Το ταξίδι στο «χωριό» ήταν πάντα μια μοναδική εμπειρία για εμένα. Μια διαδρομή που μέσα σε έξι ώρες γέμιζε το μυαλό μου εικόνες, μυρωδιές, αγάπη και απίστευτη γλυκιά κούραση.

Από τότε που έχω μνήμες, η προετοιμασία για όλη την οικογένεια ξεκινάτε πάντα την προηγούμενη μέρα το απόγευμα.
Πάντα στη μέση της εβδομάδας για να μην έχει κίνηση ο δρόμος.
Πάντα όλοι μαζί παρέα στο δρόμο και πάντα με μια απίστευτη διάθεση για περιπέτεια.
Το πρωί της αναχώρησης, πολύ νωρίς, πριν ξημερώσει, θυμάμαι τα χεριά του πατερά μου να με σηκώνουν από το κρεβάτι και αγκαλιά να με βάζει ξάπλα στο πίσω κάθισμα τυλιγμένο σε ένα καφέ εκδρομικό κουβαράκι, απαίτηση της μητέρας μου, «για να μην κρυώσει».

Η πρώτη μυρωδιά του ταξιδιού ήταν η eau sauvage και η δροσιά του αέρα από το μπροστινό παράθυρο. Έτσι ξεκινά η ευτυχία εκείνες τις μέρες.

Η πρώτη εικόνα, ήταν ο Ήλιος που έβγαινε σιγά σιγά όταν φτάναμε στην Κινέττα. Αν ήμουν τυχερός και ξύπνιος μπορεί να προλάβαινα να δω και τις φωτιές από τα φουγάρα στα διυλιστήρια.

Τα «ραλιγκια» των δράκων τα έλεγα, γιατί η μητέρα μου μια φορά μου είχε δείξει τον σκύλο με τα έξι πόδια της Agip λέγοντας μου πως αυτός ο δρακός ζει στο εργοστάσιο που βλέπω και αυτές οι φωτιές βγαίνουν από το λαρύγγι του. Τα «ραλιγκια» ήταν και το ξύπνημα όλων των αισθήσεων. Άνοιγα τα ματιά μου και έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος στο πίσω κάθισμα, η πρώτη εικόνα ήταν ο περήφανος νικελένιος λεβιές στο κέντρο της κονσόλας.

Από πάνω του το ξύλινο χερούλι φαγωμένο από τη βέρα και τη μάχη του πατέρα μου με τις ταχύτητες. Λίγο παραπάνω το ραδιόφωνο με τα δυο κουμπιά του δεξιά αριστερά και τα πλήκτρα από κάτω ήταν μια χαμογελαστή φατσούλα, ο κύριος «γαργάρας» επειδή μετά την Κόρινθο το μόνο που έπιανε ήταν παράσιτα σαν να κάνει κάποιος γαργάρες με νερό.

«Ξύπνησε» ακουγόταν από μπροστά και το πρώτο πράγμα που έφτανε διπλά μου ήταν το χάδι της μητέρας μου και ένα πλαστικό ποτηράκι από θερμός γεμάτο πορτοκαλάδα. Καθόμουν εκεί στο πίσω κάθισμα, τα πόδια να μην φτάνουν κάτω, με το κυπελάκι στα χέρια και χάζευα έξω από το παράθυρο το δρόμο περιμένοντας πότε θα αρχίσει το πραγματικό ταξίδι. Αυτό που περίμενα με πραγματική λαχταρά.

Την πρώτη στροφή του «Κωλοσούρτη» την είχα μάθει απέξω. Την καταλάβαινα από το κατέβασμα της ταχύτητας στο αυτοκίνητο. Κλακ, η βέρα στο ξύλο, τα «διπλά» να καθαρίζουν τις αρτηρίες τους, η εξάτμιση να κροταλίζει με ένα βαθύ σκάσιμο στο πάτημα του συμπλέκτη.

«Μπαμπά θα τους περάσουμε όλους, εντάξει;»

«Εντάξει».

Η φρίκη της μητέρας μου και το λούνα παρκ το δικό μου. Δυο ήταν οι κορυφώσεις της χαράς σε εκείνο το δρόμο. Η δεξιά που είχε το εκκλησάκι και το «φυλάκιο».

