , BMW 3series και ένα Tesla 3 , σε διάρκεια ζωής 70.000χλμ και πάρα το γεγονός ότι το Tesla είχε μηδενικές εκπομπές, στα πρώτα 60.000 χλμ τα δυο γερμανικά μοντέλα είχαν το πάνω χέρι στον τομέα των ρύπων καθώς ενώ στην ζωή τους στο δρόμο εξέπεμπαν κανονικά από το θερμικό κινητήρα ρύπους, στη φάση εξέλιξης και παραγωγής απεδείχθησαν απείρως φιλικότερα στο περιβάλλον.

Δεν τολμώ να αναφέρω τι γίνεται με μοντέλα αμφιβόλου προέλευσης Κίνας στη διάρκεια παραγωγής τους κλπ και αντίστοιχα τι γίνεται τόσο στην εξόρυξη όσο και στο τέλος ζωής της μπαταρίας ενός τέτοιου οχήματος .

Δεν είναι λίγα τα άρθρα που δείχνουν την μόλυνση από μπαταριές μολύβδου οξέως παλιάς τεχνολογίας που πετιούνται απλά σε χωματερές στην Κίνα χωρίς καμιά πρόβλεψη με καταστροφικές επιπτώσεις για το περιβάλλον και τον υδροφόρο ορίζοντα.

Ως επισφράγισμα ήρθε και ένα πρόσφατο άρθρο στο φως με την ανήλικη ‘’ματωμένη’’ εργασία στην Αφρική πολλών κολοσσών που για την εξόρυξη ορυκτών για τις μπαταρίες τους , μεταξύ άλλων εκμεταλλεύονται ανήλικα παιδιά .

Κόστος αγοράς / χρήσης .

Μια παγίδα που πολλοί καταναλωτές πέφτουν ακόμα και όταν πρόκειται για την αγορά απλού οχήματος και δεν ξέρουν αν συμφέρει το ντίζελ ή η βενζινοκίνητη εκδοχή του ίδιου αυτοκινήτου. Εδώ τα πράγματα είναι απλά.

Από τη μια έχουμε ένα πολύ υψηλό κόστος αγοράς με μηδενική ή πολύ χαμηλή συντήρηση μονό των αναλώσιμων και από την άλλη έχουμε ένα κόστος αγοράς πολύ χαμηλότερο με ένα ανεκτό κόστος συντήρησης και ανταλλακτικών . Χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε μαθηματικούς υπολογισμούς και εξισώσεις, η απόσβεση υπέρ του ηλεκτρικού θα έρθει ΜΟΝΟ αν κάποιος κάνει πάρα πολλά χιλιόμετρα σε λίγο χρονικό διάστημα και εφόσον υπάρχει και εξακολουθήσει να υπάρχει χαμηλή τιμή κιλοβατώρας για την φόρτιση του οχήματος .

Σε όλα τα παραπάνω δεν υπολογίζεται βέβαια το κόστος πιθανής αντικατάστασης μιας τόσο μεγάλης μπαταρίας που μετά την 7-8-10ετια ή μετά από πολλά χιλιόμετρα ίσως είναι αναγκαία καθώς η απόδοση θα είναι χαμηλότερη. Αυτό δεν ισχύει βέβαια σε έναν σωστά συντηρημένο θερμικό κινητήρα ανεξαρτήτως καυσίμου ο οποίος μπορεί να είναι οικονομικός, φιλικός προς το περιβάλλον και συνοδοιπόρος σου για πολλά πολλά χρόνια

Πόσο μπορεί ένας θερμικός κινητήρας να είναι ουσιαστικά οικονομικός .

Πολλή , είναι η απάντηση. Η τεχνολογία αιχμής και τα διάφορα επικουρικά υβριδικά ή phev συστήματα το έχουν επιτρέψει και είναι το παρόν και το μέλλον. Οι καταναλωτές ωστόσο ορίζουν την αγορά και όχι η αγορά τους καταναλωτές.

Πρέπει ο κάθε καταναλωτής να αφουγκραστεί τις ανάγκες του και με βάση αυτές να προσαρμόσει τις μεταφορικές ανάγκες που έχει από το όχημα . Επί παραδείγματι ένας οδηγός αν το μοναδικό όχημα που έχει είναι ένα τούρμπο 12ετιας σεντάν και μετακινείται στο κέντρο της πόλης με αυτό ενώ το κρατά γιατί θα μεταφέρει μια φόρα το χρόνο ολόκληρη την οικογένεια στο χωριό είναι προφανές ότι δεν είναι το κατάλληλο όχημα για εκείνον.