Η δεξιά με το εκκλησάκι, ήταν μια ανηφορική κλειστεί για τελειωμένη δεύτερα, κατόπιν μια τρίτη σε ανηφορική ευθεία, δεύτερα ξανά για αριστερή κλειστεί και αφήκα για δεξιά κατηφόρα και τρίτη για δεύτερα τελειωμένη και δεξιά-αριστερή ανηφόρα.

Τρελαινόμουν στα γέλια και τη χαρά όπως το αυτοκίνητο τερμάτιζε τις αναρτήσεις, τα λάστιχα έτριζαν και τα «ραλυγκια» της μηχανής ρούφηξαν τον αέρα.

Αν το εκκλησάκι ήταν το τραινάκι του τρόμου, το «φυλάκιο» ήταν η σφεντονά που σε εκτοξεύει.
Στην ανηφόρα πριν τη δεξιά, το έβλεπες να ξεπετάγεται από το βράχο.
Μόλις φανέρωνε όλο τον όγκο του, η βέρα στο λεβιέ ανέβαζε την τρίτη και ξεκινάτε η μεθυστική επιτάχυνση.
Έβλεπα το στροφόμετρο να μπαίνει στα κόκκινα και περίμενα την ομοβροντία στο πάτημα του συμπλέκτη. Το κροτάλισμα κρατούσε μέχρι να κουμπώσει η τέταρτη και τότε ήταν που φώναζα «πάτα γκάζι μπαμπά».
Ήταν μια επική στιγμή, ακριβώς όπως το Rondo Finale της 5ης του Μάλερ, με τη μόνη διαφορά ότι το τέλος δεν έρχονταν σε ένα κρεσέντο από κρουστά και πνευστά, αλλά από ένα επιτακτικό «Κώστα» της μητέρας μου, συνοδευόμενο από ένα ακόμα πιο αδιαπραγμάτευτο «σε παρακαλώ πολύ».

Το μυστικό μας σύνθημα με τον πατέρα μου ήταν η «ξερογκαζιά».

Έκοβε και ανάμεσα στο κατέβασμα της τρίτης από τέταρτη έσκαγε μια ξερή «για εμένα» σημάδι πως το έργο συνεχίζεται αργότερα.

Και συνεχιζόταν, στη Μακρυναρα, στο Δαφνί, στις Κροκεές και τέλος στην βαρετή ευθεία των Μολάων, στον μεγάλο κάμπο που σηματοδοτούσε και την άφιξη στον προορισμό μας, οπού αφού γινόταν το ξεφόρτωμα, εγώ θα πέρναγα τουλάχιστον μίση ώρα σε έκσταση από το ταξίδι ακούγοντας τη μητέρα μου να λέει στη γιαγιά μου, τα έντερα μας έβγαλε πάλι ο Κώστας και αυτός ο μικρός πως δεν ζαλίζεται πότε, δεν το καταλαβαίνω…

Autoholix Team

Το 1992 χαρακτηρίστηκε από πολλά και θαυμάσια γεγονότα. Τα windows μπήκαν στην έκδοση 3.1, την καλύτερη μέχρι τότε, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στη Βαρκελώνη με ένα επικό ντουέτο να αφήνει το στίγμα του για πάντα στη μουσική σκηνή, οι Νιρβάνα έβγαλαν στον άερα το Smells Like Teen Spirit, άνοιξε η Eurodisney και στην παρεα μας, παραλίγο να απολαύσουμε ένα Ακρόπολις με τον Auriol να κάνει παπάδες στην Παύλιανη και από τους δικούς μας τον Τζίγκερ με την Τογιότα να κάνει την τελευταία του εμφάνιση.

Γιατί όμως παραλίγο?

Ο σκληρός πυρήνας της παρέας μας, εγώ και ακόμα τρείς βλαμμένοι, είχαμε αποφασίσει αυτό το Ράλλυ να το δούμε όλο και είχαμε αρχίσει από νωρίς τις ετοιμασίες ώστε να έχουμε πιάσει τις καλύτερες θέσεις, να έχουμε φροντίσει για τα πιο αξιοπρεπή καταλύματα και να έχουμε μαζί μας όσο το δυνατόν καλύτερο εξοπλισμό για να αποθανατίσουμε τις πιο επικές στιγμές του.