Ακόμα και ένα σημερινό τούρμπο σεντάν θα είναι απείρως οικονομικότερο στη χρήση αλλά και φιλικότερο προς το περιβάλλον. Γυρνώντας στις σημερινές τεχνολογίες , οι αυτοκινητοβιομηχανίες καθώς πρέπει να κατεβάσουν τον μ.ο ρύπων τους έχουν προχωρήσει σε δραστικές αλλαγές εξοικονόμησης καυσίμου και εξέλιξης κινητήρων που επιτρέπουν σε οχήματα να συνδυάζουν αμιγώς αστική ηλεκτρική χρήση με θερμικό κινητήρα στο ταξίδι ( Phev ) ή συνδυασμό και των δυο ( hybrid ) ή πιο απλά και οικονομικά συστήματα start/stop , coasting κλπ που έχουν όφελος και στην τσέπη και στο περιβάλλον.

Μάλιστα έρευνες έχουν καταδείξει πως οι τεραστία ηττημένοι για το 2018-2019 ντιζελοκίνητης τεχνολογίας EURO6d είναι λιγότερο επιβλαβείς για το περιβάλλον και τον άνθρωπο από αντίστοιχους βενζινοκινητήρες. Δεν είναι τυχαίο πως όσα μοντέλα δεν πληρώνουν τέλη σήμερα είναι είτε phev, hybrid, e-v ή εξελιγμένα αποδοτικά ντιζελοκίνητα. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο για την αγορά του κατάλληλου οχήματος ένα χαρτί και ένα μολύβι με την κατανάλωση ( ρεύματος και καυσίμου αντίστοιχα ) και τα ετησία χιλιόμετρα μαζί με την τιμή αγοράς ξεδιαλύνουν το τοπίο.

Είναι ρεαλιστική η χρήση της ηλεκτροκίνησης ?

Ναι και όχι.

Κάθε χωρά έχει διαφορετικές καταναλωτικές ανάγκες . Μια χωρά όπως οι ΗΠΑ ή η Νορβηγία μπορούν να εξηλεκτριστούν αποτελεσματικά πολύ γρηγορότερα και με μικρότερο κόστος σε βάρος του καταναλωτή.

Χώρες όπως η δική μας που ο μέσος όρος ηλικίας στόλου είναι τα 16 έτη πρέπει να μην βιάζονται να πηδήξουν 2 και 3 σκαλιά.

Αυτά τα 2 -3 σκαλιά είναι θεμέλια για τον εξηλεκτρισμό και δε τα έχουμε βάλει ακόμα. Συνεπώς είναι νωρίς για να βιαστούμε τόσο. Δεν υπάρχει ακόμα κυβερνητικό σχέδιο, δίκτυο, υποδομές και σίγουρα οι πόροι που σε συνεργασία με κάποιο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα θα βοηθούσαν την αγορά νέων οχημάτων ηλεκτρικών.

Αντίθετα θα ήταν απείρως αποτελεσματικότερη για το περιβάλλον μια λύση αντικατάστασης παλιών επαγγελματικών οχημάτων και ταξί , μεσών μεταφοράς και κίνητρα για αγορά νεώτερων αν όχι ολοκαίνουριων οχημάτων ΙΧ με αποδοτικούς οικονομικούς θερμικούς κινητήρες Euro6 και πέρα.

Το μόνο μοντέλο σε μια χωρά όπως η δική μας που θα μπορούσε να λειτουργήσει μια κίνηση εξηλεκτρισμού θα ήταν η λύση του car sharing και τα υποψηφία μοντέλα να είναι αμιγώς ηλεκτρικά μικρά για αστική χρήση σε συγκεκριμένη εμβέλεια της πόλης. Αυτή η λύση έχει υιοθετηθεί στο εξωτερικό από ιδιώτες και δείχνει να λειτουργεί.

Δυστυχώς ωστόσο σαν λαός δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε την έννοια του κοινόχρηστου με εικόνες από κατεστραμμένα lime scooters να μολύνουν την θάλασσα της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα και προσθετά σε αυτό η έλλειψη κινήτρων επενδύσεων και υποδομών αποθαρρύνουν ενδεχόμενους επενδυτές από μια λύση σαν αυτή που απαιτεί σοβαρά κεφάλαια.

Κλείνοντας

Άρα να είμαστε υπέρ ή κατά ? Είναι νωρίς. Πολύ νωρίς. Η κάθε νέα μόδα των καιρών απαιτεί πολλά χρόνια για να εγκαθιδρυθεί ως εναλλακτική και λειτουργική . Πρέπει να δοκιμαστεί και να αξιολογηθεί. Και είναι ακόμα πιο νωρίς για μια χωρά σαν τη δική μας όπου το κόστος θα μετακυλήσει στον ήδη επιβαρυμένο καταναλωτή. Είμαστε όλοι έτοιμοι να υποδεχθούμε νέες τεχνολογίες και νέες εφαρμογές ωστόσο πρέπει έμπρακτα να ταιριάζουν με το καταναλωτικό προφίλ της χωράς και των καταναλωτών μας.

Φίλιππος Μαλακατές

Βιογραφικό του Φίλιππου





Το ημερολόγιο του Λάκη Μπαγλαμά

Απόσπασματα από το ημερολόγιο ενός Σημαντικού Ασήμαντου!

06:45

Το πρωινό ξύπνημα στα Βόρεια Προάστια Σε κάνει να νοιώθεις τόσο ανώτερος! Φυσικά Εγώ είμαι Ανώτερος, αφού έχω και τα Λεφτά του μακαρίτη του πατέρα μου και την Προίκα της Μαρίας…

Πάχυνε η Μαρία μετά την γέννα των παιδιών Μου και δεν μπορώ να την βλέπω-όμως το Σπίτι είναι Προίκα στο όνομα της… και έχει και Πισίνα!
Τέλος πάντων-καλά είμαστε!

Έξω έχει κρύο και βρέχει, όμως μέσα στην Μεζονέτα έχει πάντα ζέστη, αφού ο Μπάμπης ο βενζινάς κάθε χρόνο μου καβατζάρει 2-3 τόνους ναυτιλιακό πετρέλαιο στην μισή τιμή.

Ακόμη και αυτά τα χρήματα όμως Εγώ του τα δίνω με δόσεις, αφού Εγώ ξέρω ότι έχει ανάγκη από μετρητά για να μπορέσει να λειτουργήσει την επιχείρηση του μετά το μπλοκάρισμα των λογαριασμών του για χρέη στο δημόσιο.

Όχι, Εγώ δεν νοιώθω άσχημα για αυτό… Κάτι ο Μπάμπης, κάτι οι προμηθευτές, κάτι η τράπεζα.. και η Cayenne βγαίνει τσάμπα!

7:00

Η Μαρία με κυνηγά μέρες τώρα να της πω γιατί αργώ τα βράδια, όμως Εγώ σκέφτηκα να της πάρω το καινούριο Evoque για να κάνει φιγούρα στις φίλες της και να με αφήσει ήσυχο! Να κοιτά την δουλειά και τα παιδιά της…

Άντε τώρα, γιατί αν δεν ήταν η Προίκα… υπομονή κάνω!

Μου άφησε και ένα σημείωμα ότι ο μικρός Αλέξανδρος λέει, έδειρε έναν συμμαθητή του χθες και του άνοιξε το κεφάλι-και ότι ο Διευθυντής του Γυμνασίου μας έχει ζαλίσει γιατί κάνει «μπούλινγκ» στα άλλα παιδιά…

Λες και είχε «μπόουλινγκ» και στο χωριό του ο πεινάλας…

Εγώ πληρώνω για το σχολείο του- και θα μου πει Εμένα ο υπάλληλος μου πως θα μεγαλώνω το Παιδί μου… Καλύτερα, να κοιτάξει να του βάλει καλύτερους βαθμούς όπως βάζει και στα παιδιά των άλλων.. των άχρηστων. Πιο έξυπνα είναι εκείνα?

Εγώ πληρώνω τον μισθό του και αντί αυτός να του βάζει άριστα.. με πρήζει και για το μπόουλινγκ.

Μωρέ καλά κάνει ο μικρός και τους σπάει στο ξύλο!

Φυσικά Εμένα με ενδιαφέρει μόνο ο Γιός Μου. Θέλω να είναι δυνατός και ξεχωριστός- και Εγώ, φυσικά, δεν θα παίξω το παιχνίδι των αδυνάτων. Ας γίνουν οι άλλοι πιο δυνατοί!!