Ένα τεράστιο check list συντάχθηκε και τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια, τα πράγματα φορτώθηκαν και η περιπέτεια ξεκίνησε μέσα σε ένα τέρμα χαμηλωμένο Golf Gti (μετατροπή φυσικά) που ξέραμε πως θα ακούμπαγε το πάτωμά του στο έδαφος σε κάθε διαδρομή που θα κάναμε για τα σπαστήρια, αλλά η νεανική μας απερισκεψία και το πάθος για το Ακρόπολις, κατέταξαν αυτό το θέμα ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Τέλεια προετοιμασμένοι, με παγούρια, τέντες, ομπρέλες, καρέκλες, φωτογραφικές μηχανές, δανεικούς τηλεσκοπικούς φακούς και απίστευτο κέφι, παρακολουθήσαμε τις πρώτες ειδικές και με τον ενθουσιασμό να μας δίνει ενέργεια, ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί με το κομβόι του Ράλλυ για το δεύτερο σκέλος, με σκοπό να πάμε και να στηθούμε κατ’ ευθείαν στην Παύλιανη.

Εκεί λοιπόν στο μικρό χωριό και στα στενά δρομάκια, είχαμε παρκάρει το Γκολφάκι στην άκρη του δρόμου και σε μια παραδοσιακή ταβέρνα μετά τις σχετικές συνεννοήσεις καβαλήσαμε την καρότσα ενός αγροτικού για να μας πάει στο καραούλι της ειδικής διαδρομής.

Το σχέδιο πήγαινε καλά, αλλά για κακή μας τύχη ο ποιμενικός Βατάνεν που μας μετέφερε, βρέθηκε πίσω από ένα ασημί Cosworth που προφανώς ανέβαινε για να πιάσει πόστο και ενθουσιασμένος από τον ήχο της «γαλιάντρας» (έτσι λέγανε τότε τον ήχο που κάνει η σκάστρα της τουρμπίνας), πάτησε τέρμα το γκάζι στο άθλιο αγροτικό Ντάτσουν φωνάζοντας στον οδηγό του Ford, «τσούρα το γαμώτο, τσούρα το» (τσούρα το σήμαινε να κάνει τσρρρρρρρ η σκάστρα, δηλαδή να λαλήσει η γαλιάντρα).

Έτσι ξεκίνησε ένα τρομακτικό γαϊτανάκι, όπου το Cosworth τσούραγε τη γαλιάντρα, ο Ποιμένεν έμπαινε σε κάθε στροφή όλο και πιο γρήγορα και εμείς γαντζωμένοι στην καρότσα προσευχόμαστε για τη ζωή μας.
Σε έναν ρυθμό και σε συνθήκες που δεν θέλω να ξαναζήσω, η φρίκη τελείωσε με μια μεγαλοπρεπέστατη έξοδο σε ένα χωράφι, ο δανεικός φωτογραφικός εξοπλισμός καταστράφηκε κατά το ήμισυ, ένας από εμάς απογειώθηκε από την καρότσα και ευτυχώς κάποια ανώτερη δύναμη τον έριξε σε μια συστάδα από θάμνους και γλυτώσαμε τα χειρότερα.

Η συνέχεια της ιστορίας εξελίχθηκε στο νοσοκομείο της Λαμίας, με πολλά νεύρα, μεγάλο άγχος και πλήρη απογοήτευση καθώς το όνειρο είχε τελειώσει και μάλιστα πολύ άσχημα.

Κατά την επιστροφή στην Αθήνα, σε μια παγωμένη ατμόσφαιρα στο αυτοκίνητο, όλοι με κρεμασμένα μούτρα σκεφτόμαστε πως θα ξεχρεώσουμε στο Φώτο Ολύμπια τον σπασμένο φακό που είχαμε δανειστεί και κυρίως τι δικαιολογία θα πούμε στους γονείς του Μανώλη για τα τραύματά του, μέχρι που στην ανηφόρα πριν το Κάστρο, ο Γιάννης που οδηγούσε κατέβασε ταχύτητα για να επιταχύνει και από ο πίσω κάθισμα ο Στράτος σε μια κακή στιγμή χιούμορ, φώναξε «τσούρα το»…

Γυρίσαμε όλοι μαζί και τον κοιτάξαμε…

Μέχρι σήμερα ο Στράτος λέει πως πίστεψε ότι εκείνη τη στιγμή θα τον κατεβάζαμε και θα τον αφήναμε στο Κάστρο…

Autoholix Team