Είναι γνωστό άλλωστε ότι όλοι στο σόι των Μπαγλαμάδων είμαστε εύσωμοι και δυνατοί-κι Εγώ στο σχολείο τους είχα σπάσει τα μούτρα ολωνόνανε! Με έτρεμαν και οι βρύσες!

8:00

Ο γείτονας, ο δικηγόρος, πήρε προχθές αυτή την καινούρια Mercedes τζιπ που είναι βέβαια πιο ακριβή από την Cayenne Μου, αλλά που δεν πιάνει ούτε την μισή «μούρη» στην πιάτσα. Εγώ την πήρα σχεδόν καινούρια πριν 10 χρόνια με 100.000χλμ από τον ΤΣΕΟ μιας Ανώνυμης Εταιρείας δύο μέρες πριν την φαλιρίσει!

Ακόμη την κλαίει η τράπεζα! Καλά Εγώ σε κάτι τέτοιες ευκαιρίες είμαι φοβερός!

8:30

Η κίνηση κατεβαίνοντας το “ποτάμι” είναι απίστευτη. Φταίει ο Κούλης και ο Αλέξης που τόσα χρόνια δεν έβαλαν τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση για να μπορώ Εγώ να πάω στην δουλειά μου σαν Ευρωπαίος πολίτης…

Δες στο Λος Άντζελες και το Λονδίνο… και εκεί κίνηση δεν έχουν? Αλλά εκεί είναι Ευρώπη και έχουν δρόμους…, εδώ ο καθένας πρέπει απλά να κοιτάει και να καθαρίζει για την πάρτη του!

8:35

Μερικές φορές μου αρέσει να κολλάω μέσα στην κίνηση για να χαζεύω στο facebook και να βλέπω κοριτσάκια να βγάζουν τις φωτογραφίες και να τους στέλνω μηνύματα! Εγώ έχω βάλει την Cayenne στο Profile Pic Μου και όλα τα μωρά τρελαίνονται για Eμένα!

Έτσι γνώρισα και το Σουλάκι που σήμερα με έχει πρήξει να πάμε για φαγητό το βράδυ…
Να δω τι θα πω στην Μαρία!

08:45

Ευτυχώς υπάρχει και η ΛΕΑ-αλλιώς δεν θα έφτανα ποτέ! Μπαίνω Εγώ και περνάω όλους τους χαζούς που κάθονται πηγμένοι στον δρόμο. Αργόσχολοι όλοι τους!

Πάνε στα γραφεία τους και πίνουν καφέδες, ενώ Εγώ έχω σημαντική δουλειά στην μάντρα με τα υλικά οικοδομών που μου άφησε ο γέρος Μου-ο Θεός να τον συγχωρέσει!

Πολλά λεφτά σου λέω! Αν προσθέσεις και την προίκα της Μαρίας…. Είμαι σίγουρα πιο σημαντικός από όλους αυτούς του βλάκες που περιμένουν στις κανονικές λωρίδες. Είναι και η τροχαία που δεν της καίγεται καρφί και έτσι Εγώ κάνω ότι θέλω γιατί μπορώ!

Άκουσα στην τηλεόραση ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.

Τέλος πάντων, όταν φτάνω εκεί που τελειώνει η ΛΕΑ κοντά στην Αττική οδό, υπάρχουν κάτι κομπλεξικοί που δεν αφήνουν Εμένα με την Porsche να μπω στην κανονική δεξιά λωρίδα για να μπω ξανά στην ΛΕΑ 300 μέτρα πιο κάτω.

Όμως Εγώ έχω την Cayenne με τα φυμέ τζάμια και τους πάω «σουβλάκι» μέχρι να φρενάρουν. Σιγά μην κάνω πίσω Εγώ!

Ο παππούς μου ο Μπαγλαμάς- ο Λάκης με το όνομα- πήρε τα μισά Μεσόγεια σε οικόπεδα με την μαγκιά και τα κουμπούρια του. Πολλά Λεφτά σου λέω!

Εγώ, αντί για κουμπούρια έχω την Cayenne και καθαρίζω! Άντε να Μου ρίξουν και κανένα καντήλι, άλλα δεν Εγώ να κάνω την δουλειά μου και άστους αυτούς να κουρεύονται.
Εγώ έχω πολλά λεφτά!

9:00

Ακούω από το ραδιόφωνο ότι στο ποτάμι έχει 13 χιλιόμετρα μποτιλιάρισμα, άλλα αυτό δεν αφορά εμένα γιατί πάντα όταν δω κίνηση χρησιμοποιώ την ΛΕΑ.

Τι να σημαίνει ΛΕΑ? Μάλλον σημαίνει «Λάκη Είσαι Αστέρι»!

09:45

Εκεί, λίγο πριν φτάσω στην δουλειά μου, έχει πάει ο Δήμαρχος και έχει βάλει κάτι διαβάσεις πεζών με φανάρια και πάνε κάτι ανεπάγγελτες που ντύνονται τροχονόμισσες και κλείνουν τον δρόμο για να περάσουν-λέει- τα παιδιά που πάνε στο Δημόσιο Σχολείο απέναντι…
Βρίσκουν και αυτοί που δεν έχουν λεφτά να πάνε τα παΐδια τους σε ιδιωτικό να πάνε τα μούλικα στο σχολείο τους όταν περνάω Εγώ?

Εννοείται ότι Εγώ δεν σταματάω, παίρνω φόρα και περνάω! Με έχουν μάθει άλλωστε και όταν με βλέπουν να έρχομαι με την Cayenne να μουγκρίζει, κρατάνε τα παιδάκια στην άκρη για να περάσω Εγώ!
Δεν σταματάω στις διαβάσεις…. Ας σταματούν οι άλλοι, Εγώ βιάζομαι, δεν πάω για καφέδες. Εγώ είμαι σημαντικός!

10:00

Το τηλέφωνο χτύπησε και ήταν από το σχολείο του Αλέξανδρου…

Πάγωσα…. Εγώ.

Είχε κάνει λέει κοπάνα μαζί με κάτι φιλαράκια του και τον είχε χτυπήσει ένα φορτηγό το οποίο δεν σταμάτησε στην διάβαση πεζών που είχε έξω από το σχολείο του….
Μου είπαν ότι είχε τις αισθήσεις του και ότι περίμεναν το ασθενοφόρο που είχε όμως αργήσει λόγω της πρωινής κίνησης-και ότι θα τον πήγαιναν λέει αμέσως στο «Παίδων»…
10:02
Μπήκα, Εγώ, τρέμοντας στην Cayenne και άρχισα να τρέχω όσο μπορούσα για να φτάσω στο Νοσοκομείο…
Έφτασα στην διάβαση έξω από το σχολείο μου και έκαναν νόημα να σταματήσω γιατί περνούσαν παιδιά… Παιδιά σαν τον Αλέξανδρο μου, παιδιά που είναι το νόημα της ζωής κάποιων ανθρώπων, σαν και εμένα…
Σταμάτησα με το βλέμμα θολωμένο από τα δάκρυα και την αγωνία περιμένοντας υπομονετικά να περάσουν όλα τα παιδάκια που χαμογελούσαν ανέμελα.

Η σχολική τροχονόμος – που με γνώριζε- με κοίταξε με απορία που δεν συμπεριφέρθηκα σαν Μπαγλαμάς…

10:15

Έφτασα στο ποτάμι με τα φώτα αναμμένα και κορνάροντας, όμως όλες οι λωρίδες ήταν ακινητοποιημένες καθώς όσοι κινούνται στην ΛΕΑ μπαίνουν με «τσαμπουκά» μπροστά από εκείνους που κινούνται στην δεξιά λωρίδα.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι νόμιμοι οδηγοί είτε να ακινητοποιούνται, είτε να εκτοπίζονται στην μεσαία λωρίδα-ενώ όσοι κινούνται στην μεσαία αναγκάζονται να εκτοπιστούν στην αριστερή και έτσι σιγά-σιγά όλος δρόμος ακινητοποιείται.

Πρώτη φορά κατάλαβα τι συμβαίνει όταν εγώ, ο Μπαγλαμάς, οδηγάω στην ΛΕΑ…

11:00

Το τηλέφωνο χτύπησε για να με ενημερώσουν ότι το ασθενοφόρο δεν είχε φτάσε ακόμη και εγώ ήμουν ακινητοποιημένος στην κίνηση πριν την Πέτρου Ράλλη…
Ρώτησα πως είναι ο Αλέξανδρος… όμως εκείνη την στιγμή μου είπαν ότι το ασθενοφόρο μόλις έφτασε και μου έκλεισαν βιαστικά το τηλέφωνο…

11:01

Έπρεπε να υπομείνω όλη την κίνηση για να βρεθώ δίπλα στον Αλέξανδρο στο νοσοκομείο, ενώ το ασθενοφόρο θα έπρεπε να διασχίσει και πάλι τους δρόμους με τις μπλοκαρισμένες από ασυνειδήτους οδηγούς Λωρίδες Έκτακτης Ανάγκης για να φτάσει μαζί με το παιδί μου πίσω στο Νοσοκομείο… Για να το φροντίσουν οι γιατροί!

12:00

Ήμουν ακόμη μπλοκαρισμένος στο «ποτάμι» όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν από το Νοσοκομείο όπου με ενημέρωσαν ότι ο Αλέξανδρος…

Η ημέρα της Μαρμότας

Η ιστορία αυτή είναι φανταστική και την γράφω εγώ, όμως κάπου έχει συμβεί, ή συμβαίνει, ή θα συμβεί-καθώς ο «Λάκης Μπαγλαμάς» βρίσκεται δίπλα μας και μέσα μας…

Το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία είναι επιλογή και ευθύνη του καθενός μας.

Μακάρι η ζωή να ήταν κάπως σαν την γνωστή κωμωδία «Η Μέρα της Μαρμότας» και ο χρόνος να «κολλούσε» μέχρι να διορθώσουμε τις πράξεις μας έτσι ώστε στο τέλος να ζήσουμε την ζωή μας απαλλαγμένοι από τα λάθη μας- όπως συνέβη και στον δύστροπο Φιλ Κόνορς που υποδυόταν στην ταινία ο Μπιλ Μάρεϊ.

Όμως η Ζώη δεν έχει χιούμορ και συχνά τιμωρεί με απάνθρωπη σκληρότητα!

Λάκη Μπαγλαμά, σύνελθε!

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Ισμήνη Φαμπιάτου

*Εάν αυτό το άρθρο σας άρεσε σας παρακαλώ κοινοποιήστε το στον σύνδεσμο του Facebook.———————–>>>





Περί διαβάσεων το ανάγνωσμα …

Αναφέρομαι, διευκρινίζω, μόνο στις διαβάσεις η κίνηση επί των οποίων δεν ρυθμίζεται από φωτεινό σηματοδότη ή τροχονόμο. Γιατί στην περίπτωση αυτή (θεωρητικά πάντοτε !!) οι πεζοί και οι οδηγοί συμμορφώνονται σε αυτούς.

Τί είναι όμως οι διαβάσεις;

Πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε αυτές;, και

Τί μας «εκπαιδεύει» με τον -απαράμιλλο είναι αλήθεια- τρόπο του το Ελληνικό Κράτος;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ως «Διάβαση Πεζών» ορίζεται από τον Κ.Ο.Κ. (άρθρο 2): «Το τμήμα του οδοστρώματος που ορίζεται με ειδική σήμανση ή διαγράμμιση ή σηματοδότηση για τη διέλευση των πεζών».

Περαιτέρω, ειδικά για τις διαβάσεις χωρίς φωτεινό σηματοδότη, ο Κ.Ο.Κ. προβλέπει ότι υποχρεούνται:

Ι. Οι μεν πεζοί:

«να μην κατεβαίνουν στο οδόστρωμα πριν λάβουν υπόψη τους την απόσταση και την ταχύτητα των οχημάτων τα οποία πλησιάζουν» (άρθρο 38 παρ. 4)

ΙΙ. Οι δε οδηγοί:

«να πλησιάζουν στη διάβαση με ταχύτητα τόσο μικρή ώστε να μην εκθέτουν σε κίνδυνο τους πεζούς που τη χρησιμοποιούν ή εισέρχονται σε αυτήν και, σε περίπτωση ανάγκης, να διακόπτουν την πορεία του οχήματός τους για να επιτρέπουν τη διέλευση των πεζών» (άρθρο 39 παρ. 2)

Σε περίπτωση δε παραβίασης των διατάξεων αυτών προβλέπεται διοικητικό πρόστιμο ύψους σαράντα και διακοσίων ευρώ αντίστοιχα (άρθρα 38 παρ. 5 και 39 παρ. 6).

Έτσι, όπως περιγράφονται λοιπόν οι υποχρεώσεις των πεζών και των οδηγών προκύπτει, ότι εφόσον αυτές τηρούνται, η διάβαση πεζών είναι ένα απολύτως ασφαλές σημείο του δρόμου. Ένα σημείο, πλησιάζοντάς το ο καθένας (είτε οδηγός, είτε πεζός) θα μπορεί (και όχι απλώς θα θέλει) να συμπεριφερθεί όπως επιβάλει ο ΚΟΚ.

Η λογική, λοιπόν, λέει ότι οι αρμόδιοι οι οποίοι ορίζουν τα σημεία στα οποία τοποθετούνται οι διαβάσεις αυτές (αυτές δηλαδή χωρίς φωτεινούς σηματοδότες) λαμβάνουν υπόψη τους τις ως άνω υποχρεώσεις των χρηστών αυτών, και βεβαίως φροντίζουν ώστε τόσο οι πεζοί, όσο και οι οδηγοί, θα μπορούν, με τρόπο αντικειμενικό να συμμορφώνονται σε αυτές. Θα είναι δηλαδή σε θέση:

Ι. οι μεν πεζοί να μπορούν να εκτιμήσουν και την απόσταση και την ταχύτητα των οχημάτων,

ΙΙ. οι δε οδηγοί να μπορούν να ακινητοποιήσουν το όχημά τους, αν χρειαστεί.

Βρισκόμαστε, όμως, στη χώρα όπου η λογική -για να το θέσω ευγενικά- … απουσιάζει.

Και έτσι -μεταξύ άλλων- υπάρχουν διαβάσεις χωρίς φωτεινό σηματοδότη:

Α. Στη λεωφόρο Αλκυονιδών τόσο στην κατεύθυνση προς Αθήνα, όσο και στην κατεύθυνση προς Βούλα. Η λεωφόρος Αλκυονιδών έχει όριο ταχύτητας … 70χλμ/ώρα. Η απόσταση που απαιτείται για την ακινητοποίηση ενός αυτοκινήτου που κινείται με 70χλμ/ώρα είναι περίπου 45-50 μέτρα.

Β. Στη Πατησίων (28η Οκτωβρίου σήμερα!!) λίγο πριν την Ομόνοια, και μάλιστα σε ένα σημείο πριν και μετά το οποίο και σε απόσταση μόλις ογδόντα μέτρων υπάρχουν φωτεινοί σηματοδότες !!. Η Πατησίων έχει όριο ταχύτητας … 50χλμ/ώρα. Η απόσταση που απαιτείται για την ακινητοποίηση ενός αυτοκινήτου που κινείται με 50χλμ/ώρα είναι περίπου 20-25 μέτρα, κλπ, κλπ, …

Είναι προφανές ότι τα περιγραφόμενα / επιβαλλόμενα από τον ΚΟΚ είναι απλά ανέφικτα στα σημεία αυτά. Και όμως υπάρχουν διαβάσεις πεζών χωρίς σηματοδότη.

Ποιο είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμα; Τί μας μαθαίνει το κράτος;

Πολύ απλά ότι οι διαβάσεις δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, αφού στην πραγματικότητα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν βάσει των προβλέψεων του ΚΟΚ. Και τί κάνουμε; Απλά αδιαφορούμε για αυτές. Οι μεν οδηγοί δεν σταματούν σε αυτές, εκτός αν νοιώθουν ότι ο πεζός είναι έτοιμος να πέσει στις ρόδες του, οι δε πεζοί ακόμα και όταν διασχίζουν το δρόμο από αυτές δεν τις αντιμετωπίζουν ως διαβάσεις, αλλά ως ένα άλλο σημείο του δρόμου, όπως τα πολλά άλλα σημεία χωρίς διάβαση από τα οποία τους διασχίζουν συνήθως…

Έτσι όμως εκπαιδευόμαστε να μη δίνουμε σημασία στα σήματα του ΚΟΚ και να τα αντιμετωπίζουμε όχι επιβαλλόμενη ενέργεια, αλλά ως ένα είδος προειδοποίησης, ένα είδος πληροφορίας την οποία λαμβάνουμε μεν υπόψη, ενεργούμε όμως κατά το δοκούν …

Και αντί να γίνει το απλό, να τοποθετηθούν φωτεινοί σηματοδότες, εμείς συνεχίζουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και να υποκρινόμαστε ότι σεβόμαστε τα δικαιώματα των πεζών χωροθετώντας διαβάσεις …

 

Σέργιος Μαναράκης

Δικηγόρος / Διαμεσολαβητής Ν.4640/19





EnglishΕλληνικά